For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
Şiirlerimi Meg düzenlediği zaman
genelde çok üzülüyorum.
Korkunç bir editör!
Ne demek istediğini söyle.
Demek istediğim şu, Meg bir şiir öğretmeni olarak
yazmada ve düzeltmede çok yetenekli.
Meg şiirlerimde çok düzeltme yapıyor.
Sonra güzel olmadığını söyleyince ağlıyorum, sinirleniyorum.
Sonraki gün de her seferinde haklı olduğunu fark ediyorum.
Ama o süreçte ben...
Artık daha iyiyim.
- Öyle değil mi bebeğim? - Evet.
İkimizin klişelere yaklaşımı farklı.
Ben onlardan kurtulmaya çalışıyorum.
Andrea daha da abartıyor.
Şiirin verdiği mesajı kavramış olsaydın
böyle bir değişiklik yapmazdın diye düşünüyorum
ama biraz daha aç.
Tek başına yapabilsen burada olmazdım.
İkimizin tarzını da seviyorum.
Ama benim tarzım daha eğlenceli.
Şiire şimdilik "Ölüm Marşı" adını verdim.
Dün gece Meg'e başını okuyordum
ve şöyle dedim, "Eğer bir belgeselci olsaydım
belgesele bu şiirin giriş kısmıyla başlar, bir şeyler olurken
sesli anlatım olarak onu kullanırdım."
Meg "Nasıl bir şey olurken?" dedi. "Bilmem, belki cenazem."
Meg de "Hayır!" diye bağırdı. Çok garipti.
Çok gerginim!
Ben de okumaya korkuyorum.
En başta midemi üşüttüm sandım.
"YAŞAM MARŞI"
Ama karnımda bir anakonda varmış gibi hissedince
doktorum bilgisayarlı tomografi çektirmemi istedi.
Hâlihazırda hipokondriyadan muzdarip, ciddi panikataklar geçiren
ve ölümden korkan biri olarak
teknisyen leğen kemiğimi görüntülemek için dönmemi istediğinde
çoktan titremeye başlamıştım.
Avuç içim o kadar terlemişti ki çizgilerim bile kaybolmuş gibiydi.
Teknisyen protokolü çiğneyerek beni arabama kadar götürdü.
Kollarında nefes almam için yolda iki kere durduk.
Sonraki sabah cebimdeki telefonum çaldı.
"Yumurtalıklarında kitle var, kötü huylu olabilir."
Ellerimi hissedemedim.
Sevdiğim herkese tutunmaktan hissizleşmişlerdi.
"Bu bir kâbusun başlangıcı" diye düşündüm.
Doktorların daha sonra tedavisi olmadığını söyleyeceği bir tanı.
En kötü korkum gerçeğe dönmüştü.
Ama benimle kalın
çünkü benim hikâyem kısıtlı zamanımız olduğunu fark edince
mutluluğu daha kolay bulmakla ilgili.
Bu akşam konuğum birçok şiir kitabı yayımlayan,
tüm dünyada sahne alan biri.
Colorado'nun Resmî Şairi Andrea Gibson.
Resmî şair olmak büyük bir sorumluluk.
Hem de bu görev
kanserle mücadele ettiğin zorlu bir döneme denk geldi.
Evet, sanırım bir gün öleceğini,
bu dünyaya veda edeceğini,
eninde sonunda insanlardan
ve bedeninden ayrılacağını anlamak
insanı uyandırıyor.
Bir anda gözlerin fal taşı gibi açılıyor,
her şeyin ne kadar kısa sürdüğünü fark edince donup kalıyorsun.
Bir saniye bile kaybetmek istemiyorsun.
Vaktimi heba ediyormuşum.
BROKEBACK DAĞI
Ne yaparsam yapayım postacıya havlamalarını engelleyemiyorum.
Çünkü Squash şöyle diyor, "Orada kesinlikle makul olmayan
tıbbi faturalar var.
Onları evimizden uzaklaştırın!"
Bir şey istemem gerekseydi
o bir posta kutusu olurdu.
Çünkü posta kutusu konusunda mücadele veriyorum.
Tıpkı Bir Noel Hikâyesi filmindeki adamın o sobayla mücadelesi gibi.
Yani, yapamıyorum... O posta kutusunun kar küreme araçları tarafından
devrilmemesini sağlayamıyorum.
Bir bakayım.
Neden buna posta bırakamadıklarını anlamıyorum.
O sadece...
Teslimat yapması için hareket etmemesi gerekiyor.
Lanet olsun. Bir taş daha.
Taşlar ne için?
Sabitlemek için.
Elbette!
Dürüst olmak gerekirse bence bu bayağı iyi oldu.
Ben postacı olsaydım teslim ederdim
çünkü insanların ne kadar çabaladığını görürdüm.
Bence önemli olan çaba göstermek.
Gib, araba anahtarı nerede?
Bilmem.
Buldum.
Andrea mesafeli olmanız gereken insanlarla arkadaş olma konusunda
gerçekten şaşırtıcı bir yeteneğe sahip.
Yani Andrea'nın doktorunun düğününe gittik.
Onkologum değil.
- Ama aile doktorumdu. - Evet.
Artık en yakın arkadaşlarımdan biri.
Çok geleneksel bir düğündü,
bir noktada dans pistini erkekler ve kadınlar olarak ayırdılar.
Ne yapacağımızı bilemedik ve...
Park yerine çıktık ve dans ettik
çünkü "Hangi tarafı seçmeliyim?" diye düşündüm.
Ama o harika biri. Aslında ölüm toplantıları yapıyoruz.
Telefonu açıyoruz, Zoom üzerinden
ölüm ve ölmek hakkında konuşuyoruz.
Bunu Meg'e sürekli söylerim.
Gençken herkesin aynı zamanda ölmesinin
çok daha kolay olacağını düşünürdük.
Artık fikrim değişti
çünkü arkadaşlarıma bakıyorum
ve ölümümün birçok şekilde
gerçek benliklerini daha fazla ortaya çıkaracağını görebiliyorum.
Ama...
Ben...
Kesin olarak öleceğimi
söylemek istemiyorum.
İşte partiye geldik.
- Sabırsızlanıyorum. - Çıkmana yardım edeyim mi?
Evet, et.
- Acıyor. - Sorun değil.
Bunu ancak şöyle tarif edebilirim,
sanki seleye oturduğum yerde
migren ağrısı çekiyorum.
Bu zamana kadar hiç ağrı kesici almadım
ama neredeyse dün gece alacaktım.
Ablam OxyContin bağımlısı oldu, bu yüzden...
Mümkün olduğunca o tür şeylerden kaçınıyorum.
Ne çekiyorsunuz?
Bana takıntılılar.
Öyle mi?
Birden evime geldiler ve...
- Belli. - ...her şeyi çekmeye başladılar.
- Çok güzelsin. - Teşekkür ederim. Sen de.
Evet, nedenini bilmiyorum
ama hayatım boyunca erkekler peşimden deli gibi koştular.
RADYASYON ONKOLOJİSİ ANESTEZİ ÖNCESİ TESTLER
İhtiyacım olan tek şey bu, burada oturabilirsiniz.
- Sağ ol. - Rica ederim.
Gerginim.
- Merhaba. Nasıl gidiyor? - Merhaba. Seni görmek güzel.
Tekerlekli sandalyede değilsin, iyi misin?
- Evet. Biraz daha iyiyim. - Güzel.
Sorduğun için teşekkürler.
2021'de yumurtalık kanseri teşhisi kondu.
Rahim ameliyatı oldum
ve ardından altı ay kemoterapi gördüm.
Altı ay sonra kanser yeniden nüksetti.
Karaciğerime ve diyaframıma sıçradı.
O zaman bana iki yıl ömür biçildi.
Sonra bir yıl daha kemoterapi görmek zorunda kaldım.
İşte Andrea son kemoterapi tedavisinden çıkıyor.
Bebeğim, nasıl hissediyorsun?
Çok mutluyum.
Ama dört ay sonra
kanser nüks etti.
O aşamada tedavi edilemez olduğunu söylediler.
Şu anda yaşamım için biçilen iki yılı geçtim.
Bana bazı deneysel tedavilerle devam edebileceğim söylendi
ama doktorum "Belki daha fazla tedavi istemeyebilir
ve ölmeyi bekleyebilirsin" dedi.
Ama ben mümkün olduğunca uzun yaşamak istiyorum.
Şahsen 50 yaşında olduğumu söylemek isterdim.
O kadar çok istiyorum ki, 48 olsam da insanlara artık 50 olduğumu söylüyorum.
Bu yüzden doktorumdan
bana bundan sonra tedaviyi bırakmak gibi bir seçenek
sunmamasını istedim.
Yaşamak için ne gerekiyorsa yapmaya devam edeceğim.
- Cuma görüşürüz. - Sağ ol. Görüşürüz.
Tamam.
Üç yıldır yemek yemekten zevk almıyorum.
Kanserseniz ve kemoterapi görüyorsunuz
iştahınızı tamamen kaybediyorsunuz.
Ama tat almadan yaşamak zorunda kalsam bile
yine de yaşamak isterdim.
Normalde bu noktada Stef'in cinsel hayatını sorardık.
Evet!
- Stef'in yeni kız arkadaşı var. - Evet.
Stef geçen gün aradı ve dedi ki,
"Beni parmaklıyor."
- Aslında... - Hayır, öyle olmadı.
- Dur, ne dedin? - Siz aradınız.
Meg'in seni parmakladığını söylemek için!
- Ben... Biz mi söyledik? - Evet.
- Bu bilgiyi ben vermedim. - Biz öylece...
Çünkü o kanser.
Biz... Bekle. Bunu Stef'e neden söyledik?
Bu genelde arkadaşlarımıza söylediğimiz bir şey değil.
Bekle, ne oldu?
Beni arayıp şöyle dedi,
"Bu gece Meg beni öyle fena parmaklayacak ki
kanserden kurtaracak."
Hayır, öyle bir şey demedim!
Telefonumda kayıtlı, bakabiliriz.
Bu mesaja çok güldüm, tadını çıkarmak için
arabamı kenara çektim.
Yani dikkatimi verebilmek için.
Stef. Meg'leyiz.
Heather'ın sana haberi verdiğini az önce öğrendik.
