For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
Να πω ότι ζορίζομαι πολύ όταν η Μεγκ
κάνει επιμέλεια στα ποιήματά μου.
Είναι απαίσια επιμελήτρια!
Πες τους τι εννοείς.
Εννοώ πως η Μεγκ διδάσκει ποίηση,
άρα είναι πολύ ικανή στη συγγραφή και την επιμέλεια.
Οπότε, πετσοκόβει τα ποιήματά μου.
Και μετά κλαίω και θυμώνω με όσα λέει πως δεν είναι καλά.
Και την επόμενη μέρα συνειδητοποιώ πως είχε δίκιο. Κάθε φορά.
Μα αυτή η διαδικασία με κάνει...
Έχω βελτιωθεί.
- Έτσι, μωρό μου; - Ναι.
Προσεγγίζουμε τα κλισέ διαφορετικά.
Εγώ πάντα προσπαθώ να τα εξαλείψω,
το Άντρια τα χρησιμοποιεί με ζήλο.
Γνωρίζω πως δεν θα ήσουν ικανή να κάνεις τέτοια παρέμβαση
αν συνδεόσουν πραγματικά με το νόημα του ποιήματος,
μα πες μου κι άλλα.
Εγώ, πάλι, νομίζω πως αν μπορούσες να το κάνεις μόνο σου,
εγώ δεν θα 'μουν εδώ.
Μου αρέσουν κι οι δύο τρόποι.
Αλλά ο δικός μου έχει περισσότερη πλάκα.
Έχω εδώ ένα ποίημα με προσωρινό τίτλο "Ύμνος στον θάνατο".
Διάβαζα χθες την αρχή στη Μεγκ
κι είπα "Αν γύριζα ντοκιμαντέρ,
σίγουρα θα ξεκινούσα το ντοκιμαντέρ με την αρχή αυτού του ποιήματος
σαν αφήγηση, καθώς συμβαίνει κάτι".
Κι η Μεγκ λέει "Τι να συμβαίνει;" "Δεν ξέρω. Η κηδεία μου, ίσως".
Κι η Μεγκ κάνει "Όχι!" Ήταν πολύ άβολο.
Έχω αγχωθεί!
Φοβάμαι να το διαβάσω.
Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ίωση.
"ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ"
Μα όταν ένιωσα σαν να 'χω φίδια στην κοιλιά,
η γιατρός μου με έπεισε να πάω για αξονική.
Είμαι εκ γενετής υποχονδριακό, με καταβάλλουν κρίσεις πανικού
και χρόνιος φόβος του θανάτου
κι έτσι έτρεμα ήδη όταν ο ακτινολόγος μου ζήτησε ν' αλλάξω θέση
για να φανεί η λεκάνη μου.
Οι παλάμες μου είχαν ιδρώσει τόσο, που η γραμμή της ζωής μου πνιγόταν.
Παραβιάζοντας τον κανονισμό, ο ακτινολόγος με συνόδευσε στο αμάξι.
Σταματήσαμε δύο φορές για να πάθω κρίση υπέρπνοιας στην αγκαλιά του.
Την επομένη, χτύπησε το κινητό μου.
"Μεγάλοι όγκοι στις ωοθήκες. Υποψία κακοήθειας".
Δεν ένιωθα τα χέρια μου.
Είχαν μουδιάσει απ' την προσπάθεια να αγκαλιάσω σφιχτά όσους αγάπησα.
"Είναι η αρχή ενός εφιάλτη", σκέφτηκα.
Μια διάγνωση που οι γιατροί τελικά θα δήλωναν πως ήταν ανίατη.
Ο χειρότερός μου φόβος.
Μα μείνετε μαζί μου, παιδιά,
γιατί η ιστορία μου δείχνει πως βρίσκει κανείς πιο εύκολα την ευτυχία
όταν συνειδητοποιεί πως δεν έχει άπειρο χρόνο να τη βρει.
Το άτομο που έχω καλέσει απόψε έχει εκδώσει πολλή ποίηση
και εμφανιστεί σε βραδιές ποίησης spoken word ανά τον κόσμο.
Το Άντρια Γκίμπσον, επίσημο ποιητό του Κολοράντο.
Βαρύ φορτίο αυτός ο τίτλος,
και φτάνει σε μια φάση της ζωής σου
που περνάς μια μεγάλη περιπέτεια υγείας με τον καρκίνο.
Ναι. Πιστεύω πως το να κατανοήσουμε πως είμαστε όλα θνητά,
πως θα αποχαιρετήσουμε τον κόσμο,
και το ένα το άλλο, κατά μία έννοια,
όπως και τα σώματά μας, τελικά,
σε αφυπνίζει. Κατάλαβες;
Αμέσως, ανοίγουν τα μάτια σου
και σε αφήνει άναυδο το πόσο σύντομα είναι όλα.
Και δεν θες να χαραμίσεις δευτερόλεπτο.
Πριν, εγώ χαράμιζα πολλά.
ΛΟΝΓΚΜΟΝΤ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ
Γαβγίζουν ασταμάτητα όταν έρχεται το ταχυδρομείο,
ό,τι και να κάνω.
Η Σκουός ξέρει πως εκεί μέσα έχει ιατρικούς λογαριασμούς
που είναι εξωφρενικοί.
"Μακριά απ' το σπίτι μας!"
Αν είχα μία επιθυμία,
θα ήταν ένα γραμματοκιβώτιο.
Γιατί παλεύω με το δικό μας
όπως ο τύπος με τη σόμπα στη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία.
Δεν μπορώ να καταφέρω
να μην το ρίχνουν κάτω τα εκχιονιστικά.
Να ρίξουμε μια ματιά.
Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αφήνουν την αλληλογραφία.
Απλώς δεν...
Για να μας αφήσουν την αλληλογραφία μας, δεν πρέπει να κουνιέται.
Γαμώτο. Άλλη μια πέτρα.
Γιατί οι πέτρες;
Το κρατάνε σταθερό.
Είναι προφανές!
Ειλικρινά, το βρίσκω πολύ καλό.
Στη θέση τους, θα παρέδιδα τα γράμματα,
γιατί θα εκτιμούσα την προσπάθεια.
Πιο πολύ απ' όλα μετρά η προσπάθεια.
Γκιμπ, ξέρεις πού είναι το κλειδί;
Όχι.
Το βρήκα.
Το Άντρια έχει τρομερή ικανότητα να κάνει φιλίες με κόσμο
που κανονικά... Υπάρχουν όρια που δεν περνάς.
Ας πούμε, πήγαμε στον γάμο του γιατρού του Άντρια...
Όχι της ογκολόγου μου.
- Του οικογενειακού γιατρού. - Ναι.
Είναι απ' τους πιο κοντινούς φίλους μου.
Ήταν πολύ ορθόδοξος γάμος
και σε κάποια φάση χώρισαν όσους χόρευαν σε άντρες και γυναίκες.
Κι εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε και...
Βγήκαμε και χορέψαμε στο πάρκιγκ
γιατί δεν ήξερα ποια πλευρά να διαλέξω.
Αλλά είναι υπέροχος. Κάνουμε συναντήσεις για τον θάνατο.
Μιλάμε στο τηλέφωνο ή στο Zoom
και συζητάμε για τη θνητότητα και τον θάνατο και...
Το λέω συνέχεια στη Μεγκ.
Πιο παλιά, πάντα έλεγα πως
ο θάνατος θα 'ταν πολύ πιο εύκολος αν όλα πεθαίναμε ταυτόχρονα.
Τώρα άλλαξα γνώμη,
γιατί... Κοιτάζω τα φίλα μου
κι ήδη βλέπω τους τρόπους
με τους οποίους ο θάνατός μου θα τα κάνει ακόμα πιο πολύ ό,τι ήδη είναι.
Αλλά...
Δεν...
Δεν θέλω να...
να πω πως θα πεθάνω σίγουρα.
Φτάσαμε. Ώρα για πάρτι.
- Ανυπομονώ. - Θες να σε αφήσω εκεί μπροστά;
Ναι.
- Πονάει. - Υπομονή.
Μπορώ μόνο να το περιγράψω
κάπως σαν ημικρανία στο...
στον καβάλο.
Δεν έχω πάρει παυσίπονα τόσον καιρό,
αλλά χθες κόντεψα.
Αλλά η αδελφή μου είχε εθιστεί στην οξυκωδόνη, κι έτσι...
τα αποφεύγω αυτά όσο μπορώ.
Τι γυρίζετε;
Έχουν ψύχωση μαζί μου.
Αλήθεια;
Εμφανίστηκαν ξαφνικά σπίτι μου.
- Λογικό. - Άρχισαν να βιντεοσκοπούν.
- Είσαι κουκλί. - Ευχαριστώ. Επίσης!
Ναι. Δεν ξέρω γιατί,
αλλά όλη μου τη ζωή οι άντρες με κυνηγάνε σαν τρελοί.
ΤΜΗΜΑ ΑΚΤΙΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Αυτά χρειαζόμουν. Μπορείτε να καθίσετε εκεί.
- Ευχαριστώ. - Τίποτα.
Έχω άγχος.
- Γεια. Τι κάνετε; - Γεια. Χαίρομαι που σας βλέπω.
Κι εγώ που δεν είσαι σε αμαξίδιο. Καλύτερα;
- Ναι. Λίγο καλύτερα. - Ωραία.
Ευχαριστώ που ρωτήσατε.
Το 2021 διαγνώστηκα με καρκίνο των ωοθηκών.
Πήγα κι έκανα ριζική υστερεκτομή
και μετά έξι μήνες χημειοθεραπείας.
Έξι μήνες μετά, ο καρκίνος επανήλθε.
Στο συκώτι και το διάφραγμά μου.
Τότε, μου είπαν πως μου απέμεναν δύο χρόνια ζωής.
Έπειτα, πέρασα άλλον έναν χρόνο με την ίδια χημειοθεραπεία.
Να το Άντρια που βγαίνει από την τελευταία του χημειοθεραπεία.
Γεια, μωρό μου. Πώς νιώθεις;
Είμαι τόσο χαρούμενο.
Μα τέσσερις μήνες μετά,
ξαναγύρισε.
Σ' εκείνο το σημείο, είπαν πως ήταν ανίατο.
Έχω πια ξεπεράσει το περιθώριο των δύο χρόνων.
Είπαν πως μπορούσα να συνεχίσω με δοκιμαστικές θεραπείες,
αλλά η γιατρός μου είπε "Κατανοώ πως ίσως δεν θέλεις άλλη θεραπεία.
Αν θες απλώς να αφεθείς να πεθάνεις..."
Μα εγώ θέλω να ζήσω όσο μπορώ.
Θα ήθελα τόσο να μπορώ να πω "Είμαι 50".
Το θέλω τόσο, που τώρα στα 48 λέω πως είμαι 50.
Έτσι, είπα στη γιατρό μου
να σταματήσει να μου προτείνει την επιλογή
του να σταματήσω τις θεραπείες.
Θα συνεχίσω να κάνω πράγματα για να ζήσω όσο μπορώ.
- Τα λέμε την Παρασκευή. - Ευχαριστώ. Τα λέμε.
Εντάξει.
Έχω τρία χρόνια να χαρώ γεύμα.
Όταν έχεις καρκίνο και κάνεις χημειοθεραπεία,
χάνεις τελείως την όρεξή σου.
Αλλά θα ζούσα την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς γευστικούς κάλυκες αν...
μπορούσα να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου.
Σ' αυτό το σημείο, ρωτάμε τη Στεφ για τα σεξουαλικά της.
Ναι!
- Έχει καινούργια κοπέλα. - Ναι.
Μας πήρε τις προάλλες κι είπε
"Μου βάζει δάχτυλο".
- Βασικά... - Όχι, δεν έγινε έτσι.
- Κάτσε, τι είπες; - Εσείς πήρατε
κι είπατε ότι η Μεγκ βάζει σε σένα!
- Σου είπαμε τέτοιο πράγμα; - Ναι.
- Δεν πήρα εγώ να πω τα προσωπικά μου. - Δεν παίρνουμε έτσι τηλέφωνο...
Λόγω του καρκίνου.
Δεν... Περίμενε. Γιατί το είπαμε αυτό στη Στεφ;
Δεν συνηθίζουμε να λέμε τέτοια στα φίλα μας!
Κάτσε, τι έγινε;
Με πήρες και είπες
πως η Μεγκ θα σου έβαζε δάχτυλο τόσο δυνατά,
που ο καρκίνος θα έφευγε.
Δεν είπα τέτοιο πράγμα!
Το έχω στο τηλέφωνό μου. Θα μάθουμε.
Γέλασα πολύ με το μήνυμα. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου
για να το απολαύσω.
Όχι... Εννοώ, για να συγκεντρωθώ.
Στεφ. Είμαι με τη Μεγκ.
Μάθαμε πως η Χέδερ σού είπε τα νέα.
Θέλουμε να σου πούμε
πως απόψε η Μεγκ θα μου βάλει δάχτυλο και θα το διορθώσει.