Bilmeni istiyoruz ki
bu gece Meg beni parmaklayacak ve her şeyi düzeltecek.
Meg parmağını oraya götüreceğini
ve beni parmaklarken küçük bir dua edeceğini söylüyor.
- Dur, bekle... - Gördün mü? Demişsin işte!
Ama bu mesajı bıraktım
çünkü Heather kemiklerimde metastaz yaptığını söylemişti.
Üzüleceğini biliyordum.
Arkadaşlarımın da öyle.
Bu yüzden böyle zamanlarda o tarz mesajlar bırakıyorum.
- İşe yaradı. Hiç üzülmedim. - Öyle. Hep işe yarar zaten.
Madem onu dinlettin, verdiğin mesajı da dinlet.
Tamam.
Andrea ve Meg, ben de biraz ağladım,
sonra yeniden umutlandım ve şimdi gerçekten umutluyum
çünkü bu gece parmaklanacağını biliyorum.
Başparmağı öneriyorum.
Çünkü yakın zamanda bana yapıldı
ve kanserim yok,
sebebi de bu olabilir.
Açıkçası çok da güzel değil
ve neden hep başıma geldiğini bilmiyorum, muhtemelen sesimi çıkarıp
"Hayır"
demediğimden.
Evet, ikinizi de çok seviyorum.
Stef yaşça büyük kadınlara ilgi duyuyor.
- Sevgilisi 70 yaşında. - Hayır, 70 değil!
- Bana öyle demiştin sanki. - Sadece 65.
- Çok gençmiş. - Öyle.
- Neden bunu bu kadar dert ediyorsun? - Çünkü aramızda 20 yaş var.
Stef onu gerçekten seviyor.
- Evet. - Onu seviyorsun.
Ondan önce ölmesini istemiyor.
Bence bu çok ilginç,
hayatının sonuna yaklaşmış biriyle
birlikte olma korkusu.
Kimse için böyle düşünmemiştim.
"Daha fazla zamanımız olsun."
Bu çok tatlı Stef. Ben de Meg için aynı şeyi hissediyorum.
Hep birlikte olalım istiyorum.
Kitabı çıktığında burada olmak istiyorum.
O gün çok garip bir deneyim yaşadık.
Sana o günü anlatmış mıydım?
Hangi günü?
Kemiklerimde metastaz olduğunu öğrendiğimiz günü.
Açıkçası o gün
birkaç aylık ömrüm kaldığını düşünmüştük.
Belki öyledir, bilmiyorum.
Ama o gün öyle hissettik.
Sonra da
çok ağladık ve sonra
Meg bir video açtı.
Bir yaşlandırma uygulaması gördüm
ve sonra o videoya
Shania Twain'den "You're Still The One" şarkısını koydum.
Çünkü Andrea'ya evlenme teklif ettiğimde o şarkı çalıyordu.
Hâlâ güçlü devam ediyoruz
Hâlâ koştuğum tek kişi sensin
Ait olduğum kişi sensin
Hayat boyu istediğim kişi hâlâ sensin
Onu çok seviyorum.
Gerçekten çok güçlü biri.
Ona âşığım.
Ama evet.
Meg'i yaşlı hâliyle görünce
kendimi hiç bu kadar net görmemiştim.
Onun yüzünde geçirdiğimiz yılların tüm sevgisini görebildim.
Bizi geleceğe, 10 yıllar ötesine taşıdığını görebildim.
O yılların tümünde onunla olduğumu hissettim.
Bir insanın öldüğünü hayal et.
"RUH"
Ruhun bedeni özlediğini,
elleri ve ellerinin tutabileceği şeyler için yas tuttuğunu.
Okulun ilk günü utangaç bir şekilde yüksek sesle okuma yaparken
boğazının düğüm düğüm olmasını.
Ruhunun ayak parmağını çarpmasını, dişinin sallanmasını
ve dirseğini çarpmayı
özlediğini hayal et.
Ruh hâlâ sorar,
"Dirsek neden öyle yapıyor? Bu çok garip."
Ruhun, gözyaşlarıyla beslenen hüzünlü yanaklarını
özlediğini hayal et.
Ruhun, bir dileğe dönüşmeyi bekleyen dökülmüş kirpiklerini özlediğini hayal et.
Bir insan öldüğünde ruh, evreni taramaya başlar,
tomurcuklanan bir şeyler bulmak için,
evreni tarar, tükenmiş sabrı arar,
hayatta kalmak için direnen son siniri,
duyulmak için yanıp tutuşan sesini.
Ruhun açlığı özlediğini hayal et,
o boşluğu,
öfkeyi,
yumruk atması öğretilmemiş elin yumruk hâline gelmesini,
sıkılması öğretilmemiş dişlerin kenetlenmesini,
sevişmesi öğretilmemiş bedenin sevişmesini,
mezarından kazıyarak çıkan aç bir hayalet gibi.
Ruh, yaşlılığın sonsuz olmayan doğasını özler.
İyi ki doğdun!
- Mutlu yıllar sana! - Mutlu yıllar sana!
Ruh her bir günü özler bedenin hasta olduğu.
Zorladığı şimdiyi,
ateşin içinden inşa ettiği buradayı.
Ateş bedenin dua ediş şeklidir,
yanar ve yalvarır sıradan bir gün için.
Ruh, bedenin bırakamadığı şeyleri özler.
Her şeye bu kadar sıkıca sarılabilecek başka ne olabilir?
Andrea ciddi bir sağlık sorunu yaşıyor
çünkü başparmağı yerinden çıkıyor.
Hemşire geldiğinde bu konuyu açacağım,
çünkü bence bu, diğer meselelerden daha önemli olabilir,
tümörlerden bile.
Uzayda hiçbir şey bunu hayal edemez.
Hiçbir kuyruklu yıldız, hiçbir bulutsu,
hiçbir ışık huzmesi hayretin manzarasını kavrayamaz.
Utancın hararetini,
ilk beyaz saçı koparan ve bir kenara atan
parmak uçlarını kavrayamaz.
"Hayal edemiyorum" der yıldızlar.
"Bize tekrar anlat tüylerin diken diken oluşunu.
Bize tekrar anlat acıyı."
Bir etkinlik için şiir atölyesi yapacağım.
Organizatörler bana şiirle ve yazıyla nasıl tanıştığımı soruyor.
Kuzey Maine ormanlarında küçük bir kasabada büyüdüm.
İşçi sınıfı bir kasabaydı.
İnsanların fazla parası yoktu ama doğası çok güzeldi.
Büyürken hayatımda sanatçılar yoktu.
Ne bir şair tanıyordum ne de bir yazar.
Birinin büyüyüp geçimini sanattan sağlayabileceğini bile bilmiyordum.
Sonra yirmili yaşlarımın başında Colorado'ya geldim
ve şiir düellolarını keşfettim.
Beni cezbeden şey
diğer şiir türlerine göre daha erişilebilir olmasıydı.
Doktora falan gerektiren bir şey değildi.
Ama elime hiç mikrofon almamıştım. "Asla olmaz" diyordum.
İnsan önünde konuşmaktan korkuyordum.
Sonra eski sevgilim Bethy benden ayrıldı.
Kaybedecek bir şeyim yokmuş gibi hissediyordum,
umurumda değildi, sahneye çıktım ve...
Çok gergindim.
Elimdeki kâğıdın sesi bile benim sesimden yüksekti.
Bu şiiri...
Bu şiiri bir süre önce yazdım.
Duygusaldı, çiğdi.
Bilirsiniz, sanki şey olmam gerekmiyordu, bilmiyorum.
Tabiri caizse şatafatlı olmam.
Yumruklarım yıldızlar gibi bembeyazdı savaşırken,
Salem biçiminde morluklar bıraktım geride.
Benim için her zaman önemli olan
insanların anlamak için diplomaya ihtiyaç duymadığı şiirler yazmaktı.
Bazen dünyayı olduğundan daha güzel resmediyorum.
Belki büyük kelimeler öğrenmeye
hiç ilgim olmadığındandır.
Öyle az kelime biliyorum ki ilk kitabımı çıkardığımda
yayımcı şöyle dedi:
"Andrea, bu şiirlerin hepsinde aynı kelimeler farklı yerlerde kullanmış."
Ben de "Bildiğim tüm kelimeler bunlar!" dedim.
Şiiri neden anlaşılmaz yazayım ki?
Neden kalbine dokunmayayım?
Kalbimin, bozuk bir dondurucu olduğunu biliyorum.
Bu yüzden hiçbir şeyi donduramıyor.
Yani hayır, ben hep ağlamıyorum.
Sadece kalıpların dışında çözülüyorum.
O dönem sahnede intihar hakkında konuşan
kimse duymamıştım.
Bu yüzden kendi mücadelelerimi dürüstçe yazmaya başladım.
Hayatıma son verme mücadelemi.
Yataktan kalkamadığın her güne,
bileğindeki hedefe,
ölmek isteyen herkese.
Bazen yapabileceğimiz en iyileştirici şey
başka insanların da böyle hissettiğini
kendimize hatırlatmakmış.
Bu şiirler genelde daha umut dolu olurdu.
Çünkü aynı zamanda gerçekten zorlanan
başka insanlara da sesleniyordum, bence bu, insanları rahatlatıyor.
Andrea şiiri asla bir şey elde etmek için yazmaz.
Sahnedeki kişi olarak
insanlara ne verebileceğini düşünür.
Bu yüzden kalıcılığı daha fazla oldu.
BU AKŞAM BAY ANDREA GIBSON
Bir etkinlikteydim
ve bir müzik menajeri de o gösterideymiş.
Şiirle uğraşan birini daha önce hiç temsil etmemiş.
"Denemek ister misin?" dedi. Ben de "Evet!" dedim.
Gibby! İyi eğlenceler.
Çok gerginim!
Kutsal olmak istiyorum.
O zamanlar zaten kutsal olduğumu bilmiyordum.
İnsanların gelmesine şok olmuştuk.
Bunu söylememden hoşlanmayabilir ama şairler arasında rock yıldızı gibiydi.
BİLETLER TÜKENDİ!
Rock kulüplerinde sahneye çıkan ilk sahne şairiydi.
Gösteri çılgın ve hareketliydi.
Seyirciler sarhoştu, her yerde öpüşüyorlardı.
Öpücük...
Delilikti.
Sonra bir şiire başladığımda
seyirciler de bana eşlik ederdi.
Tanrım, rüya gibiydi!
Yanımda oturan biri
işimi sorduğunda şair olduğumu söylüyordum.
Buna hâlâ inanamıyorum.
İşte bu kadar şanslıydım.
Meg'le de böyle tanıştım.
Meg de bir sahne şairiydi.
Bir gösteriye gitmiştim, o da aynı gece sahneye çıkıyordu.
Biri doğum kontrol yönteminizi sorarsa
"gey yöntemi" deyin.
Onu dinlediğim an muhteşem olduğunu düşündüm.
Bir şeyde başarısız olmuş hissediyorum.
Özellikle kendimde.
Şiir camiası yakın bir topluluktur,
genelde birbirlerini tanırlar.
Ulusal şiir yarışmalarında
ya da yazı inzivalarında karşılaşırdık, yıllardır arkadaştık.
Oldukça sıradandı.
Oakland'daki büyük bir yarışmadan sonra dans ediyorduk.
Üzerinde kedili bir elbise vardı, her yeri kediydi!
Ama harika dans ediyordu. Daha önce onu dans ederken görmemiştim.
Nasıl bu kadar iyi dans ettiğine inanamamıştım.
Biliyorsunuz, ben de öyleyimdir.
Dans ederken çok terlerim çünkü tüm gücümle dans ederim.
Sanırım ne yaptığımı size söylemek istemiyorum.
Elini kollarıma sürdü
ve sonra da avuç içlerini yaladı.
Bunu çok garip bulmuştum.
Ve de erotik.
Çok basit bir hareketti.
Lütfen bu hareketi birine yapmak için uygun bulduğumu düşünmeyin.
Ama sonra ortak bir arkadaşımızla asansöre bindim.
"Evet, şaşırmadım" dedi.
"Andrea sana yıllardır âşık." Ben de "Ne?" dedim.
"James Dean'in gey versiyonudur o. Ne diyorsun sen?" dedim.
"Tam onun tipisin" dedi.
"Kıvrımlı, kırmızı rujlu..." Ben de...
Birinin tipi olabileceğimi hiç düşünmemiştim
çünkü hayatım boyunca vücudumla ilgili güvensizliklerim olmuştu.
Tüm çocukluğum boyunca zayıflama kampına gitmiştim.
Andrea'yla tanıştığımda
muhtemelen şu anki kilomdan 25-30 kilo daha fazlaydım.
Benimle birlikte olan herkesin bedenime katlanması gerektiğini düşünürdüm.
Andrea ilk kez mesaj atıp "Bir gün görüşmek ister misin?" dediğinde
"Tabii, kiminle?" diye cevap attım.
Em, sence Megan'la ben nasılız?
Bence o büyük ihtimalle hayatının aşkı.
- Ne? - Ne?
Meg'in favori sanatçısı Lana Del Rey'di.
Red Rocks'ta ön sıralardan bilet aldım
ve onu konsere davet ettim.
Sonra beni Colorado'ya götürdü.
Kendimi Acemi Prenses filmindeymiş gibi hissettim.
"Uçaktayım!" diye düşündüm.
Squash, az sonra arkadaşım Megan Falley'le tanışacaksın.
Heyecanlı mısın?
Konser sabahı uyanıp
gitmenin ne kadar süreceğine, saat kaçta başlayacağına baktık.
Sonra 13 Mayıs olduğunu fark ettik.
"Konser 12'sindeydi" dedik.
Meğer konseri kaçırmışız.
Ben de numaradan somurtuyordum
çünkü tek istediğim onun ilgisiydi.
Sonra bana "Gel de çıplak bedenini göreyim" dedi.
Bedenimi ilk kez bir hediye gibi sunmuştum,
saklamaya çalıştığım bir şey değildi.
Ve...
...beni karnımdan öptü, çocukluğumdan beri
güvensiz hissetmem gerektiği söylenen yerden.
"Seksi, seksi!" deyip durdu.
Sanki âdeta
yaramdan öpüp iyileştiriyordu.
Veda etmiyorum.
- Gitmemi mi istiyorsun? - Hayır.
- İşimi bırakmamı mı istiyorsun? - Evet.
Peki sonra ne yapayım?
Benimle ilgilen.
O an kafamda bir şeyler değişti.
Eğer Andrea benim bedenimi sevebiliyorsa, ben de kendi bedenimi sevebilir miyim?
Pandemi döneminde şiirden uzaklaştım ve bir anı kitabı yazmaya başladım.
Tamamen bedenimle ilgiliydi.
Sonra partnerim kansere yakalandı ve düşündüm.
Ben gerçekten pantolon bedenim hakkında bir anı kitabı mı yazıyorum?
Yani bu ne? Ne?
Selam bebeğim, iyi görünüyor muyum?
Kesinlikle, tamamen, gerçekten, deli gibi.
Gerçekten, deli gibi!
Öyle mi?
Sonra da kemoterapi nedeniyle tüm saçları döküldü.
"Saçlarınla dikkat çekmeyi özlüyor musun?" gibi bir şey demiştim.
"Bir bedenim olsun yeter, nasıl göründüğü umurumda değil" dedi.
Beden algımla ilgili tüm eski düşüncelerim bir araya geldi
ve bu bir bakıma
bağlam kazandıran bir andı.
Yani ne yaparsan yap boşunaydı,
bedenimize şükran duymamız gerekiyordu, özellikle de sağlıklıyken.
Dünyaya ve acılarıma dair bir farkındalık oluştu.
Merhaba küçük canavar.
Seni çok seviyorum.
Tüh, bugün öpüşmek yok.
Öpmek için dört gün beklemen gerekiyor.
Benim de beklemem gerek.
Meg'in de beklemesi gerek.
Steroid sinirini bugün mü yaşarım yoksa yarın mı?
İki gün de.
Bazen daha geç, bazen de bu akşam.
Kemoterapiden sonra steroidlerden dolayı biraz asabi oluyorum.
Steroid siniri yaşarken
Meg'e çok komik bir şey söylüyorum.
- "Hiç değilse." - "Hiç değilse!"
Beni deli ediyor.
Steroid siniri yaşarken şöyle oluyorum...
Andrea gelip "Hiç değilse bir bardak su getir" diyor.
"Şaka mı bu?" diyorum.
"Hiç değilse bir smoothie getir."
O gün zaten bir sürü şey yapmış oluyor.
"Hiç değilse..." falan diyorum.
Artık öyle dememeye çalışıyorum.
Ama neden söylediğimi bilmiyorum. "Hiç değilse."
Onu duyunca aklımı kaçıracak gibi oluyorum!
Aslında sana yeni bir aşk şiiri yazacağım.
Adı da "Hiç Değilse" olacak.
Bu saç kesimini kendime yakıştıramasam da
uzun saçtan o kadar bıktım ki
bundan sonra kısa kullanmaya karar verdim.
Bence beni güçlü gösteriyor.
Bence bilirsin...
Dış görünüşle içinin uyumlu olması önemli.
İçimle uyumlu olmak için nasıl görünmeliyim?
Tatlı.
Muhteşem.
Güzel.
Hiç değilse.
Hiç değilse!
Şimdi kan tahlillerimi açacağım
ve kanser belirtecime bakacağım.
Andrea'nın kanserini bir kan testiyle takip etmek mümkün.
Buna CA-125 yani kanser antijen 125 deniyor.
Vücuttaki yumurtalık kanseri varlığını ölçmek için kullanılıyor.
Son üç yıldır her üç haftada bir
kanser büyümüş mü diye bakıyorum.
Bir bakıma ölüp ölmediğimi
göreceğim.
Sanki hayatımızı üç haftalık döngülerle yaşıyoruz.
Sonra vakit yaklaştıkça,
sonraki kan testine bir hafta kalınca
o rahatsız edici his geri geliyor.
Hep böyle oluyor.
KOCA
Son testimde CA-125 değeri 16'ydı.
İnsan ne hissedeceğini bilemiyor.
Özellikle de çıkan sayı...
...20 falan olursa.
Ne sonuca varacağını bilemiyor.
Eğer 16 ya da altında olsaydı sanırım bayağı mutlu olurduk.
Duygularımın sayılara göre şekillenmesini istemiyorum.
Tamam.
Tamam bebeğim, bakmanı istemiyorum.
Bebeğim, nasıl giriş yapacağım?
İşte.
Yüksek.
- Kaç? - 21.
Ne düşünüyorsun?
Bu, kanserin vücudumun diğer bölgelerinde büyüdüğü anlamına geliyor.
Sanırım bu da tedavinin artık işe yaramadığı anlamına geliyor.
Ve bu...
Eğer bir mucize falan olmazsa
muhtemelen yakında öleceğim.
Arkadaşlarıma yazar mısın?
Arkadaşlarım da öğrenene kadar
tam olarak rahatlayamıyorum.
Sanırım bu annem için herkesten daha zor
çünkü kız kardeşini yumurtalık kanserinden kaybetti
ve hemen ardından annesi de üzüntüsünden öldü.
Söylerken en duygusal hissettiğim kişi o.
Ne anlama geldiğini tam bilmiyorum.
Ama teşhisin ne olduğunu biliyorum.
Bu yüzden şundan eminim ki er ya da geç
tedavi işe yaramamaya başlayacak.
Ve...
Bunu kabul ettiğinde
insanın içi rahatlıyor.
Çünkü kabul etmediğim zaman elimdeki tek şey
o sayılar oluyor.
Ama bunun olduğunu kabul ettiğimde
hayatın içinde olabiliyorum.
Hepimiz bu anı yaşayacağız.
Buradaki herkes.
Hepimiz bunu yaşayacağız.
Andrea'ya hep "Bunları sensiz yapamazdım" derim.
Şükürler olsun yanımdasın. Bunu sen olmadan yapamazdım.
Evet, bu çok doğru.
Sensiz ben de hiçbirini yapamazdım.
Yapılacaklar listesi hazırladım.
Çılgın maceralardan oluşan bir liste değil.
"KÜÇÜK ŞEYLER"
Ne bungee jumping ne wingsuit ne de sıcak hava balonu gerek.