Η Μεγκ θεωρεί πως μπορεί να βάλει το δάχτυλό της μέσα και γύρω του
και να πει μια προσευχή καθώς μου το βάζει.
- Ωραία, περίμενε... - Να! Το είπες!
Πρέπει, όμως, να σου πω τον λόγο που άφησα το μήνυμα.
Η Χέδερ σού είχε μόλις πει ότι έχω μετάσταση στο κόκαλο...
Ήξερα πως θα στενοχωρηθείς.
Όπως κι όλα τα φίλα μου.
Όταν συμβαίνει αυτό, αφήνω τέτοια μηνύματα.
- Έπιασε. Δεν στενοχωρήθηκα. - Πάντα πιάνει.
Αφού το έκανες αυτό, παίξε και την απάντησή σου.
Εντάξει.
Άντρια και Μεγκ, έκλαψα κι εγώ λιγάκι,
και μετά ένιωσα ελπίδα, κι έχω πολλές ελπίδες,
τώρα που ξέρω για το δάχτυλο.
Να προτείνω τον αντίχειρα;
Γιατί τελευταία μου τον βάζουν
και δεν έχω καρκίνο
κι ίσως αυτός είναι ο λόγος.
Βασικά, δεν είναι ωραίο
και δεν ξέρω γιατί συμβαίνει διαρκώς. Ίσως γιατί δεν μιλάω
και δεν λέω...
Όχι.
Ναι. Κι εγώ σας αγαπώ πάρα πολύ.
Η Στεφ πάντα βρίσκει μεγαλύτερες.
- Η κοπέλα της είναι 70. - Δεν είναι 70!
- Νόμιζα πως έτσι είπες. - Είναι μόνο 65.
- Πολύ νέα. - Ακριβώς.
- Και γιατί ανησυχείς; - Γιατί είναι 20... Είναι 20 χρόνια.
Η Στεφ είναι... Την αγαπάει πολύ.
- Ναι. - Την αγαπάς πολύ.
Δεν θέλει να πεθάνει πριν από κείνη.
Είναι ενδιαφέρων, νομίζω,
ο φόβος του να 'σαι με άτομο
που ίσως πλησιάζει στο τέλος της ζωής του.
Ποτέ δεν γνώρισα κάποια κι είπα
"Θέλω κι άλλο χρόνο μαζί σου".
Πολύ γλυκό αυτό, Στεφ. Έτσι ακριβώς νιώθω για τη Μεγκ.
Θέλω όλον τον χρόνο.
Να 'μαι εδώ όταν βγει το βιβλίο της.
Είχαμε μια φοβερή εμπειρία.
Σου είπαμε για την εμπειρία μας εκείνη τη μέρα;
Ποια μέρα;
Όταν μάθαμε για τη μετάστασή μου.
Νιώσαμε πως
ίσως μου απέμεναν μόνο κάνα δυο μήνες, εκείνη τη στιγμή.
Κι ίσως είναι έτσι. Δεν ξέρω.
Μα τότε νιώσαμε έτσι.
Και μετά,
κλαίγαμε πολύ και τότε,
η Μεγκ μού έδειξε ένα βίντεο.
Βρήκα μια εφαρμογή γήρανσης
και πρόσθεσα το τραγούδι
"You're Still The One" της Σανάια Τουέιν.
Ήταν το τραγούδι που έπαιζε όταν έκανα πρόταση γάμου στο Άντρια.
Η αγάπη μας παραμένει δυνατή
Ακόμα εσύ Ακόμα σε σένα τρέχω
Σε σένα ανήκω
Ακόμα εσένα θέλω μια ζωή...
Το λατρεύω αυτό το άτομο.
Είναι τόσο γαμάτη.
Είμαι τόσο ερωτευμένο μαζί της.
Αλλά... ναι.
Ποτέ δεν είχα δει τον εαυτό μου τόσο καθαρά
όσο όταν είδα τη Μεγκ μεγάλη.
Στο πρόσωπό της έβλεπα όλα τα χρόνια της αγάπης μας.
Κι είδα πως μας κουβαλούσε μαζί της μέσα στις δεκαετίες
και στο μέλλον.
Κι ένιωθα πως θα ήμουν μαζί της σε κάθε στιγμή.
Φαντάσου πως όταν κάποιος πεθαίνει...
"ΒΑΜΜΑ"
...η ψυχή λαχταρά το σώμα,
πενθεί την απώλεια των χεριών του κι όλων όσα μπορούσαν να κρατήσουν.
Λαχταρά πώς σφίγγει ο λαιμός από ντροπή όταν διαβάζεις δυνατά
την πρώτη μέρα του σχολείου.
Φαντάσου την ψυχή να λαχταρά το χτυπημένο δάχτυλο,
το δόντι που κουνιέται,
το νεύρο του αγκώνα.
Η ψυχή ρωτά ακόμη,
"Γιατί το κάνει αυτό το νεύρο; Είναι άκυρο".
Φαντάσου την ψυχή να λαχταρά τον κήπο των διψασμένων μάγουλων
που τα ποτίζει η θλίψη.
Φαντάσου την ψυχή να λαχταρά κάθε βλεφαρίδα που πέφτει
περιμένοντας να γίνει ευχή.
Όταν πεθαίνει κάποιος, η ψυχή ψάχνει στο σύμπαν
για κάτι που να κοκκινίζει,
σαρώνει το σύμπαν ψάχνοντας υπομονή που εξαντλήθηκε,
την τελευταία ίνα που πασχίζει για ζωή,
τις φωνητικές χορδές που λαχταρούν να ακουστούν.
Φαντάσου την ψυχή να λαχταρά την πείνα,
το κενό,
την οργή,
τη γροθιά που δεν έμαθε να σχηματίζεται, σχηματισμένη,
τα δόντια που δεν έμαθαν να σφίγγουν, σφιγμένα,
το σώμα που δεν έμαθε να κάνει έρωτα, να τον κάνει,
σαν πεινασμένο φάντασμα που βγαίνει αργοσκάβοντας απ' τον τάφο.
Η ψυχή λαχταρά το μη-παντοτινό των γηρατειών...
Να ζήσεις, Άντρια Και χρόνια πολλά
- Και πολλά ακόμα - Και πολλά ακόμα
Η ψυχή λαχταρά την κάθε μέρα
που το σώμα ασθενούσε,
το τώρα που βίασε,
το εδώ που έχτισε με τον πυρετό του.
Με τον πυρετό προσεύχεται το σώμα,
καίγεται και ικετεύει για μια ακόμη αδιάφορη μέρα.
Η ψυχή λαχταρά όσα το σώμα δεν μπορούσε να αφήσει.
Τι άλλο μπορεί να κρατηθεί τόσο σφιχτά απ' τα πάντα;
Έχουμε επείγον ιατρικό περιστατικό.
Ο αντίχειρας του Άντρια αποκολλάται.
Θα το αναφέρω στη νοσοκόμα όταν επιστρέψει.
Ίσως είναι λίγο πιο σημαντικό
από τους όγκους.
Τίποτα στο διάστημα δεν μπορεί να το φανταστεί.
Ούτε κομήτης, ούτε νεφέλωμα,
ούτε ακτίνα φωτός μπορεί να συλλάβει το τοπίο του δέους,
την κάψα της ντροπής,
τα ακροδάχτυλα που τραβούν την πρώτη λευκή τρίχα
και την πετούν μακριά.
"Δεν μπορώ να το φανταστώ",
λένε τ' άστρα.
"Πες μας ξανά για την ανατριχίλα.
Πες μας για τον πόνο ξανά".
Ετοιμάζω εργαστήρι ποίησης για μια εκδήλωση ως επίσημο ποιητό.
Οι διοργανωτές μού ζήτησαν να μιλήσω για το πώς άρχισα να γράφω.
Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη στο δάσος, στο βόρειο Μέιν.
Οι κάτοικοι ανήκαν στην εργατική τάξη.
Ο κόσμος δεν έχει λεφτά, αλλά είναι πανέμορφα.
Δεν είχα καλλιτέχνες γύρω μου, όσο μεγάλωνα.
Δεν γνώριζα ποιητές, συγγραφείς.
Δεν ήξερα πως μπορούσες να μεγαλώσεις και να ζεις από την τέχνη.
Και μετά ήρθα στο Κολοράντο όταν μπήκα στα 20,
κι ανακάλυψα τους αγώνες ποίησης.
Κι αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν
πως ήταν πολύ πιο προσβάσιμοι από άλλες μορφές ποίησης.
Δεν χρειαζόσουν διδακτορικό.
Μα ποτέ δεν έπιανα μικρόφωνο. Δεν ήθελα με τίποτα.
Φοβόμουν τρομερά να μιλήσω μπροστά σε κόσμο.
Μα μετά, η πρώην μου, η Μπέθι, με χώρισε.
Κι ένιωσα πως δεν είχα τίποτα πια να χάσω.
Δεν μ' ένοιαζε. Ανέβηκα στη σκηνή και...
Και πάλι είχα τρομερό άγχος.
Πιο πολύ άκουγες το χαρτί να τσαλακώνεται παρά τη φωνή μου.
Έγραψα αυτό το ποίημα...
Το έγραψα πριν καιρό.
Ήταν γεμάτο συναίσθημα.
Και ξέρεις, δεν ένιωθα πως έπρεπε να... Δεν ξέρω.
Να το παίξω κάποιο, ας το πω έτσι.
Πάλεψα με δάχτυλα λευκά απ' το σφίξιμο σαν άστρα
κι άφησα μελανιές στο σχήμα του Σάλεμ.
Πάντα θεωρούσα σημαντικό να γράφω ποίηση
που δεν θέλει πτυχίο για να την καταλάβεις.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος
που συχνά ζωγραφίζω τον κόσμο πιο όμορφο απ' όσο είναι.
Μάλλον επειδή δεν με ενδιέφερε
να μάθω δύσκολες λέξεις.
Ξέρω τόσες λίγες λέξεις, που όταν βγήκε το πρώτο μου βιβλίο
ο εκδότης είπε
"Άντρια, όλα τα ποιήματα έχουν τις ίδιες λέξεις με άλλη σειρά".
Λέω "Αυτές ξέρω μόνο!"
Γιατί να γράψεις κάτι που δεν καταλαβαίνει το μυαλό;
Και κυρίως, οι καρδιές των άλλων.
Η καρδιά μου είναι σαν χαλασμένος καταψύκτης.
Δεν κρατάει τίποτα παγωμένο.
Οπότε, όχι, δεν "κλαίω διαρκώς".
Απλώς ξεπαγώνω δημιουργικά.
Ως τότε, δεν είχα ακούσει κανέναν στη σκηνή
να μιλά για αυτοκτονικότητα.
Έτσι, άρχισα να γράφω ειλικρινά για τις δικές μου...
προσπάθειες να τερματίσω τη ζωή μου.
Για κάθε μέρα που δεν μπορούσες να σηκωθείς,
για τις φλέβες-στόχο του χεριού,
για σένα που θέλησες να πεθάνεις,
μου είπαν πως συχνά η μεγαλύτερη πράξη ίασης
είναι να μας υπενθυμίζουμε ξανά και ξανά
πως δεν είμαστε τα μόνα.
Εκείνα τα ποιήματα είχαν περισσότερη ελπίδα.
Γιατί ήξερα πως μιλούσα σε άλλα άτομα
που δυσκολεύονταν πολύ. Και νομίζω πως τα παρηγορούσε.
Για το Άντρια, η ποίηση δεν είναι τρόπος να αποκτήσει κάτι.
Δηλαδή, να είναι το επίκεντρο της προσοχής.
Είναι τρόπος να δημιουργήσει κάτι για να προσφέρει.
Και γι' αυτό έχει αντέξει στον χρόνο, νομίζω.
ΑΠΟΨΕ Ο ΚΟΣ ΑΝΤΡΙΑ ΓΚΙΜΠΣΟΝ
Και μετά, σε μια εκδήλωση,
έτυχε να είναι εκεί μια ατζέντισσα μουσικών,
κι είπε ότι δεν είχε ποτέ εκπροσωπήσει άτομα της ποίησης,
αλλά ρώτησε αν ενδιαφερόμουν. Κι είπα "Ναι!"
Γκίμπι! Να το χαρείς!
Έχω άγχος!
Ιερό, θέλω να 'μαι ιερό.
Τότε δεν ήξερα πως το ιερό ήταν ήδη μέσα μου.
Μας εξέπληξε κάπως που είχε απήχηση.
Δεν ξέρω αν πρέπει να το πω αυτό,
αλλά το Άντρια ήταν σαν ροκ σταρ της ποίησης.
ΑΝΤΡΙΑ ΓΚΙΜΠΣΟΝ ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ!
Απ' τα πρώτα άτομα του spoken word που έκαναν περιοδεία στα ροκ κλαμπ.
Η παράσταση είχε φασαρία, είχε ενέργεια,
ο κόσμος στο κοινό μεθούσε και φασωνόταν παντού και...
Φιλάκια πολλά...
Ήταν φοβερό!