Ne pasaport damgası
ne de yunuslarla yüzmek.
Bunlar ne kadar heyecan verici olsa da
hiçbiri beni
küçük şeyler olarak öğretilen şeyler kadar heyecanlandırmıyor.
Bunlar benim en büyük ve en minik hayallerim.
Kayıp aşkı için ağlayan matemli bir kumruyla oturmak.
Bir arkadaşın kıyafetini
büyükannemin yüksükleriyle onarmak.
Piyanomu aşk şiirleriyle süslemek.
Bebeğim, alet çantanı alır mısın? İhtiyacımız olacak.
- Matkabımı da alayım mı? - Matkabına da ihtiyacımız olabilir.
Burada dört sincap var, fındıkları çıkardığımda kavga ediyorlar.
O yüzden bu minik evleri aldım.
Fırtınadan kurtulan tek çam ağacında yuvasını yeniden kuran sincabı izlemek.
- Evet! - Evet, evet!
Kar küreme aracının devirdiği posta kutusunu onarmak.
Dışarı çıktım, posta kutusu tamamen yok olmuştu.
İçindeki tüm postalarla.
Posta kutusunu aradın mı?
Neden? Gördün mü?
Fırtınada devrilen posta kutusunu onarmak.
Çocuk şeyleriyle göndermeleri biraz garip.
Yani bu çocuklar için mi?
- Hayır, bu gerçek bir posta kutusu. - Ama şuna bak.
Fisher-Price olduğunu söylemiştim!
Gerçekten Fisher-Price mı?
Ayının devirdiği posta kutusunu
defalarca onarmak.
Gibby buna estetik bir çözümü vardı!
Anneme yılın her gecesi "iyi geceler" demek.
- İyi geceler, tatlı rüyalar. Görüşürüz. - Seni seviyorum.
Zor bir haber aldıktan hemen sonra
bir yabancıya hastane asansörünün kapısını tutmak.
Her şey için çok teşekkürler.
Hemşireye sayısız kez teşekkür etmek.
Çok teşekkürler.
Böcek var.
Bu böceği çıkarmam gerek.
Avuç içi çizgilerimde ip cambazı gibi yürüyen örümceği hissetmek
ve onu dikkatlice dışarı taşımak.
Gökyüzü altında cibinlikli bir yatakta uyumak
ve yeni takımyıldızlar bulmak.
İkiz yıldızlar,
Mary-Kate ve Ashley Olsen.
Kim olduklarını bilmiyorum.
Ay ışığının çatı penceresinden Meg'in yüzüne dokunuşunu ezberlemek.
Bir şey soracağım.
Üzgün hissedersem seni uyandırabilir miyim?
Ne zaman istersen uyandırabilirsin.
Meg'in sıcak kollarını
iki kişilik bisikletimizin arka tarafında vücuduma sardığını hissetmek.
Neredeyse geldik Idge. Az kaldı. Yapabilirsin. Çok cesursun.
Yas tutarken dans etmek.
Yüksekteki bir havuzda okyanusu hissetmek.
Acı çekerken sevmek.
Telefonumu unutmak.
Her şeyi hatırlamak.
Kanserden önce depresyondaydım.
Teşhis konduğunda bazı şeyler çok farklı hissettirdi.
Şükran ve sevgiyle dolup taştım.
Daha sessiz bir hayatım olduğu için mutluyum.
Köpekcikler!
Teşhis konulmadan önce sürekli seyahat ediyordum.
Neredeyse hiç evde olmuyordum.
Gösteriden gösteriye koşuyordum.
Son üç yıldır yani kanser teşhisimden bu yana
artık bunu yapmıyorum.
Selam güzellikler, kısa süre önce hastalığın nüksettiğini öğrendim
ve sonbahar turnemi iptal etmem gerekiyor.
Bilet alan herkes...
Sizi seviyorum. Çok teşekkürler.
Konuyla ilgili sizi bilgilendirmeye devam edeceğim.
Yani yıllardır sahneye çıkmadım.
Bağışıklığım çok düşük,
Meg ile birlikte izole olarak yaşıyoruz.
Ciddi bir risk gibi geliyor.
Ama dürüst olayım, sahneye çıkmayı çok özledim.
Canlı bir gösteri yapmak ister misin?
Bir gösteri daha yapamadan ölürsem çok üzülürüm.
Bir gösteri yapmayı çok isterim.
Ama şu anda sağlığım hiç şimdiki kadar belirsiz olmamıştı.
Yani bilmiyorum.
Alexa, yatak odası ışığını kapat.
Tamam.
Gününün en güzel kısmı neydi?
Şöyle bir şey oldu.
Ryan bir gösteri yapmak isteyip istemediğimi sordu.
Ve ben...
Çok istiyorum.
Gerçekten çok istiyorum.
Bunu düşününce heyecanlandım.
Peki ya senin?
Birkaç seçenek var.
Tamam.
Ama bunu sevdim.
Bunu mu?
Bu hiç adil değil. Bilseydim ben de bunu seçerdim.
- Neyi bilseydin? - Bunun bir seçenek olduğunu.
- Bethy? Merhaba! - Merhaba!
Çöplük için heyecanlı mısın?
Evet.
Çöplük için ben de çok heyecanlıyım.
Şunu bil, dün akşam
fısıldadığın zaman seni duyabildiklerini fark ettim.
- Öyle mi? - Şu an beni duyuyorlar.
O yüzden bana asla onları sevmediğini fısıldama.
Tamam.
Tanıştığımızı biliyorlar mı? Yoksa ben onlar için Uber çöpçüsü müyüm?
Çok eskiden birlikte olduğumuzu,
iyi bir arkadaşım olduğunu biliyorlar.
Şunu bilmelisin ki...
Tanrım, hep bunu söylüyor! Hep!
...ünlü olma sebebim Andrea'yla ayrılmış olmam.
Evet.
Kaç kişi "Andrea Gibson'dan ayrıldım" diyebilir ki?
Çok!
- Bir sürü kişi diyebilir! Delirdin mi? - Ama ben ilktim.
Şiir kariyerini başlattım.
Ondan neden ayrıldın?
Çünkü işin sonunda birebir aynı olduğumuzu anladık.
İkimiz de erkek gibiydik ve daha cinsiyetin ne olduğunu bilmiyorduk.
Öyleydi.
Ryan, iki erkek de çıkabilir.
Aynen öyle. Sadece çok...
- Tarzımız değildi. - Değildi.
Cinsel yönelimimi ilk açıkladığımda ailem kuirliği
ve kuir olarak mutlu olabileceğimi anlamakta çok zorlanıyordu.
Bethy'nin ailesiyle tanışmaktan çok korkuyordum
çünkü koyu Katolik olduklarını biliyordum.
Sonra evlerine girdim
ve inanılmaz sevgi doluydular.
Bethy'nin babası kısa süre önce kanserden hayatını kaybetti.
Teşhis kondu ve beş gün sonra aramızdan ayrıldı.
Andrea'yı aradığımı hatırlıyorum. "Odada kalamıyorum" demiştim.
Çünkü bu... Bu hüzün değildi.
Sanki yakında olacaklara karşı rahatsız edici bir huzursuzluk hâkimdi.
Andrea da "Kalbini sevgiye aç" dedi.
"Şu anda ne hissediyorsan ona 'sevgi' de.
Korku da olsa üzüntü de olsa.
Ne hissedersen hisset ona 'sevgi' de."
Bu da onu kaybetme deneyimimi değiştirdi.
ÇÖPLÜK
Birisi bu sandalyeyi mi çöpe atmış? Aslında gayet güzel bir sandalye.
- Beyaz olan mı? - Evet.
Andrea'nın şiirlerinden birindeki bir dizede
birçok kuirin eski sevgilileriyle arkadaş kaldığından
çünkü ailelerini kaybettiklerinden bahseder.
Aile olarak gördükleri insanlar bulduklarında
o kişileri kaybetmemek için her şeyi yaparlar.
Onu bana alır mısın Bethy?
İki tane var.
En yakın arkadaşlarımın çoğu eski kız arkadaşlarım.
Mesela Bethy.
Bethy'nin artık bir oğlu var.
Andrea'ya "teyzamca" diyor.
Teyze ve amca bir arada.
Şu an yaşadığımız evi
Andrea 25 yıl önce çıktığı Emily'yle birlikte almış.
Buraya taşındığımda Andrea ve Emily'nin yanına taşındım.
Bir de sekiz yıl birlikte olduğu Heather var.
En üzücü şiirlerim Heather hakkındadır.
Onu menajerim yaptım. En yakın arkadaşlarımdan biri.
Yani evet, bayağı bir eski sevgilisi var.
Ama benim için de aile gibiler.
Tamam Bone, biraz iş konuşalım.
Yeniden canlı bir gösteri yapma konusunu tekrar gündeme aldık.
Bu daha önce yaptığın şeylerden farklı olacak gibi hissediyorum.
İnsanlar bunun için uçakla gelecek.
İnsanlar için özel bir etkinlik olacağını düşünüyorum.
Birçok açıdan bu muhtemelen benim son gösterim olacak.
Bu yüzden çok duygusal olacak
çünkü tüm arkadaşlarım gelecek
ve bana destek olacaklar.
- Evet. - Ama çok gerginim.
Daha fazla gösteri iptal etmek istemiyorum.
Tüm turneyi iptal etmek benim için gerçekten zordu.
- Göreceğiz artık. - Evet.
Şu an Andrea bana anı kitabımı düzenlemede yardım ediyor.
Birbirimizi farklı şekillerde düzeltiyoruz.
Evet, benim yazmam çok uzun sürüyor.
Bu yüzden Meg'i yazarken izliyorum, çok kısa bir süre içinde harika ve güzel
yazılar yazıyor.
Mesele de bu Meg. Çok kelime biliyorsun.
Ama bir gün Meg'in kullandığı kelimelerin aslında gerçek kelime olmadığını
- öğreneceğiz. - Tamam.
Hadi oylayalım. Hangisi daha garip?
Benim bir şair ve yazar olarak çok kelime bilmem mi?
Yoksa Andrea'nın resmî bir şair olarak sadece beş kelime bilmesi mi?
Beş kelimeyle bu kadar çok şiir yazabilmek için
ne kadar iyi bir yazar olman gerektiğini biliyor musun?