Ξεκινούσα ένα ποίημα
και το κοινό άρχιζε να το απαγγέλει μαζί μου.
Θεέ μου! Ήταν... όνειρο!
Αν με ρωτούσαν
τι δουλειά κάνω, έλεγα "Γράφω ποίηση".
Είναι απίστευτο.
Τόσο τυχερό υπήρξα στη ζωή μου.
Κι έτσι γνώρισα τη Μεγκ.
Ήταν επίσης ποιήτρια spoken word.
Παρουσιαζόταν το ίδιο βράδυ σε μια παράσταση που έδωσα.
Ρωτάνε τι αντισύλληψη χρησιμοποιείς.
Λες "Τη μέθοδο των γκέι".
Με το που την άκουσα είπα "Είναι φοβερή!"
Νιώθω πως απογοητεύω κάτι άλλο,
τον εαυτό μου, κυρίως...
Τα άτομα που γράφουν ποίηση είναι πολύ δεμένη κοινότητα.
Γνωριζόμαστε μεταξύ μας.
Βλεπόμασταν σε εθνικούς αγώνες ποίησης
ή σε εκδρομές για συγγραφή και κάναμε παρέα για χρόνια.
Ήταν περιστασιακό.
Κι ένα βράδυ χορεύαμε στο Όκλαντ μετά από έναν μεγάλο διαγωνισμό.
Φορούσε φόρεμα με γάτες από πάνω ως κάτω!
Αλλά ήταν τρομερή χορεύτρια, και μάλλον δεν την είχα ξαναδεί.
Δεν το πίστευα πόσο καλά χόρευε,
και ξέρετε πως κι εγώ χορεύω καλά.
Κι ιδρώνω πολύ όταν χορεύω, γιατί τα δίνω όλα.
Δεν θέλω να σας πω τι έκανα.
Σκούπισε με τα χέρια του όλο το μήκος των δικών μου
και μετά έγλειψε τις παλάμες του...
Και λέω "Παράξενο αυτό.
Κι ερωτικό".
Μεγάλη χοντράδα.
Σας παρακαλώ, δεν θέλω να φανεί πως το θεωρώ εντάξει να το κάνεις αυτό.
Αλλά μετά μπήκα στο ασανσέρ με μια κοινή μας φίλη
κι είπε "Δεν μου κάνει εντύπωση.
Σε γουστάρει αιώνες. Χρόνια τώρα". Δεν το πίστευα.
Λέω "Είναι ο Τζέιμς Ντιν των γκέι. Τι λες τώρα;"
Λέει "Είσαι ακριβώς ο τύπος του.
Έχεις καμπύλες, φοράς κόκκινο κραγιόν". Κι εγώ...
Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως ήμουν ο τύπος κανενός.
Γιατί μια ζωή είχα ανασφάλεια για το σώμα μου.
Σαν παιδί πήγαινα διαρκώς σε κατασκηνώσεις για να χάσω βάρος.
Κι έτσι, όταν γνώρισα το Άντρια,
ήμουν ίσως 25 κιλά παραπάνω από ό,τι τώρα.
Πίστευα πως κάθε μου σύντροφος έπρεπε να ξεπεράσει το σώμα μου.
Την πρώτη φορά που το Άντρια έστειλε να μου προτείνει ραντεβού,
απάντησα "Αμέ! Με ποια;"
Εμ, τι πιστεύεις για μένα και τη Μεγκ;
Πως μάλλον είναι ο έρωτας της ζωής σου.
- Τι; - Τι;
Η Μεγκ λάτρευε τη Λάνα Ντελ Ρέι.
Πήρα εισιτήρια για την πρώτη σειρά του Red Rocks
και την κάλεσα να πάμε στη συναυλία.
Με πήγε αεροπορικώς στο Κολοράντο.
Ήταν σαν το Ημερολόγιο Μιας Πριγκίπισσας.
"Πετάω με αεροπλάνο!"
Σκουός, θα γνωρίσεις τη φίλη μου, Μέγκαν Φάλι.
Χαίρεσαι;
Και ξυπνάμε τη μέρα της συναυλίας
και λέω "Κάτσε να το γκουγκλάρω να δω πόση ώρα θέλει, πότε αρχίζει".
Κι είδαμε πως... Ήταν 13 Μαΐου.
Και η συναυλία ήταν στις 12 Μαΐου.
Οπότε, την είχαμε χάσει.
Έκανα τη μουτρωμένη για τη συναυλία,
γιατί ήθελα την προσοχή του. Ήμουν έτσι...
Είπε "Έλα εδώ και δείξε μου το γυμνό σου σώμα".
Και... ήταν η πρώτη φορά που πρόσφερα το σώμα μου σαν δώρο,
όχι σαν κάτι που προσπαθούσα να κρύψω.
Και...
φίλησε την κοιλιά μου, το μέρος του σώματός μου
για το οποίο είχα μάθει να έχω ανασφάλεια από παιδί.
Κι έλεγε συνεχώς "Σέξι, σέξι!"
Κι ήταν λες και
κάποιος φίλησε μια πληγή και πέρασε.
Δεν θα πω αντίο.
- Θες να φύγω έτσι; - Όχι.
- Θες να παραιτηθώ; - Ναι.
Για να κάνω τι;
Να με φροντίσεις.
Αυτό έκανε κάτι στο μυαλό μου να αλλάξει. Σκέφτηκα
πως αν το Άντρια αγαπάει το σώμα μου, μήπως μπορώ να το αγαπήσω κι εγώ;
Στην πανδημία άφησα την ποίηση κι άρχισα να γράφω τις αναμνήσεις μου.
Αφορούσαν όλες το σώμα μου.
Και τότε το σύντροφό μου παθαίνει καρκίνο κι εγώ
σκεφτόμουν "Γράφω για τα κωλο-κιλά μου;"
Δηλαδή, τι... Τι;
Μωρό μου, είμαι όμορφο;
Απόλυτα, βαθιά, αληθινά, τρελά.
Αληθινά, τρελά!
Το πιστεύεις;
Και τα μαλλιά του είχαν πέσει απ' τη χημειοθεραπεία.
Είπα κάτι σαν "Σου λείπει να 'σαι είδωλο της κομμωτικής;"
ή κάτι τέτοιο και...
είπε "Θέλω μόνο να έχω σώμα. Δεν με νοιάζει η εμφάνιση".
Ήταν σαν το αποκορύφωμα του ιστορικού μου με τα θέματα εικόνας σώματος
κι αυτή ήταν μια κάπως...
μια στιγμή που με έκανε να αναθεωρήσω.
Η ματαιότητα, δηλαδή, του να κάνεις οτιδήποτε άλλο παρά να εκτιμάς
και να νιώθεις ευγνωμοσύνη για το σώμα σου, ειδικά το υγιές.
Τοποθέτησε τον κόσμο ή τις πληγές στη σωστή διάσταση.
Γεια σου, τερατάκι.
Σε λατρεύω.
Ουπς, δεν έχει φιλάκι σήμερα.
Πρέπει να περιμένεις τέσσερις μέρες.
Κι εγώ το ίδιο.
Κι η Μεγκ θα περιμένει.
Σήμερα μου τα σκάνε τα στεροειδή, ή αύριο;
Λίγο κι απ' τα δύο.
Άλλες φορές απόψε, άλλες αργότερα.
Μετά τη χημειοθεραπεία, έχω νεύρα από τα στεροειδή.
Να σας πω κάτι αστείο που κάνω
όταν μου τα σκάνε τα στεροειδή, τι της λέω;
- "Τουλάχιστον". - "Τουλάχιστον!"
Μου γυρνάνε τα μυαλά.
Όταν είμαι έτσι, λέω...
Το Άντρια λέει "Φέρε μου τουλάχιστον λίγο νερό".
Εγώ λέω "Πλάκα κάνεις;"
"Μου φέρνεις τουλάχιστον ένα σμούθι;"
Κι έχει ήδη κάνει άπειρα πράγματα την ίδια μέρα.
Κι εγώ λέω "Τουλάχιστον..."
Και μετά... Πλέον προσπαθώ να μην το λέω,
αλλά δεν ξέρω γιατί το λέω. "Τουλάχιστον".
Είναι η μόνη φράση που με κάνει να νιώθω πως θα τρελαθώ!
Βασικά, θα σου γράψω καινούργιο ερωτικό ποίημα
με τίτλο "Τουλάχιστον".
Δεν μου αρέσω με αυτό το κούρεμα,
αλλά μ' ενοχλούν τόσο τα μακριά μαλλιά,
που αποφάσισα πως στο εξής θα τα έχω μόνο κοντά.
Άλλωστε, με κάνουν να δείχνω σκληρό.
Και νομίζω, ξέρεις...
είναι σημαντικό το έξω να ταιριάζει με το μέσα.
Το δικό μου έξω πώς θα ήταν για να ταιριάζει με το μέσα;
Γλυκό.
Πανέξυπνο.
Πανέμορφο.
Τουλάχιστον.
Τουλάχιστον!
Ετοιμάζομαι να ανοίξω τις αιματολογικές μου εξετάσεις
και να δω τον καρκινικό μου δείκτη.
Ο καρκίνος του Άντρια μετριέται με αιματολογικές.
Ονομάζεται CA-125, καρκινικό αντιγόνο 125,
και χρησιμοποιείται στη μέτρηση του καρκίνου των ωοθηκών στο σώμα.
Έτσι, κάθε τρεις εβδομάδες τα τελευταία τρία χρόνια
παρακολουθώ αν εξαπλώνεται ο καρκίνος.
Και περιμένω, κάπως, να δω αν...
πεθαίνω.
Νιώθω πως ζούμε τη ζωή μας σε κύκλους τριών εβδομάδων, σχεδόν.
Και νομίζω, όσο πλησιάζει,
καμιά βδομάδα πριν την επόμενη εξέταση,
νιώθεις πάλι αυτό το αίσθημα που σε στοιχειώνει,
και κάνει κύκλους.
ΑΝΤΡΟΥΛΗΣ
Την τελευταία φορά, το CA-125 μου ήταν 16.
Είναι δύσκολο να ξέρεις τι να νιώσεις...
ειδικά αν είναι ένας αριθμός σαν...
δεν ξέρω, πάνω απ' το 20, ας πούμε.
Είναι δύσκολο να ξέρεις τι να σκεφτείς.
Νομίζω, αν ήταν 16 ή λιγότερο, θα χαιρόμασταν πολύ.
Δεν θέλω να εξισώσω συναισθήματα με αριθμούς.
Καλά.
Μωρό μου, δεν θέλω να το δεις.
Μωρό, πώς μπαίνω;
Ορίστε.
Είναι ψηλό.
- Πόσο είναι; - Είναι 21.
Πώς το νιώθεις;
Μάλλον σημαίνει ότι ο καρκίνος εξαπλώθηκε σε άλλα σημεία.
Κι αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία σταμάτησε να λειτουργεί.
Και πως...
αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα,
μάλλον θα πεθάνω σύντομα.
Σε πειράζει να το πεις στα φίλα μου;
Ένα κομμάτι μου δεν μπορεί να ηρεμήσει ποτέ
μέχρι να το μάθουν.
Και νομίζω το χειρότερο είναι η μαμά μου.
Έχασε την αδελφή της από καρκίνο των ωοθηκών
κι αμέσως μετά η μαμά της πέθανε από τη στεναχώρια της.
Οπότε, δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να της το πω.
Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει.
Αλλά ξέρω τη διάγνωση,
άρα ξέρω ότι σίγουρα η θεραπεία θα σταματήσει να λειτουργεί,
είτε τώρα είτε σύντομα.
Και...
μόλις το αποδεχτώ,
αρχίζει να αχνοφαίνεται όλη αυτή η γλύκα.
Γιατί όταν δεν το αποδέχομαι, το μόνο μέρος που μπορώ να είμαι
είναι αγκαλιά μ' αυτόν τον αριθμό.
Μα όταν το αποδέχομαι, "Εντάξει, συμβαίνει αυτό",
τότε είμαι με τη ζωή.
Αυτή η στιγμή είναι για όλα μας.
Όλα τα άτομα εδώ.
Θα τη ζήσουμε όλα.
Πάντα λέω στο Άντρια "Δεν θα μπορούσα να το περάσω χωρίς εσένα".
Ευτυχώς που το περνάμε μαζί, δεν θα μπορούσα χωρίς εσένα.
Ισχύει.
Ούτε εγώ χωρίς εσένα.
Έγραψα νέα λίστα τελευταίων στόχων.
Δεν είναι κατάλογος περιπετειών.
"ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ"
Δεν απαιτεί μπάντζι τζάμπινγκ, πτήση με wingsuit ή αερόστατο.
Ούτε σφραγίδες στο διαβατήριο
και κολύμπι με δελφίνια.
Όσο σαγηνευτικά κι αν είναι αυτά,
κανένα τους δεν μου βάζει φωτιά
όσο εκείνα που μας δίδαξαν να θεωρούμε μικρά.
Είναι τα μεγαλύτερα, τα πιο μικροσκοπικά μου όνειρα.