Üzgünüm!
Ama senin çok daha fazla aracın var.
Ben resmen tornavidayla ev yaptım.
- Tamam. Yani... - Bu bölüm ne hakkında?
Önden bileyim.
- Ameliyata giden sürece dair. - Tamam.
"Gözüm Andrea'nın karnına kilitlendi.
Ortası önceden keskin ve köşeliyken,
son haftalarda öyle bir şişmişti ki
bu şişlik her şeyi daha gerçek, daha acil hissettiriyordu.
Benim gibi onun da göbeği çıkmıştı.
Hayatım boyunca kendi göbeğimden nefret ettim
ama hiç altında sessizce büyüyen kötü bir şeyden korkmamıştım."
Orada çok güzel şeyler var bebeğim.
Yazıyı çok beğendim. Bence harika.
Ama bir şey eksik gibi hissediyorum.
Andrea'yı kaybetmek istemediğin belli,
umarım olmaz
ama ne hissettiğini bilmiyorum.
Biraz daha açar mısın? Dediğine katılıyorum.
Bazen bunu yaptığımı sanıyorum ama yapmıyorum.
Benim için her şey daha net bir anlam kazanıyordu
ve anlatmaya çalıştığım şey buydu.
Kendini ifade edebilmen gerek.
Neden sen, benim partnerim ve bana en yakın kişi olarak
bizi ayakta tutan kişi olarak neden dağılmıyorsun?
Öyle değilsen de sorun değil ama bu da içinde olmalı.
Ana karakter sensin, ben değilim.
Gıda bağımlılığımla ilgili kısım kemoterapi sürecinde
- daha çok yer alacak. - Tamam.
- Orada göreceksin. - O zaman devam et, göreyim.
"Kanser tedavisi ahtapotumsu olabilir. Telefonum..."
- Bu ne demek lan? - Sence ne demek?
- "Ahtapotumsu" mu? - Evet.
Hiçbir fikrim yok Meg.
Bu fazla oldu, kusura bakma.
Sanırım ahtapota benzer demek.
Birçok kola sahip olmak gibi.
Sekiz kola.
Onun yerine sorumluluk kolları gibi bir şey diyebilirim.
Böylece avamlar da anlayabilir. Bu kelime o anlama mı geliyor?
Avamlar Atlantis'te yaşamış bir uzaylı ırkı.
Yok artık!
Doğru! Bu doğru!
Hayır, Antik Roma'daki sıradan insanlara deniyor.
"Sıradan ya da bayağı kişi."
- Tamam, devam et. - Tamam.
"Sağlık ocağında üstünde adım yazan tıbbi esrar kartını gösterdim.
üzerinde 'hasta bakıcı' yazıyordu.
Yeni kimliğim devlet tarafından mühürlenip onaylanmıştı."
Üç yıl önce çift olarak gerçekten zor zamanlar geçiriyorduk.
Kanser olduğunu öğrendiğimizde benden ayrılmaya çalıştı.
"Bunu seninle yaşamak istemiyorum" dedi.
Ben de "Hiçbir yere gitmiyorum" dedim.
Sanki ertesi gün ilişkimiz tamamen iyileşmişti.
BENİMLE EVLEN
Artık dokuz yıldır birlikteyiz.
Fark ettiniz mi bilmiyorum
ama Meg çok farklı.
Hayatının büyük kısmını hiç kaygı duymadan geçirmiş.
Bu doğuştan gelen bir şey.
Ne zaman bir şey için kaygılansam
bunun tamamen zaman kaybı olduğunu gördüm.
Nadiren kaygılandığım o anlarda bile
hep "Bunu niye yaptım ki?" diye düşünürüm.
Benim bakış açıma göre olabilecek şeylere dair
çok fazla olasılık var.
Andrea'nın ölmesi de olasılıklardan biri.
Bir diğer olasılık da belki bir ilaç çıkar,
birkaç sene işe yarar ve beş yıl sonra ölür.
Bir diğer olasılık da şu, bu ilaçlar işe yarar,
bu süreçte kansere ya da bu kanser türüne
çare bulunur ve uzun süre yaşar.
Hiç bilmiyorum.
Nasıl olacağını biliyormuşum gibi yapmak istemem.
Eğer bir gün büyük bir kayıp için yas tutmam gerekirse
tam anlamıyla yas tutarım.
Ama daha gerçekleşmeden yas tutmak bana mantıklı gelmiyor.
Belki de bu yüzden Andrea acı çekerken
benim de içim daralıyor çünkü şöyle hissettiriyor:
"Tamam, şu an acı içindesin, şu an yürüyemiyorsun
ve bu şu anda çok zor."
İnsanların hakkımda ne düşündüğünü bilmiyorum.
Durumu mu kabullenmiyorum yoksa metanetli miyim?
Biraz kabullenemiyorsun ama sorun değil.
Güçlü müyüm yoksa baskılıyor muyum?
Meg'le ilgili düşünürken bu konu hep aklıma geliyor.
Bu yükün Meg'i yıprattığını düşünüyorum.
Sonunda onu karşıma aldım ve ona çok korktuğumu söyledim
çünkü bundan sonra ancak
benden uzak durursa mutlu olacağını düşünüyordum.
Sanırım kendinle ilgilenirken suçlu hissetme korkusu yaşıyorsun.
Sadece yazmak için bile kendime zaman ayırmam bazen zor oluyor
çünkü yalnız zaman geçirirken
sevdiğim insan da kapının diğer tarafında oluyor.
Ama aynı zamanda
hayatımda yapmak istediğim şey de bu.
Sanırım içimde bir parçam nerede olmam gerektiği konusunda çatışıyor.
Bunu çözmek çok zor, mesela biri
Andrea'nın bir ay içinde öleceğini söylese...
Tanrı esirgesin ama biri bunu söylese
o ayı kitap yazarak geçirmek istemem.
Tamamen yanında olmak isterim.
Denge kurmak için uğraşıyorum.
Bazen de bunları çözmek için
çok genç olduğumu düşünüyorum.
Bence 35 yaşındaki birinin bu yükü taşıması
çok yaygın değildir.
Evet.
- Selam. - Selam Dr. Alldredge.
- Nasıl hissediyorsun? - Fena değilim. Biraz ağrım var.
Şöyle izah edeyim.
Durumu anlayalım, bu şekilde uzanıyorsun.
Bunlar leğen kemikleri ve bir de şurası var,
bu da lenf bezine benziyor.
Yüzeydeki, tam buradaki de kas.
Evet.
Yoğun ağrılarının bir kısmından o sorumlu olabilir.
Vücudumda ağrıyı hissettiğim yeri rica etsem bana
tam olarak gösterir misin?
Evet, şurada bir yerde olduğunu düşünüyorum.
- Evet, orası. Evet. - Orası mı?
Bundan sonra ne yapacağımıza gelirsek,
Elahere'i kullanmaya devam edeceğiz.
Ona bir de Avastin ekleyeceğiz.
Konuştuğumuz komplikasyonlar açısından
Avastin'in hâlâ küçük de olsa bir riski var,
mesela bağırsağına hasar verebilir.
Ya da konuştuğumuz ses değişikliği riski var.
Bunların kabul etmesi zor riskler olduğunu biliyorum.
Değil mi? Çünkü sesini korumanın senin için önemli biliyorum.
Bunlar senin için kabul edilemez riskler olabilir.
- O zaman bunu yapmayız. Sorun değil. - Tamam.
Bununla savaşacak hâlâ başka seçeneklerimiz var, bu tek seçenek değil...
Dualar mı? Şarkılar mı?
- Evet. Bir de kemoterapi. - Öyle mi?
Ve batı tıbbı!
Ama elimizde birkaç klinik araştırma var.
- Bize aylarca zaman kazandırabilir. - Evet.
- Yani hâlâ seçeneklerimiz var. - Tamam. Harika.
- Teşekkürler. - Rica ederim.
"Aylarca zaman kazandırabilir" sözünü duymak zordu.
Ağlıyorum çünkü...
Bunu söylemek çok garip ama...
Eğer ölürsem Meg'in o duygularla baş etmek için...
bana ihtiyacı olacak.
O anda onun yanında olamama düşüncesine
hiç dayanamıyorum.
Geçen gece ona da söyledim.
Ölürsem şunları diyemeyecek olmak beni delirtiyor:
"Meg, inanamayacaksın!
Olanlara inanamayacaksın!"
Avastin'e başladım.
Önceden aldığım tedaviye bu yeni kemoterapi de eklendi.
Korkutucu yan etkilerinden biri de sesini kaybetmek.
Ama içimden düşündüm. "Tamam.
Ya yaptığın işi bırak ya da öl."
İlk infüzyondan sonraki gün uyandım
ve hiç konuşamıyordum.
Boğazım o kadar şişti ki nefes alamıyormuş gibi hissettim.
Panik oldum, Meg'e seslenmeye çalıştım ama yapamadım.
Ve...
...o şekilde...
fiziksel olarak acı içindeyken
yardım çağıramamak korkunçtu.
Korkmuştum.
Olabilecek bunca semptom arasından en nadir olanı!
Bana da bu denk geldi.
Bu bana kutsal kitaplardan çıkmış, mecazlı bir hikâye gibi geliyor.
"Bu da ne böyle?" dedim.
Bir tür takas gibiydi. Tamam, seni hayatta tutan ilacı al
ama sesini kaybet,
yeteneğini, iletişim aracını, amacını kaybet.
Bu haksızlık.
Andrea'nın hayatta kalması için
herkesten fazla çabalamışımdır, bu karar benim değil
ama sesini kaybedeceği için bu ilaca devam etmeme kararı alırsa
bunu desteklerdim.
Konuşamayacağım gerçeğini kabullenmem gerekiyor.
Öyle ki bir şiiri bile baştan sona okuyamayacağım.
Tüm konuşma etkinliklerimi, ödül törenlerini iptal etmemiz gerekiyor.
Ben bir sahne şairiyim.
Şu anda bunu yapamam.
Sahneye çıkmam asla mümkün değil.
- Gib! - Efendim?
- Gelir misin? - Her şey yolunda mı?
- Evet. - Tamam.
Görmeni istediğim bir şey buldum.
Tamam.