Να κάτσω με τ' αγριοπερίστερο που θρηνεί για τη χαμένη του αγάπη.
Να μπαλώσω μιας φίλης τα ρούχα
με της γιαγιάς μου τα βελόνια.
Να κάνω ντεκουπάζ στο πιάνο μου
μ' ερωτικά ποιήματα.
Μωρό, φέρε τα εργαλεία σου. Θα τα χρειαστούμε.
- Και το τρυπάνι μου; - Ίσως το χρειαστούμε.
Έχουμε τέσσερις σκίουρους και μαλώνουν όταν φέρνω καρύδια.
Οπότε, τους πήρα σπιτάκια.
Να δω μια σκιουρίνα να ξαναχτίζει φωλιά στο μοναδικό πεύκο που άφησε η καταιγίδα.
- Αχ, ναι! - Ναι, ναι!
Να φτιάξω το γραμματοκιβώτιο που το έριξε το εκχιονιστικό.
Βγήκα έξω και το γραμματοκιβώτιο λείπει.
Μαζί με όλη την αλληλογραφία.
Το έψαξες;
Γιατί; Το είδες;
Να φτιάξω το γραμματοκιβώτιο που το έριξε ο άνεμος.
Παράξενο που έχει μέσα φυλλάδιο για παιδιά.
Για παιδιά είναι;
- Όχι, είναι κανονικό γραμματοκιβώτιο. - Μα κοίτα.
Είπα πως είναι Fisher-Price!
Είναι όντως Fisher-Price;
Να φτιάξω το γραμματοκιβώτιο που το έριξε μια αρκούδα
αμέτρητες φορές.
Το Γκίμπι βρήκε μια αισθητικά ευχάριστη λύση!
Να λέω καληνύχτα στη μητέρα μου κάθε βραδιά του χρόνου.
- Εντάξει, μαμά. Όνειρα γλυκά. Γεια. - Σ' αγαπώ.
Να κρατήσω την πόρτα του ασανσέρ στο νοσοκομείο ανοιχτή για έναν άγνωστο
λίγο αφότου λάβω δυσάρεστα νέα.
Ευχαριστώ πολύ για όλα.
Να ευχαριστήσω υπερβολικά τη νοσοκόμα.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ένα ζουζούνι.
Πρέπει να το βγάλω.
Να νιώσω μια αράχνη να ακροβατεί πάνω στη γραμμή της ζωής μου
ενώ τη μεταφέρω προσεκτικά έξω.
Να κοιμηθώ με κουνουπιέρα κάτω απ' τ' αστέρια
επινοώντας νέους αστερισμούς.
Οι δίδυμες,
Μέρι-Κέιτ και Άσλι Όλσεν.
Δεν τις ξέρω.
Να αποστηθίσω τον τρόπο με τον οποίο μπαίνει το φεγγαρόφωτο απ' τον φεγγίτη
κι αγγίζει το πρόσωπο της Μεγκ.
Θέλω να σε ρωτήσω αν έχω την άδειά σου
να σε ξυπνήσω αν νιώσω θλιμμένο.
Πάντα την έχεις.
Να νιώσω τα ζεστά της χέρια
τυλιγμένα γύρω μου από πίσω πάνω στο διθέσιο ποδήλατό μας.
Σχεδόν φτάσαμε, Ιτζ! Σχεδόν. Το 'χεις. Είσαι γενναία.
Να χορέψω ενώ πενθώ.
Να νιώσω τον ωκεανό σε υπέργεια πισίνα.
Να αγαπώ ενώ πονάω.
Να ξεχάσω το τηλέφωνό μου.
Να θυμηθώ τα πάντα.
Πριν τον καρκίνο, είχα κατάθλιψη.
Μετά τη διάγνωση, κάτι άλλαξε εντελώς.
Ένιωθα να αποτελούμαι από ευγνωμοσύνη και αγάπη.
Δεν με πείραξε που η ζωή μου ησύχασε.
Τα σκυλάκια μου!
Πριν τη διάγνωσή μου, ταξίδευα σ' όλον τον κόσμο.
Έλειπα σχεδόν συνέχεια.
Έκανα τη μία παράσταση μετά την άλλη.
Τα τελευταία τρία χρόνια, μετά τη διάγνωση,
δεν το κάνω πια.
Γεια, ομορφιές μου. Πρόσφατα έμαθα πως ο καρκίνος μου επανήλθε
και πρέπει να ακυρώσω τη φθινοπωρινή περιοδεία μου.
Σε κάθε άτομο που αγόρασε εισιτήριο...
Σας αγαπώ. Ευχαριστώ τόσο πολύ!
Θα σας ενημερώνω για την πορεία μου, εντάξει;
Έτσι, έχω χρόνια να εμφανιστώ σε κοινό.
Το ανοσοποιητικό μου είναι πολύ αδύναμο
κι η Μεγκ κι εγώ είμαστε σε καραντίνα.
Μου φαίνεται μεγάλο το ρίσκο.
Αλλά θα πω την αλήθεια. Μου λείπουν τρομερά οι παραστάσεις.
Θα ήθελες να ξανακάνεις;
Θα ράγιζε η καρδιά μου αν πέθαινα χωρίς να ξανακάνω.
Θα ήθελα πολύ να κάνω.
Αλλά η υγεία μου δεν ήταν ποτέ τόσο στον αέρα όσο τώρα.
Οπότε... Δεν ξέρω.
Alexa, σβήσε το φως της κρεβατοκάμαρας.
Εντάξει.
Πες μου για τη μέρα σου.
Βασικά, κάποια στιγμή...
Ο Ράιαν ρώτησε αν θα ήθελα να κάνω παράσταση.
Κι εγώ...
Θέλω πάρα πολύ.
Πάρα πολύ.
Ενθουσιάστηκα στη σκέψη.
Εσένα;
Είχα πολλές καλές στιγμές.
Εντάξει.
Αλλά μου αρέσει αυτή.
Αυτή εδώ;
Δεν είναι δίκαιο. Αν το ήξερα, θα έλεγα το ίδιο.
- Αν ήξερες τι; - Πως ήταν στις επιλογές.
- Μπέθι; Γεια! - Γεια!
Χαίρεσαι που πάμε στη χωματερή;
Ναι.
Χαίρομαι τόσο που πάμε στη χωματερή!
Να ξέρεις, χθες συνειδητοποίησα
ότι αν ψιθυρίζεις σε ακούνε.
Με ακούνε και τώρα.
Οπότε, ποτέ μα ποτέ μη μου ψιθυρίσεις ότι δεν τους συμπαθείς.
Εντάξει.
Ξέρουν ότι γνωριζόμαστε; Ή νομίζουν πως είμαι ταξιτζής για χωματερές;
Ξέρουν πως είσαι παλιά μου πρώην
και μια απ' τις καλύτερές μου φίλες.
Το πρώτο που πρέπει να ξέρετε...
Θεέ μου, πάντα το λέει αυτό! Πάντα.
...είναι πως είμαι διάσημη επειδή χώρισα το Άντρια.
Ναι.
Πόσα άτομα μπορούν να πουν "Χώρισα το Άντρια Γκίμπσον;"
Πολλά!
- Πολλά άτομα! Είσαι τρελή; - Ήμουν η πρώτη.
Εγώ ξεκίνησα την καριέρα του.
Γιατί το χώρισες;
Συνειδητοποίησα πως είμαστε το ίδιο άτομο.
Είμαστε αγόρια, και δεν κατανοούσαμε ακόμα το φύλο, σωστά;
Έτσι λέω.
Όχι ότι τα αγόρια δεν τα φτιάχνουν.
Έτσι είναι. Αλλά παραήταν...
- Δεν ήταν για μας. - Όχι.
Όταν έκανα come out, οι γονείς μου δυσκολεύτηκαν πολύ
να κατανοήσουν τι σημαίνει να είσαι κουίρ
και να δεχτούν πως θα ευτυχήσω ως κουίρ άτομο.
Φοβόμουν πολύ να γνωρίσω τους γονείς της Μπέθι,
γιατί ήξερα πως ήταν πιστοί καθολικοί.
Και μετά μπαίνω σπίτι τους
και ήταν τόσο τρυφεροί.
Ο μπαμπάς της Μπέθι πέθανε πρόσφατα από καρκίνο.
Κυριολεκτικά, διαγνώστηκε και πέθανε πέντε μέρες μετά.
Θυμάμαι να παίρνω το Άντρια και να λέω "Νιώθω να πνίγομαι".
Γιατί ήταν... Δεν ένιωθα θλίψη.
Ήταν σαν δυσφορία για, ας πούμε, αυτό που θα ακολουθούσε.
Και το Άντρια είπε "Απλώς άνοιξε την καρδιά σου στην αγάπη.
Ό,τι κι αν νιώθεις τώρα, ονόμασέ το 'αγάπη',
είτε είναι φόβος είτε θλίψη.
Ό,τι κι αν νιώθεις, ονόμασέ το 'αγάπη'".
Αυτό άλλαξε την εμπειρία της απώλειάς του.
ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ
Γιατί την πέταξαν αυτήν την καρέκλα; Μια χαρά είναι.
- Η λευκή; - Ναι.
Υπάρχει ένας στίχος σ' ένα ποίημα του Άντρια
που λέει ότι πολλά κουίρ άτομα μένουν φίλα με πρώην τους.
Έχουν χάσει τόσα δικά τους άτομα,
που όταν βρίσκουν άτομα που θεωρούν οικογένεια,
κάνουν τα πάντα για να μην τα χάσουν.
Θα μου τη φέρεις, Μπέθι;
Έχει δύο.
Οι περισσότερες κολλητές μου είναι πρώην μου.
Όπως η Μπέθι.
Η Μπέθι έχει πια έναν γιο
που αποκαλεί το Άντρια "θειάκι".
Ούτε "θείο" ούτε "θεία", κάτι ενδιάμεσο.
Και το σπίτι όπου μένουμε
το αγόρασε το Άντρια με την Έμιλι, που ήταν πρώην του πριν 25 χρόνια.
Όταν συγκατοικήσαμε, μέναμε μαζί με το Άντρια και την Έμιλι.
Και ήταν κι η Χέδερ, με την οποία παλιά είχε σχέση οκτώ χρόνια.
Έγραψα πολλά ποιήματα χωρισμού για τη Χέδερ.
Τώρα είναι η ατζέντισσά μου. Και μία απ' τις καλύτερες φίλες μου.
Οπότε, ναι, πολλές πρώην.
Κι είναι και για μένα οικογένεια.
Ωραία, Μπόουν. Δουλειές.
Άρχισα ξανά διαπραγματεύσεις μήπως κάνω κάποια ζωντανή παράσταση.
Το φαντάζομαι σαν κάτι διαφορετικό απ' όσα έχεις κάνει ως τώρα.
Θα 'ρθει κόσμος από παντού, πιστεύω.
Το φαντάζομαι σαν εκδήλωση για τον κόσμο.
Από πολλές απόψεις, είναι πιθανό αυτή να είναι η τελευταία μου εμφάνιση.
Οπότε, θα είναι πολύ συγκινητικό,
γιατί μπορούν να έρθουν όλα τα φίλα μου,
να μου κρατούν την καρδιά.
- Ναι. - Αλλά έχω πολύ άγχος.
Δεν θέλω να ακυρώσω άλλες παραστάσεις.
Μου ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω, να ακυρώσω ολόκληρη περιοδεία.
- Οπότε, θα δούμε. - Ναι.
Το Άντρια με βοηθά στην επιμέλεια του κειμένου μου.
Το κάνουμε πολύ διαφορετικά μεταξύ μας.
Ναι. Μου παίρνει πάρα πολύ καιρό να γράψω.
Και το να βλέπεις τη Μεγκ να γράφει... Σκαρφίζεται ένα υπέροχο,
πανέμορφο...
κείμενο σε τόσο λίγο χρόνο.
Αυτό φταίει, Μεγκ. Ξέρεις πάρα πολλές λέξεις.
Αλλά μια μέρα θα αποδειχθεί πως όλες οι λέξεις που η Μεγκ λέει λέξεις
- δεν είναι λέξεις. - Μάλιστα.
Ας ψηφίσουμε. Τι είναι πιο παράξενο,
το ότι εγώ, συγγραφέας και ποιήτρια, ξέρω λέξεις
ή πως το Άντρια, επίσημο ποιητό, ξέρει... πέντε;
Ξέρεις πόσο καλά πρέπει να γράφεις
για να γράψεις τόσα ποιήματα όσα εγώ με πέντε λέξεις;
Με συγχωρείς!
Έχεις πολλά περισσότερα εργαλεία.
Είναι σαν να έχτισα σπίτι με κατσαβίδι.
- Ωραία. Λοιπόν... - Για τι μιλά το κεφάλαιο;
Για να προετοιμαστώ.
- Την περίοδο πριν την επέμβαση. - Ωραία.
"Κοιτούσα μαγεμένη την κοιλιά του Άντρια.
Εκεί που πριν ήταν όλο γωνίες,
είχε διογκωθεί πολύ τις τελευταίες εβδομάδες,
είχε πια πρηστεί, κάνοντας τα πάντα να δείχνουν πιο αληθινά,
πιο επείγοντα.
Όπως κι εγώ, είχε κοιλίτσα.
Μισούσα την κοιλιά μου μια ζωή, μα ποτέ δεν είχα φοβηθεί
πως κάτι απειλητικό θα μπορούσε να μεγαλώνει σιωπηλά μέσα της".
Έχει πολύ όμορφα στοιχεία, μωρό μου.
Λατρεύω τον τρόπο γραφής σου. Είναι υπέροχος.
Μα κάτι λείπει, για μένα.
Ακούμε το "Δεν θέλω να χάσω το Άντρια",
ξέρεις, ας ελπίσουμε,
μα δεν ξέρω τι νιώθεις εσύ.
Θα μου το εξηγήσεις; Συμφωνώ μ' αυτό που λες,
αλλά μερικές φορές νομίζω πως το κάνω αυτό, ενώ δεν το κάνω.
Για μένα, ήταν λες και τα πράγματα έμπαιναν σ' ένα πλαίσιο,
κι αυτό προσπαθούσα να...
Πρέπει να μπορείς να εκφράσεις
γιατί εσύ, η σύντροφός μου,
το πιο κοντινό μου άτομο...
είσαι το άτομο που παραμένει δυνατό. Γιατί δεν καταρρέεις;
Που φυσικά, είναι απόλυτα εντάξει. Αλλά πρέπει να το συμπεριλάβεις.
Εσύ είσαι η πρωταγωνίστρια, όχι εγώ.
Εγώ θα μπω εκεί που φαίνεται παραπάνω ο εθισμός μου στο φαγητό,
- στη χημειοθεραπεία. - Εντάξει.
- Ίσως το δεις εκεί. - Συνέχισε για να δω.
"Η περίθαλψη του καρκίνου αποδείχθηκε χταποδοειδής. Το τηλέφωνό..."
- Τι μαλακία ήταν αυτή; - Σαν τι σου ακούγεται;
- "Χταποδοειδής;" - Ναι.
Δεν έχω ιδέα τι σκατά σημαίνει αυτό, Μεγκ.
Αυτό παραπάει. Συγγνώμη.
Νομίζω πως χταποδοειδής σημαίνει σαν χταπόδι.
Εγώ το σκέφτομαι σαν κάτι με πολλά πλοκάμια.
Οκτώ πλοκάμια.
Θα κάνω μια σημείωση να πω κάτι για τα πλοκάμια της ευθύνης,
για να βοηθήσω τους πληβείους. Σημαίνει αυτό που νομίζω αυτή η λέξη;
Οι πληβείοι είναι εξωγήινη φυλή που ζούσε στην Ατλαντίδα.
Αποκλείεται!
Αλήθεια είναι, γαμώτο!
Όχι, είναι μέλος του απλού λαού στην αρχαία, Ρώμη.
"Μέλος της κατώτερης κοινωνικής τάξης".
- Ωραία, συνέχισε. - Εντάξει.
"Στο φαρμακείο, έδειξα μια κάρτα για ιατρική κάνναβη
με τη λέξη 'φροντιστής' δίπλα στο όνομά μου.
Η νέα μου ταυτότητα, με τη σφραγίδα και την επικύρωση του κράτους".
Πριν τρία χρόνια, η σχέση μας περνούσε μεγάλη κρίση.
Όταν μάθαμε για τον καρκίνο, προσπάθησε να με χωρίσει.
Είπε "Δεν θέλω να το περάσω αυτό μαζί σου".
Κι εγώ απάντησα πως δεν θα πήγαινα πουθενά.
Την επόμενη μέρα ήταν λες και η σχέση μας είχε θεραπευτεί πλήρως.
ΘΑ ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ;
Κι είμαστε μαζί εννιά χρόνια τώρα.
Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει ακόμη,
αλλά η Μεγκ είναι διαφορετική.
Σπάνια ανησυχεί, σ' όλη της τη ζωή.
Μου είναι έμφυτο.
Κάθε φορά που ανησύχησα για κάτι,
αποδείχθηκε τεράστιο χάσιμο χρόνου.
Τις σπάνιες στιγμές που όντως ανησύχησα,
αναρωτήθηκα γιατί το κάνω.
Ο τρόπος που το βλέπω είναι πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές πιθανότητες
να συμβούν διάφορα πράγματα.
Μια πιθανότητα είναι το Άντρια να πεθάνει.
Μια άλλη είναι να βγει ένα φάρμακο και...
να δουλέψει για έναν χρόνο κι άλλον ένα, και να πεθάνει σε πέντε χρόνια.
Άλλη πιθανότητα είναι να προκύψουν αυτά τα φάρμακα
και μια θεραπεία για τον καρκίνο στο διάστημα αυτό,
ή γι' αυτό, και να ζήσει πολύ καιρό.
Απλώς, δεν ξέρω.
Δεν θα προσποιηθώ πως ξέρω πώς θα πάει.
Νομίζω πως, αν τελικά πρέπει να θρηνήσω κάτι μεγάλο,
θα το θρηνήσω, πλήρως.
Μα δεν μου βγάζει νόημα να θρηνήσω πριν συμβεί.
Ίσως γι' αυτό, όταν το Άντρια πονάει,
είναι σαν να βαραίνω, γιατί για μένα είναι σαν...
"Ωραία, πονάς αυτήν τη στιγμή, δεν μπορείς να περπατήσεις.
Είναι δύσκολο, αυτήν τη στιγμή".
Δεν ξέρω πώς με βλέπουν οι άλλοι,
αν θεωρούν πως είμαι σε άρνηση, αν με θεωρούν πολύ δυνατή.
Είναι λίγο σε άρνηση, αλλά δεν με χαλάει.
Είναι δύναμη ή καταπίεση;
Το σκεφτόμουν διαρκώς, όταν ήμουν με τη Μεγκ,
και φανταζόμουν να τη φθείρει όλο αυτό.
Οπότε, την κάθισα κάτω και της είπα ότι φοβόμουν πολύ
πως στο εξής η χαρά της
θα προέκυπτε σε στιγμές που δεν ήταν μαζί μου.
Υπάρχει ένας φόβος ενοχής σχετικά με την αυτο-φροντίδα.
Ακόμη και με τη συγγραφή, δυσκολεύομαι να βρω τον χρόνο,
γιατί αυτό συνεπάγεται χρόνο απομόνωσης,
ενώ το άτομο που αγαπώ είναι στο διπλανό δωμάτιο.
Αλλά επίσης...
είναι κι αυτό κάτι που θέλω να κάνω στη ζωή μου.
Ένα κομμάτι μου μάλλον αισθάνεται διχασμένο ως προς το πού πρέπει να είμαι.
Είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβεις. Αν κάποιος έλεγε
"Το Άντρια θα πεθάνει σ' έναν μήνα..."
Χτύπα ξύλο. Αλλά αν μου το έλεγαν,
δεν θα κάτσω να γράφω το βιβλιαράκι μου τον μήνα αυτό.
Είμαι εκεί, απόλυτα παρούσα.
Είναι σαν χορός, σαν ισορροπία, και το δουλεύω.
Και μερικές φορές, νιώθω πως είμαι...
πολύ νέα για να το δουλεύω.
Δεν νομίζω πως είναι συνηθισμένο να είσαι 35...
και να το σηκώνεις όλο αυτό.
Ναι.
- Γεια! - Γεια, δρ Άλντρετζ.
- Πώς νιώθεις; - Καλά. Πονάω λίγο.
Να σας δείξω αυτό, λοιπόν.
Για να καταλάβετε, εδώ είναι που ξαπλώνεις.
Αυτά είναι τα οστά της λεκάνης, και μετά αυτό το σημείο
που μοιάζει μάλλον με λεμφαδένα.
Στην επιφάνεια υπάρχουν μύες, εδώ.
Ναι.
Μπορεί μάλιστα να ευθύνεται για τον βαθύτερο πόνο.
Αν σας δώσω άδεια να δείξετε στο σώμα μου
πού νιώθω πόνο, θα σας πείραζε;
Ναι, θα περίμενα να είναι σχεδόν εδώ πάνω.
- Ναι, αυτό... Ναι. - Εκεί είναι;
Ως προς τις επόμενες κινήσεις μας,
μπορούμε να συνεχίσουμε με το Elahere,
και να προσθέσουμε Avastin.
Με το Avastin υπάρχει μια μικρή πιθανότητα
των επιπλοκών που συζητήσαμε,
όπως κάποια εντερική βλάβη.
Ή ο κίνδυνος για τη φωνή, που συζητήσαμε.
Ξέρω πως δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς αυτούς τους κινδύνους.
Σωστά; Ξέρω πως σου είναι σημαντικό να προστατεύσεις τη φωνή σου.
Αν δεν δέχεσαι τους κινδύνους αυτούς,
- δεν πειράζει. - Εντάξει.
Έχουμε κι άλλα όπλα για να το καταπολεμήσουμε. Δεν είναι...
Προσευχές; Τραγούδια;
- Φυσικά. Και τη χημειοθεραπεία. - Ναι;
Και τη δυτική ιατρική!
Αλλά έχουμε πολλές κλινικές μελέτες από πράγματα που έχουν...
- πιθανότητες να μας κερδίσουν μήνες. - Ναι.
- Δεν τελείωσαν οι επιλογές. - Ωραία. Τέλεια.
- Ευχαριστούμε. - Τίποτα.
Δύσκολο να ακούς "Να μου κερδίσουν μήνες".
ΑΝΤΡΙΑ
Κλαίω γιατί...
Είναι τόσο άκυρο αυτό, αλλά...
Αν πεθάνω, η Μεγκ θα χρειάζεται τη στήριξή μου...
με αυτά τα συναισθήματα.
Δεν αντέχω την ιδέα του να μην είμαι εκεί για κείνη
όσο το περνά.
Της το 'πα και τις προάλλες.
Είπα "Αν πεθάνω όντως, δεν αντέχω την ιδέα ότι δεν θα σου πω
'Μεγκ, δεν θα το πιστέψεις!
Δεν θα πιστέψεις τι γίνεται!'"
Ξεκίνησα το Avastin.
Προσθέσαμε νέα χημειοθεραπεία σ' εκείνη που έκανα πριν.
Η τρομακτική παρενέργειά της είναι πως μπορεί να χάσεις τη φωνή σου.
Αλλά σκέφτηκα "Εντάξει.
Ή σταματάς το πάθος σου ή πεθαίνεις".
Ξύπνησα τη μέρα μετά την πρώτη έγχυση
και δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου.
Ο λαιμός μου είχε ερεθιστεί τόσο που είχα δύσπνοια.
Πανικοβλήθηκα, γιατί προσπάθησα να φωνάξω τη Μεγκ και δεν μπορούσα.
Και...
το να είμαι...
να υποφέρω σωματικά
και να μην μπορώ να φωνάξω βοήθεια ήταν τρομακτικό.
Φοβήθηκα.
Από όλα τα πιθανά συμπτώματα... Είναι σπάνιο!
Και το εμφάνισα.
Για μένα είναι σαν κάτι βιβλικό, αλληγορικό.
Δεν το πίστευα.
Είναι σαν ανταλλαγή. "Ωραία, πάρε το φάρμακο
που σε κρατά στη ζωή,
αλλά χάσε τη φωνή σου,
το ταλέντο σου, την επικοινωνία σου, τον σκοπό σου".
Μοιάζει άδικο.
Κανείς στον κόσμο δεν θέλει πιο πολύ από μένα
να παραμείνει ζωντανό το Άντρια. Δεν επιλέγω εγώ,
αλλά θα δεχόμουν την επιλογή του να σταματήσει την αγωγή
εφόσον θα έχανε τη φωνή του.
Πρέπει να συμφιλιωθώ με την ιδέα του να μη μιλάω.
Σε βαθμό που δεν θα μπορώ να απαγγείλω ολόκληρο ποίημα.
Πρέπει να ακυρώσουμε όλες μου τις ομιλίες και ποιητικές εκδηλώσεις.
Κάνω ποίηση spoken word.
Τώρα, δεν μπορώ να το κάνω.
Και δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα να μπορέσω να εμφανιστώ ζωντανά.
- Γκιμπ! - Ναι, μωρό.
- Έρχεσαι πάνω; - Όλα καλά;
- Ναι. - Εντάξει.
Θέλω να δεις κάτι που βρήκα.
Εντάξει.
Θεέ μου! Φοβερό!
ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΕΪΝ 1993
Για τις Blue Devils, γκαρντ, το 32, η Άντρια...
Κοίτα, εσύ είσαι!
- Κοίτα με! Είμαι τόσο μικρό! - ...μαζεύει η Γκίμπσον.
- Για να δούμε. Πάμε! - Κατεβάζει...
Τι;
Κοίτα εδώ!
Έληξε.
Το Κάλες κέρδισε το Πολιτειακό Πρωτάθλημα Νεανίδων.