Aman tanrım! Bu harika!
MAINE EYALET ŞAMPİYONASI 1993
Blue Devils'in oyun kurucusu, 32 numara, Andrea...
Bak, bu sensin!
- Bana bak! Ne kadar küçüğüm. - ...Gibson topu aldı.
- Bakalım. Hadi Gibby! - Gibson gidiyor...
Ne?
Aman tanrım.
Ve maç bitti.
Calais, C Klasmanı'nda Kızlar Basketbol Şampiyonu oldu.
20 sayı, harika bir gece ve turnuva geçirdin.
- Ödül o kutuya sığacak mı? - Tabii.
Bütün hafta temizlediler.
Calais tam bir basketbol şehri.
Ama aynı zamanda açıkça kuir olduğunu söyleyen birini göremezdin.
İnsanlar kuirlik hakkında konuşurdu
ama tasvip eder tarzda değil.
Çocukken zorbalığa uğradım.
İnsanlar cinsiyetim hakkında konuşuyordu
çünkü çoğu zaman erkek gibi görünüyordum.
Küçükken kendimi erkek gibi hissediyordum.
Yani... Bu çok saçma!
İç çamaşırıma Şirinler oyuncağı koyardım, o şekilde penis gibi gösteriyordum.
Şirin Baba'nın saçı da dağınıktı,
o yüzden şekli tam uygundu!
Mesele erkekleri sevmemen değil.
"SENİN HAYATIN"
Sadece olmak istediğin erkekleri sevmen.
Güzel çene çizgileri olan David.
Tikleri olan basketbol yıldızı Chris.
Şut atarken 15 kez gözünü kırpıyor.
Sen de aynanın karşısında saatlerce göz kırpıyorsun,
onun gibi bir yıldız olmak istiyorsun.
Mary Levine sana lezbiyen diyor
ama bunu ne doğrulayabiliyorsun ne de yanlışlayabiliyorsun.
Bir daha böyle bir şey derse yüzünden fışkıracak kanla
tırnaklarını kırmızıya boyayacağına söz vererek evine gidiyorsun.
Saçını kestirmek istiyorsun
kendi ismin de dâhil
istemediğin her şeyi atmak,
gerçekten kaçmak istiyorsun.
Zor bir hayat istiyorsan işte zor bir hayat.
Soyunma odasındayken gözünü yerde tutmaya çalışıyorsun.
Mezuniyet balosundan çıkıp kar fırtınasında eve koşuyorsun.
Son topuklu ayakkabını karların içine fırlatıyor
ve soymak istediğin tek erkeğin
kendin olduğunu fark ediyorsun.
Üniversitede cinsel yönelimimi açıklamamıştım.
Lisede en yakın arkadaşlarımdan biri olan Mandy'ye âşıktım.
Mandy'nin cinsel yönelimini açıklaması beni de bir anlamda uyandırmıştı.
Sonra ona âşık olduğumu söyledim.
Sanki evrenin anahtarını bulmuşum gibi hissettim.
Ama çok korkmuştum. Hem de çok.
Mandy...
"İLK AŞK"
...gittiğim en büyük şehir olan Portland Maine'deki
beni götürdüğün ve benim için ilk olacak o gey barda ne giyeceğimi düşünürken
ne kadar zaman harcadığımı
ancak sen bilirsin.
İçeri girerken biri bizi görecek ya da öldürecek diye
hem çok heyecanlıydım hem de çok korkuyordum.
Arabada bir saatten fazla oturduk.
Sonra fikrimi değiştirdim ve sen de beni eve götürdün.
Rimelim yeni erkek gömleğimin üzerine akıverdi.
O kadar çok utandım ki
hâlâ mücadele ettiğim şeyleri
şiire döktüm.
Mesela cinsiyetimle ilgili ilk kez yazmaya başladığım zaman
sahneye çıkarken çok kaygılı oluyordum.
Ama şiiri ilk kez yüksek sesle okuduğumda
tüm utancım geçmişti.
Sahne şairliği beni kurtardı.
Hayatını seçmek...
"SENİN HAYATIN"
...cinsiyetini, yoldayken çok mutluyum diye
kolaylıkla açıklayan birine dönüştürdü.
Ne burada, ne orada, tam ortada,
hepsinin ortasından geçen sarı şerit gibi,
bir güneş ışını gibi.
Sana hep doğaya aykırı olduğunu söylemeye devam edecekler.
Ama sen tüm seçeneklerine bakıp kararlılığı seçeceksin.
Bütün bir hayatını,
anlatmak zorunda olmadığın sırları herkese anlatmaya adayacaksın.
Ta ki olduğun kişiyi aşağılayacak kimse kalmayana kadar.
Sen, kutsal ve göz kırpan bir yıldızsın,
otoyolda bir ışık izi,
tekrar tekrar
zor hayatına,
kusursuz hayatına,
tatlı ve güzel hayatına âşık olan.
Kanser teşhisi aldığım yıl
Calais Lisesi bana ulaştı
ve lise mezuniyet töreninde
konuşma yapmamı...
Konuşma yapmamı istediler.
Bu konuşmaya davet edilmek
şimdiye kadar kariyerimde yaptığım
benim için en anlamlı şey oldu.
O konuşmada kuir olarak büyümekten,
cinsel yönelimini açıklamadan öğrenci olmanın zorluğundan bahsettim.
Bir şeylerin tamamlandığını hissettim.
CALAIS LİSESİ
Şifa vericiydi.
Genç hâlim için çok önemliydi.
Küçük hâlimin beni duyduğunu
ve şöyle düşündüğünü hissettim:
Demek buralara mı geldik?
Ve çok mutlu olduğunu.
Kanser olmadan önce biri bana yanlış hitap ettiğinde
deliye dönerdim.
Başkalarının cinsiyet algısına çok tepkisel yaklaşırdım.
Ama teşhisten sonra
çok yoğun bir cinsiyet hissinden
neredeyse cinsiyetsizliğe geçtim.
Artık kendimi cinsiyetimle tanımlamıyorum.
Sanki kimliğin kendisi üstümden akıp gitmiş gibi.
Öylece gitti.
Artık içimde sonsuz olan tarafla daha çok bağ kuruyorum.
Çünkü cinsiyetimi öbür tarafa götüremem.
Artık biri yanlış hitap ettiğinde hiçbir tepki vermiyorum.
Yani benim... Ben...
Artık sadece kendim gibi hissediyorum.
Cinsiyetle ilgili konulara hâlâ üzülsem de bu daha çok
non-binary ya da trans arkadaşlarımın yaşadıklarını izlemekten kaynaklanıyor.
Bu yüzden bunlar hassas konular
çünkü kimsenin kendisinde sorun varmış gibi hissetmesini istemem.
Eğer biri yanlış hitap edildiğinde gerçekten üzülüyorsa
bunu anlayabilirim ama ben artık öyle hissetmiyorum.
Deniz, deniz, şarkı, zafer, zafer, rüzgâr.
Şiirin sesini bulmaya çalışıyorum
ama kelimeler üstünden değil.
Ritmi bulmak için mi?
Şiirin nasıl duyulması gerektiğini hissetmek için.
Sonra da o sese uyan kelimeleri buluyorum.
Bu yeni tedavi yüzünden sesimi kaybetmem benim için zor oldu.
Yöntemi değiştirmemiz, tedaviyi kesmemiz sorun değildi.
Ama ben sesimi sonsuza dek kaybetme pahasına
bir doz daha almayı seçtim.
İnanılmaz bir şekilde bunu kabul ettiğim anda
"Tamam, artık sesim olmayacak" dedim.
Ertesi sabah uyandım ve konuşabiliyordum.
Bu çılgıncaydı!
Yarın kemoterapi infüzyonum var.
Umarım bu tedavi işe yarar
çünkü o gösteriyi yapmayı hâlâ istiyorum.
O gösteri bir yaşam kutlaması olacak.
Sanırım yapacağım son gösteri olacak.
Ama umarım öyle olmaz.
Bu yüzden sağlığım için elimden gelen her şeyi yapıyorum.
Basketbolcuların yaptığı bir şey var,
idman sırasında şut sokmadan sahayı terk edemezsin.
Bu yüzden...
Hayatımın sonuna gelmiş olabilirim
ve şut sokarak bitirmek istiyorum.
Ama önce kanserimin ne kadar büyüdüğünü öğrenmem gerek.
Eğer çok ilerlediyse bu gösteriyi yapmam mümkün olmayabilir.
Araba sürerken sırtım çok ağrıyor.
Alt taraftaki kemiklerim de öyle.
Bu da hep sordukları bir şey çünkü kanser belirtisi olabiliyor.
Çok duygusalım.
Neden, canım yandığı için mi?
Korktuğun için.
Korktun mu?
Sen korktun.
Burası bize "tedavi edilemez bir hastalık" denen oda.
Bugün beni geriyorsun çünkü...
Bugün biraz farklısın.
Ama istediğin gibi hissedebilirsin,
sadece bu hâline alışık değilim.
Sanki senin bildiğin ama benim bilmediğim bir şey varmış gibi geliyor.
Hayır.
- Bir şey mi biliyorsun? - Hayır!
Ya sezgisel olarak?
Hayır, sezgisel olarak da bir şey hissetmiyorum.
Sadece...
Sıradan bir sırt ağrın olamayacağı kafama dank ediyor.
Bugün hissettiğim ağrı
bana kanserin büyüdüğünü düşündürdü.
Bu hastalığın birinin hayatına böyle etki edeceğini tahmin edemezdim.
Her ay farklı bir şey diyorsun.
Yaşıyorum, ölüyorum, yaşıyorum, ölüyorum.
Yaşıyorum, ölüyorum.
Üç haftada bir oynanan korkunç bir piyango gibi.
Sanırım bazen bütün bunları taşımanın ağırlığını
fark etmiyorum bile.
İşlem tamam, sizi göndereceğim.
- Çok teşekkürler. - Çok teşekkürler.
Göğsümün üstünde fil oturuyormuş gibi hissediyorum.
Nefes almakta zorlanıyorum.
Tamam.
E-postaları açmam lazım.
Saate bakıp duruyorum, annem saat yedide yatıyor.
Burada tahlil sonuçlarımı açmam sorun olur mu?
Araba sürerken olmasa daha iyi.