32 - ΑΝΤΡΙΑ ΓΚΙΜΠΣΟΝ
Είκοσι πόντοι. Μεγάλη βραδιά για σένα.
- Θα χωρέσει το τρόπαιο στην προθήκη; - Σίγουρα.
Την ξεσκονίζουν όλη τη βδομάδα.
Το Κάλες είναι πόλη μπασκετόφιλων.
Κι επίσης πόλη όπου ποτέ δεν είδα άτομο ανοιχτά κουίρ. Ποτέ.
Ο κόσμος συζητούσε γι' αυτό, αλλά όχι...
σαν κάτι το θετικό.
Δέχθηκα εκφοβισμό σαν παιδί.
Ο κόσμος σχολίαζε συνέχεια το φύλο μου,
γιατί συχνά έμοιαζα με αγόρι.
Ένιωθα αγόρι όταν ήμουν μικρή.
Θέλω να πω... Είναι γελοίο!
Έβαζα στρουμφάκια στο εσώρουχό μου για να το φουσκώσω, θυμάμαι...
Ο Μπαμπαστρούμφ είχε μαλλιά που πετούσαν
κι είχαν το σωστό σχήμα!
Σ' αρέσουν τ' αγόρια.
"Η ΖΩΗ ΣΟΥ"
Απλά μόνο εκείνα που θα 'θελες να 'σαι:
Ο Ντέιβιντ με το γρανιτένιο του σαγόνι.
Ο Κρις, ο αστέρας του μπάσκετ με το τικ.
Ανοιγοκλείνει τα μάτια 15 φορές πριν σουτάρει.
Κάνεις το ίδιο για ώρες μπροστά στον καθρέφτη.
Εύχεσαι να 'σουν σταρ, σαν αυτόν.
Η Μαίρη Λεβίν σε λέει τζιβιτζιλού.
Δεν έχεις λόγια να της πεις πως έχει δίκιο κι άδικο.
Απλώς πας σπίτι της κι υπόσχεσαι πως θα της βάψεις τα νύχια κόκκινα
μ' αυτό που θα βγει απ' το σπασμένο πρόσωπό της, αν το ξαναπεί.
Θες απλά να κόψεις τα μαλλιά σου
και να φτύσεις οτιδήποτε δεν θες μέσα στο στόμα σου,
ίσως ακόμη και τ' όνομά σου.
Κρέμεσαι σαν παιδί από τη φούστα της αλήθειας.
Θες μια σκληρή ζωή που 'ναι δική σου.
Τη ζωή σου στ' αποδυτήρια
που δεν σταματά να απαιτεί να καρφώνεις το βλέμμα στο πάτωμα,
τη ζωή στον σχολικό χορό, όπου γυρίζεις σπίτι μες στη χιονοθύελλα
πετώντας το τελευταίο σου ζευγάρι γόβες στα χιόνια,
συνειδητοποιώντας πως είσαι το μόνο αγόρι
για το οποίο θέλησες ποτέ να σκίσεις το φόρεμά σου.
Στο πανεπιστήμιο ήμουν ακόμα στην ντουλάπα.
Είχα ερωτευτεί τη Μάντι, μια απ' τις καλύτερες φίλες μου.
Εκείνη είχε κάνει come out και με είχε κάπως αφυπνίσει.
Και της είπα ότι ήμουν ερωτευμένο μαζί της.
Κι ένιωσα πως είχα ανακαλύψει το κλειδί του σύμπαντος.
Αλλά ήμουν τρομοκρατημένο. Φοβόμουν πολύ.
Μάντι...
"Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ"
...μόνο εσύ καταλαβαίνεις πόσο χρόνο πέρασα
επιλέγοντας τι θα βάλω
το βράδυ που με πήγες στο πρώτο μου μπαρ για κουίρ
στο Πόρτλαντ του Μέιν,
τη μεγαλύτερη πόλη που είχα περπατήσει ποτέ.
Ήμουν ενθουσιασμένο και φοβόμουν
πως θα μας αναγνώριζαν ή θα μας σκότωναν
καθώς θα μπαίναμε μέσα.
Καθίσαμε στο πάρκιγκ πάνω από μια ώρα
μέχρι που άλλαξα γνώμη και με πήγες σπίτι
με τη μάσκαρα να τρέχει πάνω στο ολοκαίνουργιο ανδρικό πουκάμισό μου.
Ντρεπόμουν τόσο,
μα μετέτρεπα όλα αυτά τα οποία με δυσκόλευαν ακόμη
σε ποίηση.
Ας πούμε, το φύλο μου. Όταν πρωτοάρχισα να γράφω γι' αυτό,
ένιωθα πολύ άγχος όταν ανέβαινα στη σκηνή.
Μα μόλις απήγγειλα το ποίημα για πρώτη φορά,
ήταν λες και πετούσα από πάνω μου την ντροπή.
Η ποίηση spoken word μ' έσωσε.
Η επιλογή της ζωής σου...
"Η ΖΩΗ ΣΟΥ"
...που σ' έκανε να γίνεις άτομο που πια το βρίσκει εύκολο
να εξηγεί το φύλο του λέγοντας πως είσαι πιο χαρούμενο κάπου μακριά,
όταν δεν είσαι ούτε δω ούτε κει, μα στο ενδιάμεσο,
η κίτρινη γραμμή που διαπερνά το κέντρο των πάντων
σαν αναθεματισμένη ηλιαχτίδα.
Θα συνεχίσουν να σου λένε πως είσαι έγκλημα της φύσης.
Και θα κοιτάξεις τις επιλογές σου και θα επιλέξεις ως ποινή τη βεβαιότητα:
να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου
λέγοντας σε όλους μυστικά που δεν χρωστάς σε κανέναν
μέχρι να μην μπορεί κανείς να σε προσβάλει
αποκαλώντας σε αυτό που είσαι:
ιερό, εσύ, αστραφτερό αστέρι,
δέσμη φωτός στον δρόμο πάνω,
που πέφτει ξανά και ξανά
για τη δύσκολη ζωή σου,
την τέλεια ζωή σου,
τη γλυκιά και πανέμορφη ζωή σου.
Τη χρονιά που διαγνώστηκα,
ήρθαν σε επαφή μαζί μου από το λύκειο στο Κάλες
και μου ζήτησαν να εκφωνήσω τον λόγο στην αποφοίτηση
του λυκ...
...του λυκείου.
Σ' όλη μου τη ζωή
τίποτα ποτέ δεν σήμαινε τόσα για μένα ως προς την καριέρα μου
από ό,τι εκείνη η πρόσκληση.
Μίλησα για το πώς ήταν να μεγαλώνω ως κουίρ,
τη δυσκολία που είχα ως άτομο που δεν είχε κάνει come out στο σχολείο.
Ένιωσα πως έκλεινε ένας κύκλος.
ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΕΣ
Ήταν τόσο θεραπευτικό
και τόσο σημαντικό για τη νεαρή εκδοχή του εαυτού μου.
Ένιωθα την εκδοχή αυτή να με ακούει
και να αναρωτιέται
"Αυτό είναι; Εδώ φτάσαμε;"
Κι ήμουν τόσο χαρούμενο.
Πριν τον καρκίνο, αν άτομα δεν σέβονταν τις αντωνυμίες μου,
γινόμουν έξαλλο.
Αντιδρούσα πολύ έντονα στις αντιλήψεις των άλλων για το φύλο μου.
Μα μετά τη διάγνωσή μου,
πέρασα από μια φάση που ένιωθα έντονα έμφυλο
στο να νιώθω άφυλο.
Δεν με αναγνωρίζω πια ως προς το φύλο μου.
Είναι λες και η ταυτότητά σου σχεδόν γλιστρά από πάνω σου.
Σαν να πέφτει.
Νιώθω περισσότερο σε επαφή με το κομμάτι μου
που είναι αιώνιο.
Γιατί δεν θα πάρω μαζί μου το φύλο μου όταν φύγω.
Δεν αντιδρώ πια όταν αναφέρονται σε μένα με λάθος αντωνυμία.
Δηλαδή, δεν έχω... Δεν...
Νιώθω απλά ο εαυτός μου.
Κι ακόμα με θυμώνουν θέματα που αφορούν το φύλο,
αλλά είναι όταν βλέπω τι βιώνουν τα μη-δυαδικά ή τρανς φίλα μου.
Κι είναι πολύ ευαίσθητο θέμα συζήτησης,
γιατί δεν θα 'θελα ποτέ να νιώσει άτομο
πως έχει κάποιο πρόβλημα,
αν έβρισκε πολύ οδυνηρή τη χρήση λάθος αντωνυμιών.
Ακόμη νιώθω συμπόνια γι' αυτό. Απλώς δεν το βιώνω πια.
Θέα, θέα, θάλασσα, ρέει, ρέει, αέρας.
Ψάχνω να βρω τον ήχο του ποιήματος,
αλλά δεν είναι οι λέξεις του.
Ψάχνεις ρυθμό στους ήχους;
Για να νιώσω πώς πρέπει να ακούγεται το ποίημα.
Και μετά να βρω λέξεις που να ταιριάζουν στον ήχο.
Δυσκολεύτηκα που έχασα τη φωνή μου εξαιτίας της νέας θεραπείας.
Σκέφτηκα μήπως έπρεπε να αλλάξουμε σχήμα
και να τη διακόψουμε.
Αλλά αποφάσισα να κάνω άλλη μια φορά,
κι ας έχανα τη φωνή μου για πάντα.
Το τρελό είναι πως, μόλις το αποδέχθηκα,
κι είπα "Εντάξει, δεν θα έχω φωνή"...
ξύπνησα την επομένη και μιλούσα.
Ήταν απίστευτο!
Οπότε, αύριο έχω χημειοθεραπεία.
Ελπίζω μόνο να δουλεύει αυτή η θεραπεία,
γιατί θέλω ακόμα την παράσταση.
Θα ήταν ένας φόρος τιμής στη ζωή.
Και πιστεύω πως θα ήταν η τελευταία μου.
Αλλά ελπίζω να μην είναι έτσι.
Οπότε, κάνω οτιδήποτε μπορώ για την υγεία μου.
Οι μπασκετμπολίστες κάνουν αυτό, όπου,
στην προπόνηση, δεν φεύγεις απ' το γήπεδο αν δεν τελειώσεις με καλάθι.
Οπότε...
σκέφτομαι αυτήν την περίοδο, ίσως το τέλος της ζωής μου, ως...
το να τελειώσω με καλάθι.
Αλλά πρέπει να μάθω πόσο εξαπλώνεται ο καρκίνος μου,
αν θα με εμποδίσει να κάνω την παράσταση.
Πονάει η μέση μου στο αμάξι.
Το κόκαλο εκεί κάτω πονάει πολύ.
Πάντα σου το ρωτάνε αυτό, γιατί μπορεί να είναι καρκίνος.
Θα βάλω τα κλάματα.
Γιατί, επειδή πονάω;
Τρόμαξες.
Φοβάσαι;
Εσύ φοβήθηκες.
Το ίδιο δωμάτιο όπου μας είπαν πως είναι ανίατο.
Με αγχώνεις πολύ γιατί...
Είσαι πολύ διαφορετική σήμερα.
Μπορείς να νιώθεις ό,τι θες,
αλλά δεν σε έχω συνηθίσει έτσι.
Με κάνει να νιώθω πως δεν ξέρω κάτι
που εσύ ξέρεις.
Όχι.
- Ξέρεις; - Όχι!
Μήπως κάποιο προαίσθημα;
Όχι, καθόλου. Κανένα προαίσθημα.
Νομίζω πως απλώς...
συνειδητοποιώ πως δεν έχεις έναν απλό τραυματισμό στη μέση.
Ο πόνος που νιώθω σήμερα μοιάζει
με τον πόνο που νιώθεις όταν ο καρκίνος εξαπλώνεται.
Δεν το περίμενα πως έτσι είναι να ζεις με καρκίνο.
Κάθε μήνα μαθαίνεις
αν ζεις, αν πεθαίνεις, ζεις, πεθαίνεις,
ζεις, πεθαίνεις.
Είναι σαν μια φρικτή λοταρία κάθε τρεις εβδομάδες.
Και μερικές φορές δεν συνειδητοποιώ καν, νομίζω,
το βάρος του να το σηκώνεις.
Τελειώσαμε. Μπορείς να φύγεις.
- Ευχαριστούμε πολύ. - Ευχαριστούμε.
Έχω τεράστιο βάρος στο στήθος.
Καλά καλά δεν αναπνέω.
Εντάξει.
Πρέπει να ανοίξω το μέιλ.
Κοιτάω συνέχεια το ρολόι. Ξέρω πως η μαμά πάει για ύπνο στις 7.
Σε πειράζει να το ανοίξω εδώ, τον αριθμό μου;
Καλύτερα όχι στο αμάξι.
Φτάνουμε σπίτι σε 22 λεπτά.
Καλά.
Μπαίνω να διαβάσω το νούμερο, μωρό μου.
Είναι δέκα.
Σωστό είναι;
Σωστά, μωρό μου;
Σωστά;
Σωστό είναι;
Θεέ μου.
Θα πάρω τη μαμά μου.
Πώς γίνεται να είναι δέκα; Πώς γίνεται;
Πώς;
Θα τους πάρω όλους.
- Σίγουρα το διάβασα σωστά; - Ναι!
- Σίγουρα; - Ναι.
Γεια.
Μαμά, οι εξετάσεις μου έπεσαν...
Το CA-125 μου έπεσε στο δέκα,
κι όλοι μου οι ανοσολογικοί δείκτες βελτιώθηκαν πολύ.
- Είμαι τόσο χαρούμενο. Τόσο πολύ. - Ναι;
Τι καλά! Αναρωτιόμουν.
Καθόμουν εδώ κι ανησυχούσα γιατί δεν με πήρες.
Ποια ήταν η τιμή; Δεν άκουσα.
Ήταν δέκα, και την προηγούμενη φορά ήταν 21.
- Πω πω! - Τέλεια!
Εντάξει, παιδιά. Σας αγαπώ.
Σ' αγαπώ!
Βγήκαν οι εξετάσεις του Άντρια και ο καρκινικός δείκτης έπεσε πολύ.
Ναι!
Θα πιω ένα ποτήρι κρασί να το γιορτάσω.
Κάν' το, Γκέι! Εγώ θα πιω φαρμακευτική κάνναβη.
Ίσως σε τρεις εβδομάδες που θα ξαναπάμε να εξαπλώνεται,
αλλά αυτές οι τρεις εβδομάδες τώρα,
είναι δικές μου.
Μοιάζουν σαν τόσος πολύς χρόνος.
Είμαι τόσο χαρούμενο!
Θα μ' αφήσω να το χαρώ.
Μπορώ να κάνω την παράσταση, φίλε.
Είναι τόσο... Δεν το πιστεύω.
ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ΓΚΙΜΠΙ
- Γεια. - Γεια, Μπόουν.
- Πώς νιώθεις; - Πολύ καλά.
Προσπαθώ να διαχειριστώ τον ενθουσιασμό της παράστασης.
Μια πιθανή ημερομηνία είναι στο τέλος του Μαΐου.
Κοιτώντας το ιατρικό σου πρόγραμμα,
θέλω να βεβαιωθώ πως σου δίνουμε αρκετό χώρο γι' αυτό.
Νιώθεις άνετα αν ρωτήσουμε για αυτήν την ημερομηνία;
Βασικά, το μοναδικό που σκέφτομαι
είναι πως όσο το καθυστερούμε, αναρωτιέμαι αν θα ζω.
Αν θα 'μαι αρκετά καλά.
Εντάξει.
Αλλά γιατί δεν ελπίζουμε για...
την πιθανότητα να 'μαι ζωντανό...
Κι αν δεν είμαι, δεν θα νιώθω άσχημα που δεν είμαι εκεί.
Θα...
- Θα είμαι σε... - Θα δείξουμε ολόγραμμά σου!
- ...ένα πιο όμορφο θέατρο. - Θα 'σαι ζωντανό.
Θα 'μαι σ' ένα θέατρο στον ουρανό.
"Γλυκιά μου κοινότητα, αγάπησα πολύ αυτά τα χρόνια.
Είμαι ευγνώμον για τον χρόνο να ηρεμήσω, να γράψω, να μείνω σπίτι.
Μα κατά βάθος ανήκω στο spoken word,
και μου λείπουν οι ζωντανές εμφανίσεις.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένο με τα νέα που πρόκειται να μοιραστώ.
Θα εμφανιστώ στο Paramount Theater στο Ντένβερ,
όπου θα διαβάσω ποιήματα και θα μοιραστώ ιστορίες για την ουσία μου.
Θα υπάρχει και μια φιλική συμμετοχή.
Ο κωδικός της προπώλησης είναι 'ανατριχίλα'".
Ράιαν, σταμάτα!
- Γκιμπ! - Μεγκ, έσπασε!
Πώς το έσπασες;
Απλώς το άνοιξα. Δεν έκανα κάτι λάθος.
Δεν την πιστεύω τη μαλακία.
Θεέ μου, φαίνεσαι πολύ σοβαρός αυτήν τη στιγμή.
Λες και θα μιλήσεις για καρκίνο ή κάτι τέτοιο. Έλεος!
Θύμισέ μας ποιες είναι οι ανησυχίες σου.
Ναι, νομίζω μου έρχεται ένα φούντωμα.
Να δω αν μπορώ να μιλήσω όσο το παθαίνω.
Μια ανησυχία είναι
πως δεν θα μπορώ να απαγγείλω αν νιώθω φούντωμα.
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι
το πώς οι θεραπείες που κάνω
θα επηρεάσουν την ικανότητά μου να εμφανιστώ στη σκηνή.
Μεγκ, χάνω τη φωνή μου.
Ωραία.
Ωραία. Είναι το καινούργιο μας μότο.
Τα 'βαλες μαζί μας, ζωή; Ωραία. Πάρε τη φωνή μου!
Λες δεν μπορώ να κάνω την παράσταση χωρίς φωνή; Κάνεις λάθος!
Ξέρεις, μετά από τρία χρόνια χημειοθεραπεία, έχουν επηρεαστεί η όραση
κι η μνήμη μου. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να θυμηθώ τα ποιήματά μου,
που θα ήταν ίσως εντάξει αν βάλουμε κάποια οθόνη,
αλλά δεν θα βλέπω την οθόνη.
Οπότε, να...
Πρέπει να αρχίσω να αποστηθίζω πάλι τα ποιήματά μου.
Μικρή νόμιζα πως οι αριθμοί δεν πήγαιναν πέρα απ' το 100.
Η μητέρα μου με κούφανε τη μέρα που είπε εκατόν ένα.
Εκατόν τι;
Στα είκοσι νόμιζα πως το σεξ έπρεπε να περιλαμβάνει γκόμενο
και τη λέξη "πήδα".
Πώς να μη θέλω να τη δω καθαρά όταν χορεύει στον στύλο
και κουρεύει το γκαζόν φορώντας μπικίνι;
Δεκαεπτά αργά βήματα ως το μικρόφωνο.
Πήρε μια ανάσα πριν μιλήσει.
Και δεν είμαι έτοιμο για τον Έρωτα, το γυμνό μαλακιστήρι
που θέλει να μου ρίξει.
Καθόλου έτοιμο να γίνω ανισόρροπο
σαν κάθε ερωτευμένο.
Κι αν είσαι εσύ ο έρωτας της ζωής σου;
Θεέ μου, ελπίζω πως όχι!
Γιατί δεν είμαι καθόλου ο τύπος μου.
Δεν το πιστεύω ότι το ξέρεις! Απίστευτο!
Προσπαθώ να αποφασίσω αν θα βάλω...
Γιατί έρχονται πολλά αυτοκτονικά άτομα στις παραστάσεις μου και...
Αλλά εγώ δεν είμαι εκεί, οπότε ψάχνω τρόπο να...
μιλήσω και να γράψω γι' αυτό χωρίς να πω ότι είμαι εκεί τώρα.
Είναι πολύ παράξενο που έζησα την περισσότερη ζωή μου
με την αίσθηση πως θέλω να πεθάνω, αλλά τώρα όχι.
Μετά τα είκοσι, άρχισα να κόβομαι.
Είχα κατάθλιψη.
Ξύπνησα μια μέρα και δεν ήθελα άλλο.
Κι έτρεξα στην κουζίνα
κι άρπαξα ένα πολύ, πολύ αιχμηρό κουζινομάχαιρο
και... Δεν μπορούσα να κοιτάξω όσο το έκανα.
Έπρεπε απλά να βάλω τέλος. Κι έκανα αυτό...
Γαμώτο, είναι δύσκολο να το συζητήσω.
Αιμορραγούσα πάρα πολύ.
Κόντεψα να βρω αρτηρία.
Θα είχα απλώς πεθάνει.
Μα μέχρι εκείνη τη στιγμή,
δεν ξέρω αν είχα σκεφτεί την αυτοκτονία ως δυνατότητα,
αλλά μετά το έκανα πάντοτε.
Αλλά όταν διαγνώστηκα,
θυμάμαι μόλις ξύπνησα μετά το χειρουργείο,
δεν ξύπνησα θλιμμένη.
Ξύπνησα...
σε μια κατάσταση ευγνωμοσύνης κι αγάπης.
Ένιωσα ξαφνικά πως δεν θα πείραζε αν πέθαινα.
Αλλά ποτέ δεν θα αυτοκτονούσα.
ΚΑΛΟ ΦΩΣ
Δεν το πιστεύω πως πάμε στο θέατρο σήμερα.
- Αλήθεια. - Μεγάλο θέατρο.
Δεν ξέρω καν πώς είναι να το κάνεις αυτό.
Ωραία.
Γαμώτη μου!
ΑΝΤΡΙΑ ΓΚΙΜΠΣΟΝ ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ
Καλή διασκέδαση. Γεια σας.
Γεια σας. Καλά να περάσετε.
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΙΓΚ ΝΟΤΑΡΟ
ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΑΝΤΡΙΑ
Γεια, Τιγκ.
Είναι φοβερό. Όλο το σύμπαν περιμένει το αποψινό!
Έτσι μοιάζει. Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί.
- Θέλω να δω το κοινό. - Δεν έχει έρθει κανείς ακόμα.
- Θα θυσιαστώ εγώ. - Εντάξει.
Ωραία. Πάω να δω τι κλίμα επικρατεί.
Για να δω αν μπορώ να ανέβω τη σκάλα χωρίς να πάθω κρίση πανικού.
Έχει κόσμο εκεί μέσα.
Σας ευχαριστώ πολύ! Με λένε Τιγκ.
Και...
Δεν θα μπορώ να αναπνεύσω.
Θέλω να μη δείχνω κατάχλωμο,
για να μην ανησυχήσει ο κόσμος.
Θέλω να βγω έξω και να σφύζω από υγεία.
Πω πω.
Δεν το πιστεύω πως συμβαίνει.
Μωρό, ποτέ δεν φοβάμαι τα συναισθήματά μου, έτσι;
Φοβάμαι το πόσα έχω αυτήν τη στιγμή.
Εντάξει, ξέρεις τι;
Όλοι εδώ σε στηρίζουν και σ' αγαπούν.
Πιο πολύ εγώ.
Περάστε.
Πέντε λεπτά.
- Πέντε λεπτά. Άντε γεια! - Εντάξει, ευχαριστώ.
Κοίτα να 'σαι κεραυνός.
Αυτή η στιγμή που μου το λένε είναι τόσο έντονη.
Πέντε λεπτά.
Πέντε λεπτά, Άντρια.
Όλες αυτές οι γραμμές στο πρόσωπό μου
Σου λεν την ιστορία μου
Τις ιστορίες του πού έχω βρεθεί
Και πώς έφτασα εδώ που είμαι
Μα οι ιστορίες δεν σημαίνουν τίποτα
Ωραία.
Να τις πεις, είναι αλήθεια
Για σένα φτιάχτηκα
Ανέβηκα βουνά
Κολύμπησα ωκεανούς
Πέρασα τα όρια Αγνόησα κανόνες
Όλα για σένα, μωρό μου
Γιατί ακόμα κι όταν έμεινα ταπί
Μ' έκανες να νιώθω πως έχω εκατομμύρια Είν' αλήθεια
Για σένα φτιάχτηκα
Δεν το πιστεύω πως είμαι εδώ πάνω.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ τόσο που είστε εδώ!
Στις πρώτες μου χημειοθεραπείες,
έχασα σχεδόν όλες τις τρίχες του σώματός μου.
Οι περήφανα φεμινίστριες τρίχες του ποδιού μου έκαναν πορεία στο πάτωμα.
Έκανα πρώτη φορά κερί,
χωρίς καθόλου κερί.
Αλλά τα φρύδια μου συνέχιζαν ακάθεκτα.
Δύο παχιές κάμπιες που αρνούνταν να γίνουν πεταλούδες και να πετάξουν.
Με πήρε ένα πρωί η μητέρα μου και είπε
"Άντρια, δεν θα πιστέψεις τι έγινε.
Ο πατέρας σου ξύπνησε κι έλειπε ολόκληρο το δεξί του φρύδι".
Έχουν περάσει τρία χρόνια, τρία, παιδιά,
και το φρύδι του πατέρα μου δεν έχει ξαναφυτρώσει.
Ξέρω πως ο μπαμπάς μου έχασε το φρύδι του για να το κρατήσω εγώ.
Δεν χρειάζεται να πιστεύεις στα θαύματα.
Μόνο στην αγάπη.
Ποτέ δεν ήμουν φυσικό ταλέντο.
Δεν γεννήθηκα μ' ανοιχτό το στόμα, δεν εκστασιαζόμουν.
Ήμουν κλεισμένο στο καβούκι μου.
Για χρόνια δεν μ' άγγιζε βροχή.
Φυλαγόμουν σοβαρά.
Φυσικά, η ομορφιά με στοίχειωνε.
Όλους τους κυνηγά.
Μα της ξέφευγα.
Κρυμμένο στην ανησυχία, τις τύψεις, την υπόσχεση της επόμενης ζωής
ή του τέλους της βδομάδας.
Και μια μέρα,
σ' ένα βελούδινο κόκκινο θέατρο στη Νέα Ορλεάνη,
είδα τη Μάγια Αγγέλου ν' ανεβαίνει στη σκηνή.
Δεκαεπτά αργά βήματα ως το μικρόφωνο.
Πήρε μια ανάσα πριν μιλήσει.
Άκουσα τον Θεό να γεννιέται στην ανάσα αυτή.
Δεν είχα ξανανιώσει έτσι.
Έψαξα στην εγκυκλοπαίδεια για τη λέξη, όταν γύρισα στο σπίτι:
"ανατριχίλα".
Αργότερα, σκέφτηκα "Ε, λοιπόν, μπορώ να το κάνω".
Έσκισα την προστατευτική ταινία της ζωής μου
κι άφησα να την αγγίξουν όλα.
Η Κέιτλιν Κλαρκ στην τηλεόραση
στην τρίτη της σεζόν με τους Hawkeyes,
να ντριμπλάρει σταυρωτά, σε σχήμα σμήνους πουλιών
που πετά σαν το πινέλο του Μιχαήλ Άγγελου μέσα στη μπογιά:
222 ανατριχίλες.
Η μικρή μου αδελφή, νηφάλια για πρώτη φορά σε 14 χρόνια,
να με παίρνει για να πει πως πρόσεξε ότι τα μάτια της μαμάς μας είναι πράσινα:
505 ανατριχίλες.
Κάποια στιγμή, συνέβαινε με τα πάντα:
μια ειλικρινή συγγνώμη, το ερωτικό ποίημα ενός εχθρού,
το φεγγάρι που υψωνόταν πάνω απ' το ηπειρωτικό χάσμα.
Και ξαφνικά, τίποτα στον κόσμο δεν πέθαινε.
Το έχεις νιώσει ποτέ;
Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου όπου τίποτα στον κόσμο δεν πεθαίνει;
888 ανατριχίλες.
Εγώ στο σπίτι μου, τέσσερις μήνες χημειοθεραπείας,
να βλέπω τις βλεφαρίδες μου να πέφτουν στα μάγουλά μου,
να συνειδητοποιώ πως είναι 400 ευχές που αλλιώς δεν θα 'κανα.
Τώρα, δεν ξεφεύγω απ' τη μαγεία.
Η ομορφιά μ' αιχμαλώτισε και δεν μ' άφησε ποτέ.
Και το θέμα με τα παγκόσμια ρεκόρ είναι
πως αν κάποιο το σπάσει μετά από μένα,
και πιστέψτε με, θα το κάνει,
θα το λατρέψω τόσο αυτό,
που χωρίς καν να προσπαθήσω,
θα το σπάσω ξανά κι εγώ.
Μπράβο, Γκίμπι!
Η φίλη μου είπε "Κι αν είσαι εσύ ο έρωτας της ζωής σου;"
"ΑΝΑΠΟΔΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ"
Σκέφτηκα "Θεέ μου, ελπίζω πως όχι.
Γιατί δεν είμαι καθόλου ο τύπος μου".
Οπότε, στις 12:31...
"ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ"
...όταν αποφάσισε να μην το κάνει, όταν αποφάσισε να σώσει τη ζωή του,
το έκανα κι εγώ.
Η καρδιά μου ολόκληρη, το μυαλό μου, γύρισε σπίτι με ζωντανή απόδειξη.
Το επόμενο ποίημα είναι για τη Μεγκ, και...
πόσο...
Όταν μιλώ για τον καρκίνο σαν να 'ναι θάλασσα...
"ΨΑΡΙ ΦΥΛΑΚΑΣ-ΑΓΓΕΛΟΣ"
...είναι η μόνη που ξέρει πως εννοώ
το σημείο του Τιτανικού μας, που όμως δεν βούλιαξε.
Κι η καρδιά της ήταν η πόρτα
που άνοιξε τόσο διάπλατα, που έσπασαν οι μεντεσέδες
και με κράτησε στην επιφάνεια,
ακόμη κι όταν ξύπνησα απ' το χειρουργείο
και τη ρώτησα τι είχαν βρει.
Όσα άτομα θεωρούν την ποίηση επιπόλαιη
δεν ζήτησαν ποτέ να τους πουν κάτι ανείπωτα σκληρό
με τρόπο πανέμορφο.
Σας ευχαριστώ όλα που ήρθατε στην παράσταση.
Δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό για μένα.
Σας ευχαριστώ πολύ. Να έχετε ένα υπέροχο βράδυ.
Σας αγαπώ όλα πάρα πολύ.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά από τα βάθη της καρδιάς μου.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστώ.
Θεέ μου!
Δεν έχω ιδέα.
Θεέ μου.
Κλαις από αγάπη;
Ναι.
Μωρό μου, ήταν πάρα πολύ καλό. Πάρα πολύ καλό.
Ήταν υπέροχα.
Ένιωθα τόσα συναισθήματα, που νόμιζα πως θα...
Ήμουν σαν μπαλόνι γεμάτο συναισθήματα, και θα έσκαγα.
Νομίζω ποτέ δεν είχα νιώσει τόσο ευάλωτο στη ζωή μου.
Ο καρκινικός μου δείκτης ήταν στα πιο χαμηλά του, την τελευταία φορά.
Οπότε, αντί να πάω κατευθείαν για χημειοθεραπεία,
είπα πως ήθελα πρώτα να κάνω τομογραφία.
Οπότε, τώρα περιμένω τα αποτελέσματα.
Δεν κοιμήθηκα καθόλου χθες βράδυ.
Πονούσα πολύ.
Νιώθω λες και το οστό της λεκάνης μου θα σπάσει στο πίσω μέρος.
Και μετά πήρα τα αποτελέσματα στο κινητό μου
και δεν τα έχω ανοίξει ακόμα.
Αυτή η φορά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη, γιατί...
Τι ήταν αυτό;
- Εκεί. - Τι;
Τι γλυκό!
Νιώθω πως ήρθε να βοηθήσει.
Είχαμε δύο αγριοπερίστερα στην αυλή, που τα λέγαμε Πιτσουνάκια.
Ήταν εδώ για μήνες.
Κι εδώ και μερικές εβδομάδες
είναι μόνο ένα.
Αυτός είναι ο ήχος του.
Και μετά το έψαξα
και στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί τα αγριοπερίστερα έχουν μόνο ένα ταίρι.
Αν το ένα πεθάνει...
το άλλο περνά έως κι έναν χρόνο πενθώντας,
ψάχνοντας...
τον ή τη σύντροφό του.
Αλλά αυτήν τη στιγμή θα με έκανε πολύ χαρούμενο
αν εμφανιζόταν ένα ακόμη περιστέρι εκεί
και τα διόρθωνε όλα.
Ίσως το άλλο βρήκε καλύτερο δέντρο
και λέει "Έλα από δω".
Γιατί αυτό εδώ είναι...
Όχι.
Θα έμενα μαζί σου σε κακό δέντρο.
Θα φέρω τα αποτελέσματα να τα ανοίξουμε εδώ έξω.
Έχω αναγούλα.
Κι εγώ.
Ναι, είναι παντού.
- Να το διαβάσω, μωρό μου; - Περίμενε.
Δώσ' μου ένα λεπτό, καλά;
"Τραχηλικοί λεμφαδένες επιπέδου 2...
εκατέρωθεν αγνώστου σημασίας.
Μεταστατική πορεία νόσου
στο στήθος, την κοιλιακή χώρα και τη λεκάνη".
Άρα, αυτό είναι που νιώθω.
Είναι παντού.
Είναι τρομακτικό που έχω στην κοιλιά.
Νομίζω πως, όταν παίρνω νέα,
γυρίζω στο τώρα.
Που το κάνει πολύ πιο εύκολο.
Χαίρομαι για σένα!
Εμένα μ' αρέσουν οι μικρές αναλαμπές ελπίδας μου.
Αλλά ελπίζω ακόμη.
Αλήθεια;
Γαμώτο! Δεν ήθελα καθόλου να έχω καρκίνο παντού στο σώμα.
Πραγματικά δεν το ήθελα.
Όταν έμαθα τα τελευταία νέα, νομίζω,
σκέφτηκα
"Θα πεθάνω απ' αυτό και θα πεθάνω σύντομα".
Ήξερα πως αν πήγαινα μια βόλτα με τη Μεγκ με το αμάξι,
κι είπα πως θα 'ναι επίτηδες, για να δω αν μπορώ να...
να παραδοθώ στη ζωή μου
με τρόπο που με κάνει να επιστρέψω βίαια στη χαρά...
Οπότε, πήγαμε βόλτα και...
Κι αφέθηκα να συνειδητοποιήσω.
Ξαφνικά, όλη η θλίψη εξαφανίστηκε.
Ήταν σαν να άλλαξε χρώμα ο κόσμος.
Θυμάμαι να σκέφτομαι στην αρχή,
δύο χρόνια ζωής.
Και τα θεωρούσα λίγα.
Και τώρα... Νιώθω πως...
είναι τόσο πολύ!
Ένα δευτερόλεπτο είναι πολύ.
Ένα λεπτό καθισμένο εδώ, να κοιτάω τη Μεγκ, είναι πολύ.
Κι εγώ έχω δύο χρόνια;
Νιώθω πως έζησα πολύ περισσότερο
τα τελευταία χρόνια απ' ό,τι όλα τα προηγούμενα.
Γαμώτο, ήταν σαν... Ουάου!
Εγώ...
Έχω αυτήν τη ζωή.
Και...
Ξέρω πως δεν θα πεθάνω σήμερα. Είμαι αρκετά σίγουρο.
Οπότε, ουάου, εγώ...
έχω και το αύριο.
Τι θα γίνει τώρα, λοιπόν;
Δεν ξέρω.
Θέλω να ζήσω το μυστήριο, καταλάβατε;
Θέλω...
το τελευταίο μου δευτερόλεπτο να 'ναι σαν...
"Να πάρει, μακάρι να είχα άλλο ένα εκατομμύριο".
Δώσ' μου τα έτη του φωτός
Μα θέλω και του σκότους
Η θλίψη τραγουδά στην μπάντα μου Είναι σαν λεωφορειάκι
Και σαν παράκαμψη Που φτάνει στην αλήθεια
Μάθε απ' τα νυχτολούλουδα
Φυτρώνουν στο σκοτάδι
Αν δεν είχαμε πληγωθεί τόσες φορές Θα είχαμε φτάσει ποτέ
Στον επίγειο αυτόν παράδεισο Που δεν θέλω να χαραμίσω;
Βρες μια τυχερή δεκάρα
Και θα σε παντρευτώ Για τα λεφτά σου, αγάπη μου
Κράτα τη νοβοκαΐνη Μακριά απ' τους φρονιμίτες μου
Θέλω να νιώσω τα πάντα
Το αλμυρό, το ξινό και το γλυκό
Θέλω να σε φιλήσω και να γράψω το όνομα Της αγάπης σε τείχη που καταρρέουν
Να τα αφήσω στα πόδια σου
Μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια μου
Το αλμυρό, το ξινό
Και το γλυκό
Έλα στη βεράντα, αγάπη μου
Κοίταξε τον τέλειο ουρανό
Που κουβαλά τον ήλιο, το φεγγάρι Και τους κεραυνούς του Ιούνη
Ενώ διδάσκει τα πουλιά Και τη βροχή πώς να πετούν
Δεν χρειάζομαι το τέλειο
Όχι, θέλω μόνο ν' αγγίξω την αλήθεια
Ν' αγκαλιάσω την προσπάθεια Τη ζωή και τον θάνατο
Να κάνω μεγάλα λάθη Όπως όλοι οι καλοί άνθρωποι
Βρες μια τυχερή δεκάρα
Και θα σε παντρευτώ Για τα λεφτά σου, αγάπη μου
Κράτα τη νοβοκαΐνη Μακριά απ' τους φρονιμίτες μου
Θέλω να νιώσω τα πάντα
Το αλμυρό, το ξινό και το γλυκό
Θέλω να σε φιλήσω και να γράψω το όνομα Της αγάπης σε τείχη που καταρρέουν
Να τα αφήσω στα πόδια σου
Μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια μου
- Δεν χρειάζομαι τίποτ' άλλο - Δεν χρειάζομαι τίποτ' άλλο
- Η ζωή είναι έρωτας, αιμορραγώ - Η ζωή είναι έρωτας, αιμορραγώ
Αλμυρή, ξινή
Και γλυκιά
Τόσο γλυκιά
Η ζωή είναι έρωτας, αιμορραγώ
- Τόσο γλυκιά - Τόσο γλυκιά
Τόσο γλυκιά
Υποτιτλισμός: Άλκηστη Μόνα