Eve 22 dakika kaldı.
Tamam.
İçeri girip sonuçlarıma bakacağım bebeğim.
10.
Doğru mu?
Aman tanrım.
Annemi aramalıyım.
Nasıl oldu da 10 çıktı? Nasıl 10?
Nasıl?
Herkesi arayacağım.
- Doğru okuduğuma emin misin? - Evet!
- Emin misin? - Evet.
Merhaba.
Anne, kan testim tamamen...
CA-125 değerim yeniden 10'a düştü.
Bağışıklık belirteçlerimin de hepsi çok daha iyi.
- Çok mutluyum. - Öyle mi?
Bu harika! Ben de merak ediyordum!
Oturmuş seni bekliyordum, senden haber alamayınca çok endişelendim.
Kaç çıkmış? Duyamadım.
10 çıktı. Geçen sefer 21'di.
- Tanrım! - Bu harika.
Tamam, sizi seviyorum.
Seni seviyorum!
Andrea'nın kan testleri geldi. Kanser belirteci tamamen düştü.
Evet!
Bir kadeh şarap içip kutlayacağım.
Kutla tabii Gay! Ben de biraz reçeteli esrar içeceğim.
Üç hafta sonra kontrole gittiğimizde yine bir şey çıkabilir
ama şu andan itibaren üç hafta,
o üç hafta bana ait.
Üç haftam olması çok önemli bir şey.
Çok mutluyum.
Sadece buna sevineceğim.
Gösteri yapabilirim.
Bu çok... Buna inanamıyorum.
GIBBY'NİN HAVUZU
- Merhaba. - Merhaba Bone.
- Nasıl hissediyorsun? - Çok iyi hissediyorum.
Gösteri heyecanıyla baş etmeye çalışıyorum.
Baktığımız tarihlerden biri mayıs sonu.
Doktor takvimine de bakalım,
sana yeterince boşluk tanıdığımızdan emin olmak istiyorum.
Bu tarihlerden biri senin için uygun olur mu?
Tarihi ileri attığımız zaman
"Hayatta olacak mıyım?" diye düşünüyorum.
"Sağlıklı olacak mıyım?"
Tamam.
Ama hadi, sadece
hayatta olma ihtimaline odaklanalım.
Eğer hayatta olmazsam da katılamadığım için üzülemem.
Ben...
- başka bir yerde... - Hologram Gibby!
- Daha güzel bir sahnede olacağım. - Hayatta olacaksın.
Bulutların içindeki bir sahnede olacağım.
"Tatlı takipçilerim, bu yıllarımı çok değerli buldum.
Sessiz vakitlerimi, yazma vakitlerimi, evde geçirdiğim vakitleri çok sevdim.
Ama ben bir sahne şairiyim
ve canlı gösterileri çok özledim.
Bu yüzden şimdi paylaşacağım haber benim için inanılmaz heyecan verici.
Denver'daki Paramount Sahnesi'nde karşınızda olacağım,
şiirler okuyup neyi savunduğumu anlatacağım.
Özel bir konuğum da benimle sahnede olacak.
'Tüyler diken diken' ön satış kodumuz."
Kes şunu Ryan!
- Gib! - Meg, kırıldı!
Nasıl kırdın?
Sadece açtım. Yanlış bir şey yapmadım.
Buna inanamıyorum.
Tanrım, sanırım şu anda çok ciddisin.
Sanki kanserden falan bahsedecek gibisin. Tanrım!
Neden endişelendiğini kısaca söyler misin?
Evet, sıcak basacak gibi hissediyorum.
Bakalım sıcak basınca konuşabilecek miyim?
Yani endişelerimden biri
sıcak basınca şiirlerimi okuyamamak.
En çok korktuğum şey
şu anda gördüğüm tedavilerin
sahnedeki performansımı etkilemesi.
Meg, sesim gidiyor.
İyi.
İyi. Bu da yeni mottomuz.
Hadi dene bakalım hayat! İyi, sesimi al!
Sesim olmadan yapamaz mıyım sanıyorsun? Yanılıyorsun.
Üç yıl kemoterapi görünce görme yetin etkileniyor.
Hafızan etkileniyor. Bu yüzden şiirlerimi hatırlayamayabilirim.
Monitörden okuyabilseydim sorun olmazdı
ama monitörü de göremeyeceğim.
Öyle işte...
Şiirlerimi tekrar ezberlemeye başlamam gerek.
Çocukken var olan en büyük sayı 100 sanırdım.
Bir gün annem "101" deyince çok şaşırmıştım.
100 ne?
20 yaşındaydım, seksin bir erkekle olması gerektiğine inanırdım.
Becermek şeklinde.
O kız traktörde direk dansı yaparken, bikinisiyle çimleri biçerken
onu nasıl net görmek istemem?
Mikrofona doğru 17 yavaş adım.
Konuşmadan önce nefes alır.
O çıplak küçük pisliğin, Aşk Tanrısı'nın bana bir ok fırlatmasına
hiç hazır değilim.
Henüz hiç hazır değilim
aşkın beni delirtmesine.
Ya hayatının aşkı sensen?
Dedim ki "Tanrım, umarım bu doğru değildir.
Hiç tipim değilim."
Bunu bildiğine inanamıyorum. Bu delilik.
Bunu koyup koymama konusunda karar vermeye çalışıyorum
çünkü gösterilerime gelen birçok insan intihara meyilli ve...
Ama ben artık öyle değilim, bu yüzden
öyle olduğumu söylemeden bunu nasıl konuşacağımı ve yazacağımı düşünüyorum.
Bu çok tuhaf bir şey, hayatımın çoğunu
ölmek istemekle geçirdim ve artık öyle değilim.
Yirmili yaşlarımda kendime zarar verirdim.
Çok depresiftim.
Bir sabah uyandım ve artık benim için her şey bitmişti.
Koşarak mutfağa girdim.
Çok keskin bir mutfak bıçağı aldım.
Bunu yaparken bakamam diye düşündüm.
Bunun bitmesi gerekiyordu. Şöyle yaptım...
Lanet olsun, bunu anlatmak çok zor.
Çok kanamam vardı.
Atardamara yarım santim kala durmuşum.
Basbayağı ölebilirdim.
Ama o ana kadar
intiharı bir olasılık olarak düşündüğümü sanmıyorum.
Ama o andan sonra hep bir olasılıktı.
Ama kanser teşhisi konduğunda,
ameliyattan çıktıktan sonra
depresyonda değildim.
Uyandım...
...ve kendimi bir tür kıymet bilme hâlinde buldum.
Birden, ölsem de sorun değilmiş gibi hissettim.
Ama bunu yapan ben olmayacaktım.
İYİ IŞIK
Bugün bir mekâna gideceğimize inanamıyorum.
- Hiç. - Büyük bir mekâna.
Nasıl bir şey olduğunu bile hatırlamıyorum.
Tamam.
Kahretsin!
TÜM BİLETLER TÜKENDİ
İyi seyirler. Nasılsınız?
Hoş geldiniz. İyi seyirler.
ÖZEL KONUK TIG NOTARO
ANDREA'YI SEVİYORUM
Selam Tig.
Çok heyecanlıyım. Tüm dünya bu akşamı bekliyor.
Öyle gibi geliyor. İnsanlar çok heyecanlı.
- Seyirciye bir bakmak istiyorum. - Daha kimse gelmedi.
- Yine de bakacağım. - Tamam.
Tamam, gidip ortamı hissedeyim.
Bakalım bu merdivenleri panikatak geçirmeden çıkabilecek miyim.
Orada insanlar var.
Çok teşekkürler. Ben Tig.
Ve...
Nasıl nefes alacağım?
Yüzümde renk varmış gibi görünsün ve insanlar benim için endişelenmesin.
Oraya çok sağlıklı gibi çıkmak istiyorum.
Aman tanrım.
Bunun gerçekten olduğuna inanamıyorum.
Bunun olduğuna inanamıyorum.
Bebeğim, duygularımdan korkmadığımı biliyorsun.
Şu an hissettiğim yoğunluktan korkuyorum.
Tamam, biliyor musun?
Herkes seni desteklemek için burada, seni seviyorlar.
En çok ben.
Gir.
Son beş dakika.
- Beş dakika lütfen. Güle güle. - Tamam, teşekkürler.
Parlasan iyi edersin.
Birinin bunu söylemesi çok heyecan verici.
Beş dakika.
Beş dakika Andrea.
Yüzümdeki tüm bu çizgiler
Kim olduğumun hikâyesini anlatır sana
Nerelerde olduğuma dair pek çok hikâye
Nasıl geldiğime şu an bulunduğum yere
Ama bu hikâyelerin bir anlamı yok
Peki.
Gerçekten de öyle
Ben senin için yaratılmışım
Dağların doruklarını aştım
Mavi okyanusları geçtim
Bütün sınırları aştım Tüm kuralları çiğnedim
Ama bebeğim Hepsini senin için çiğnedim
Çünkü beş parasız kaldığımda bile
Bana kendimi çok değerli hissettirdin Gerçekten öyle
Ben senin için yaratılmışım
Burada olduğuma inanamıyorum.
Teşekkürler.
Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Kemoterapiye ilk başladığım zaman
vücudumdaki neredeyse tüm kıllar döküldü.
Gururla savunduğum feminist bacak kıllarım yerlere serildi.
Hiç ağda kullanmadan
ilk Brezilya ağdamı yaptırmış oldum.
Ama kaşlarım hâlâ sapasağlamdı.
Kelebekleşmeyi reddeden yüzümdeki iki gür tırtıl gibiydiler.
Bir sabah annem aradı ve şöyle dedi:
"Andrea, ne olduğuna inanmayacaksın.
Baban sabah uyandı ve sağ kaşı tamamen yok olmuş."
Tam üç yıldır, evet, tam üç yıldır
babamın kaşı tekrar çıkmadı.
Eminim benimki kalsın diye babam kendi kaşını kaybetmiştir.
Buna inanmak için mucizelere inanmanıza gerek yok.
Sevgiye inanmanız yeterli.
Doğuştan yetenekli biri değildim.
Etkileyici biri olarak doğmadım.
Dışı sert biriydim.
Yıllarca yağmurdan etkilenmeden yaşadım.
Ciddi anlamda sakınırdım.
Elbette güzellik peşime düştü.
Herkesin olduğu gibi.
Ama ondan kaçmayı başardım.
Endişeye, pişmanlığa saklandım, öbür dünyanın, haftasonunun vaadine.
Sonra bir gün
New Orleans'taki kırmızı kadife bir tiyatroda,
Maya Angelou'nun sahneye yürüyüşünü izledim.
Mikrofona doğru 17 yavaş adım.
Konuşmadan önce derin bir nefes aldı.
O nefeste Tanrı'nın doğduğunu duydum.
Hiç böyle bir şey hissetmemiştim.
Eve gider gitmez ansiklopedide o hissin adını aradım.
"Tüylerin diken diken olması."
Sonra bunu yapabileceğimi düşündüm.
Hayatımdaki güvenlik şeridini yırtıp attım ve her şeyin bana dokunmasına izin verdim.
Caitlin Clark televizyondaydı,
Hawkeyes'ta üçüncü sezonunu oynuyordu,
serçelerin gökyüzündeki dansı kadar keskin,
boyalı alanda Michelangelo'nun fırçası gibi ustaca süzülüyordu.
Tüyler 222 kez diken diken.
Küçük kız kardeşim 14 yıl sonra ilk kez ayık.
Arayıp annemizin gözlerinin yeşil olduğunu ilk kez fark ettiğini söylüyor.
Tüyler 505 kez diken diken.
Bir noktadan sonra her şey öyle hissettirmeye başladı.
İçten bir özür, bir düşmanın aşk şiiri,
Ay'ın kıtasal ayrımın üstünden yükselmesi.
Bir anda dünyada hiçbir şey ölmemeye başladı.
Bunu hiç hissettin mi?
Dünyada hiçbir şeyin ölmediği o kısa anı?
Tüyler 888 kez diken diken.
Evdeyim, dört aydır kemoterapi görüyorum,
kirpiklerimin yanaklarıma döküldüğünü izliyorum
ve o 400 dileği başka türlü dileyemeyeceğimi fark ediyorum.
Artık bu büyüden kaçış yok.
Güzellik beni buldu ve asla bırakmadı.
Eğer bu dünya rekorunu
benden sonra biri kırarsa,
ki birinin kıracağına eminim,
bu o kadar hoşuma gidecek ki
hiç uğraşmadan
onu yeniden kıracağım.
İşte bu, Gibby!
Arkadaşım "Peki ya hayatının aşkı sensen?" dedi.
"BUMERANG SEVGİLİ"
"Tanrım, umarım bu doğru değildir
çünkü hiç tipim değilim" diye düşündüm.
Saat 12.31'de...
"CANLI KANIT"
...o vazgeçmemeye ve hayatını kurtarmaya karar verdiğinde
ben de aynısını yaptım.
Tüm kalbimle ve aklımla canlı kanıta tutundum.
Sıradaki şiir Megan için ve bu...
bu...
Kanserden "Büyük K" diye bahsettiğimde...
"KORUYUCU MELEK BALIK"
...kocaman bir okyanustan bahsettiğimi bir tek o anlar.
Kendi Titanic'imizle batmadığımız yer.
Ve onun kalbi
menteşelerinden koparak açılan bir kapıydı
ve beni yüzeyde tuttu,
ameliyattan uyandığımda
ve ne bulduklarını ona sorduğumda bile.
Şiiri önemsiz bulan herkes
söylenmesi çok zor bir şeyi kendilerine güzel bir şekilde söyleyecek birine
ihtiyaç duymamıştır.
Gösteriye geldiğiniz için hepinize teşekkürler.
Benim için ne kadar anlamlı olduğunu anlatamam.
Çok teşekkürler. Hepinize iyi geceler.
Hepinizi çok seviyorum.
Tüm içtenliğimle çok teşekkür ediyorum.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Aman tanrım!
İnanamıyorum.
Aman tanrım.
Sevgiden dolayı mı ağlıyorsun?
Evet.
Bebeğim, bu çok güzeldi. Çok güzeldi.
Bu harikaydı.
O kadar çok şey hissettim ki... Sanki ben...
Sanki duygularla dolu bir balondum ve patlayacak gibiydim.
Hayatımda hiç bu kadar savunmasız hissetmemiştim.
Son gittiğimde kanser belirteçlerim hiç olmadığı kadar düşüktü.
Bu yüzden hemen bir tedaviye başlamaktansa
önce bir tarama yaptırmak istediğimi söyledim.
Şu an sonuçları bekliyorum.
Dün bütün gece hiç uyumadım.
Çok ağrım vardı.
Leğen kemiğim sanki kırılacak gibiydi.
Sonra tarama sonuçları telefonuma geldi
ama henüz açmadım.
Bu seferki özellikle hassas hissettiriyor çünkü...
Neydi o?
- Şurada. - Ne?
Bu çok tatlıydı.
Sanki yardım etmeye geldi.
Bahçemizde iki matemli kumru vardı, onlara Çifte Kumrular diyorduk.
Aylardır buradaydılar.
Ama birkaç haftadır
sadece biri burada.
Bu da o matemli kumrunun sesi.
Sonra araştırdım
ve çok üzüldüm çünkü matemli kumrular ömür boyu eşleşirlermiş.
Biri öldüğü zaman
genelde bir sene boyunca yas tutarlarmış.
Sonra da
partnerlerini ararlarmış.
Şu anda başka bir matemli kumru gelse
ve her şeyi düzeltse
çok mutlu olurdum.
Belki de diğeri daha güzel bir ağaç bulmuştur
ve "Buraya gel" diyordur.
Çünkü bu...
Hayır.
İyi ağaçtansa seninle kötü ağaçta kalmayı tercih ederim.
Tarama sonuçlarını alayım, burada birlikte açarız.
Çok gerildim.
Evet. Ben de.
Evet, her yerde.
- Ne yazdığını okuyabilir miyim? - Bekle.
Bana biraz izin ver, tamam mı?
"Seviye iki servikal lenf nodlarında
belirsiz anlamlı bir artış.
Göğüs, karın ve leğen kemiğinde metastatik hastalıkta ilerleme."
Hissettiğim şey bu olmalı.
Her yerimde.
Karnımda da olması korkutucu.
Sanırım haberleri alınca
yeniden şu ana dönüyorum.
Böylesi daha kolay.
Senin adına sevindim!
Umut dolu olmayı seviyorum.
Ama hâlâ umutluyum.
Öyle mi?
Siktir, kanserin tüm ücuduma yayılmasını hiç istemiyordum.
Hiç istemiyordum.
Sanırım bu son haberi aldığımda
"Bu hastalık yüzünden ölüyorum, yakında öleceğim" diye düşündüm.
Meg'le yola koyulacak olsaydım şöyle derdim:
"Kendimi hayatın akışına bırakıp
yeniden neşe bulup bulamayacağımı görmek için çıktığım
bilinçli bir yolculuk bu."
Ona bindik ve...
Kendimi akışa bıraktım.
Bir anda üzerimdeki tüm o ağırlık kalktı.
Sanki tüm dünya renk değiştirdi.
Hiç unutmuyorum, en başta iki sene yaşayacağımı düşünüyordum.
Çok kısa diye düşünmüştüm.
Şimdi ise...
"Kahretsin, çok uzun."
Bir saniye bile çok.
Burada oturup Meg'in yüzüne bir dakika bakabilmek bile lütuf.
Bunu iki sene mi yapabileceğim?
Son birkaç yılda sanki
ondan önceki tüm yıllardan daha uzun yaşadım.
Tam anlamıyla hayret vericiydi.
Ben...
Vay canına, bu hayat benim.
Ve...
Bugün ölmeyeceğimi biliyorum. Oldukça eminim.
Vay canına, ben...
Vay canına, yarınım da var.
Sonra ne olacak?
Bilmiyorum.
Bilinmezliğin içinde yaşamak istiyorum.
Son saniyelerimde
şöyle demek istiyorum:
"Keşke bunun gibi milyon tane olsaydı."
Bana parlak yıllar ver
Ama karanlık olanları da istiyorum
Keder grubumdaki şarkıcı Bir yolcu minibüsü
Ve gerçeğe giden kestirme bir yol
İt üzümleri rehberin olsun
En karanlık yerlerde büyürler
Bu kadar çok kez sokulmasaydık, Hiç varabilir miydik buraya?
Ziyan etmek istemediğim Bu dünyadaki cennete?
Bir uğurlu para bul
Ve seninle paran için evlenirim aşkım
O yüzden 20'lik dişlerimden uzak tut Ağrı kesiciyi
Her şeyi hissetmek istiyorum
Önce tuzlu, sonra ekşi, sonra da tatlı
Seni öpmek, aşkın adını yazmak istiyorum Yıkılmakta olan duvarlarıma
Onları ayaklarının dibine sermek
Geri kalan her şeyimle birlikte
Önce tuzlu, sonra ekşi
Sonra da tatlı
Gel verandaya aşkım
Yukarı bak o kusursuz gökyüzüne
Güneş'i, Ay'ı Ve haziran gök gürültüsünü tutan
Kuşlara ve yağmura Uçmayı öğreten gökyüzüne
Kusursuza ihtiyacım yok
Hayır, sadece Gerçeğe dokunmak istiyorum
Çabalamayı, yaşamayı Ve ölmeyi kıymetli kılmak istiyorum
Ve iyi insanların yaptığı gibi büyük hatalar yapmak
Bir uğurlu para bul
Ve seninle paran için evlenirim aşkım
O yüzden 20'lik dişlerimden uzak tut Ağrı kesiciyi
Her şeyi hissetmek istiyorum
Önce tuzlu, sonra ekşi, sonra da tatlı
Seni öpmek, aşkın adını yazmak istiyorum Yıkılmakta olan duvarlarıma
Onları ayaklarının dibine sermek
Geri kalan her şeyimle birlikte
- Daha fazlasına ihtiyacım yok - Daha fazlasına ihtiyacım yok
- Hayat acı dolu bir sevgidir - Hayat acı dolu bir sevgidir
Önce tuzlu, sonra ekşi
Sonra tatlı
Çok tatlı
Hayat acı dolu bir sevgidir
- Çok tatlı - Çok tatlı
Çok tatlı
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk