For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
Ik word vaak erg zenuwachtig...
als Meg m'n gedichten nakijkt.
Ze is een vreselijke corrector.
En wat bedoel je daarmee?
Ik bedoel: Meg is een poëzie-docente...
en dus een expert in schrijven en corrigeren.
Dus Meg bekijkt m'n gedichten heel erg kritisch, woord voor woord.
En dan ga ik huilen of ik word boos als ze iets niet goed vindt.
Maar de volgende dag besef ik altijd dat ze eigenlijk wel gelijk had.
Maar tijdens het corrigeren word ik vaak...
Het gaat al iets beter.
Zo is het toch, hè lieverd? - Ja.
We verschillen van mening over clichés.
Ik probeer clichés altijd te vermijden...
terwijl Andrea ze liever wat aandikt.
Ik begrijp dat je deze correctie niet zou kunnen doorvoeren...
als je gefocust bent op de boodschap van het gedicht.
Maar vertel verder.
Nou, als je dit helemaal alleen zou kunnen...
dan zou ik hier niet zijn.
Ik vind m'n eigen manier goed, en die van jou ook.
Maar mijn manier is wel iets leuker.
Dus nu ben ik bezig met het gedicht "Hymne van de dood".
Gisteren las ik dit gedicht voor aan Meg...
en toen zei ik: "Als ik een documentairemaker zou zijn...
dan zou ik de documentaire beginnen met dit gedicht."
Dan lijkt het alsof er iets gebeurt.
Meg vroeg wat er dan gebeurde, en toen zei ik: "Misschien m'n uitvaart".
En toen riep Meg meteen: "Nee". Dat was wel ongemakkelijk.
Ik ben zenuwachtig.
Ik ben ook bang om het te lezen.
Ik dacht: "dit is buikgriep."
"HYMNE VAN HET LEVEN"
Maar toen de buikpijn allesoverheersend werd
moest ik van de huisarts een CT-scan laten maken.
Ik was altijd al een hypochonder met vreselijke paniekaanvallen
en chronische angst voor de dood.
Dus ik begon al te trillen toen ik me moest omdraaien voor de scan
om mijn bekken in beeld te krijgen.
Mijn handen waren zo nat van het zweet dat de levenslijnen overstroomden.
De verpleger liep tegen de regels in met me mee naar de auto.
Onderweg moesten we twee keer stoppen vanwege hyperventilatie.
De volgende ochtend trilde de telefoon in m'n broekzak.
"Diverse afwijkingen aan eierstokken. Mogelijk kwaadaardig."
Mijn handen voelden als verlamd
doordat ze iedereen van wie ik hield zo krampachtig wilden vasthouden.
Dit is het begin van een nachtmerrie, dacht ik.
Een diagnose die door de artsen later 'ongeneeslijk' zou worden genoemd.
Mijn ergste vrees kwam uit.
Maar stop nu niet met lezen,
want dit verhaal gaat over geluk dat je gemakkelijker zult vinden
als je beseft dat je geen eeuwigheid hebt om ernaar te zoeken.
De gast van vandaag heeft vele dichtbundels gepubliceerd...
en over de hele wereld poëzie-voordrachten gehouden.
Hier is de officiële staatsdichter van Colorado: Andrea Gibson.
Het lijkt me best lastig om professioneel dichter te zijn.
En nu zit je ook nog in een periode...
waarin je allerlei gezondheidsproblemen doormaakt in verband met kanker.
Als je beseft dat we allemaal sterfelijk zijn...
en ooit afscheid moeten nemen van deze wereld...
en in zekere zin ook van elkaar...
En dat we uiteindelijk ook afscheid moeten nemen van ons lichaam...
dan dringt het pas tot je door.
Echt meteen. Alsof je ogen opengaan...
en je verbijsterd bent dat alles maar zo kort duurt.
Je wilt geen seconde meer verliezen.
Terwijl ik hiervoor heel veel seconden heb verloren.
Dat geblaf naar de postbode krijg ik niet afgeleerd.
Wat ik ook probeer.
Want Squash denkt: dat zijn weer ziekenhuisrekeningen...
en die zijn altijd belachelijk hoog.
Dus ik jaag de postbode lekker weg.
Als ik één ding zou mogen vragen...
zou het een brievenbus zijn.
Want met onze brievenbus is het altijd een gevecht.
Net als die man in A Christmas Story die worstelt met z'n fornuis.
Want ja, ik kan niet voorkomen dat die brievenbus...
steeds omver wordt gereden door de sneeuwploegen.
Ik zal eens even kijken.
Ik snap niet waarom ze hier geen post in willen stoppen.
Het is gewoon...
De bus mag niet bewegen, anders wordt onze post niet bezorgd.
Verdomme. Nog één steen.
Wat doe je daarmee?
Die stenen houden de brievenbus recht.
Dat kun je wel zien.
Ik vind hem zo perfect staan.
Als ik de postbode was, zou ik hier zeker post bezorgen.
Want je ziet dat mensen moeite hebben gedaan.
En dat vind ik het allerbelangrijkst.
Gib, weet je waar de autosleutel is?
Nee.
Ik heb hem al.
Andrea heeft de vreemde gewoonte om vrienden te worden met mensen...
die je normaal gesproken... Er is een soort grens die je respecteert.
We zijn bijvoorbeeld op het trouwfeest van de dokter van Andrea geweest.
Niet van m'n oncoloog.
Van m'n huisarts. - Ja.
Hij is nu een van m'n beste vrienden.
Het was een orthodox trouwfeest.
De mannen en de vrouwen kregen elk hun eigen helft van de dansvloer.
Wij wisten niet waar we bij hoorden, dus...
Toen zijn we maar buiten gaan dansen.
Want ik wist niet welke kant ik moest kiezen.
De huisarts is erg aardig. We houden zelfs sterfsessies.
Gewoon via de telefoon of met Zoom.
Dan praten we over sterfelijkheid en doodgaan.
Dit zeg ik altijd tegen Meg.
Toen ik jong was, dacht ik altijd...
dat doodgaan makkelijker zou zijn als iedereen tegelijk zou sterven.
Maar nu denk ik daar anders over.
Want ja, als ik aan m'n vrienden denk...
dan weet ik nu al...
dat mijn dood hen op diverse gebieden groei zal opleveren.
Maar...
Ik...
Ik wil niet...
zeggen dat ik zeker dood zal gaan.
We zijn er, feestbeesten.
Ik kan niet wachten. - Zal ik je helpen uitstappen?
Ja, graag.
Het doet pijn. - Ik snap het.
Ik kan het maar op één manier omschrijven.
Het voelt als een soort migraine, maar dan in mijn...
zitvlak.
Ik heb nog steeds geen pijnstillers genomen.
Alleen vannacht bijna wel.
Maar m'n zus is verslaafd geraakt aan Oxycodon, dus...
wil ik dat spul liever niet gebruiken.
Wat filmen jullie?
Ze zijn geobsedeerd door mij.
O, ja?
Ze stonden zomaar bij mij op de stoep.
En toen begonnen ze alles wat ik doe te filmen.
Je ziet er prachtig uit. - Dank u wel. U ook.
Ik weet niet hoe het komt...
maar mannen achtervolgen me al heel m'n leven.
BESTRALING EN VOORONDERZOEK ANESTHESIE
Meer heb ik niet nodig, dus neem hier maar even plaats.
Dank u wel.
Ik ben zenuwachtig.
Hallo, hoe gaat het? - Hallo. Fijn dat ik je weer zie.
Gelukkig zit je niet in een rolstoel. Gaat het beter?
Ja, het gaat weer een beetje beter. - Mooi zo.
Bedankt voor de belangstelling.
In 2021 werd er eierstokkanker geconstateerd.
Ik heb toen m'n baarmoeder laten verwijderen.
Daarna kreeg ik zes maanden chemotherapie.
Maar daarna, zes maanden later kwam de kanker weer terug.
Het zat in de lever en in het middenrif.
Ik had op dat moment nog een levensverwachting van twee jaar.
Toen kreeg ik nog een jaar dezelfde chemo.
Hier komt Andrea net terug van diens laatste chemokuur.
Dag schat. Hoe voel je je?
Ik ben heel blij.
Maar na vier maanden...
kwam de ziekte weer terug.
Vanaf dat moment werd ik ongeneeslijk ziek verklaard.
Inmiddels is die levensverwachting van twee jaar al voorbij.
Ze zeiden dat ik nog experimentele behandelingen kon proberen.
Maar m'n dokter zei: "Ik begrijp het ook als je geen behandeling meer wilt...
en jezelf liever over wilt geven aan de dood."
Maar ik wil zo lang als ik kan blijven leven.
Het zou geweldig zijn om te kunnen zeggen: "ik ben nu 50."
Dat wil ik zó graag dat ik nu al zeg dat ik 50 ben, hoewel ik pas 48 ben.
Dus zei ik tegen de dokter...
dat ze me niet meer moet aanbieden...
om met de behandeling te stoppen.
Ik blijf doen wat nodig is om zo lang mogelijk te blijven leven.
Tot vrijdag. - Bedankt. Tot ziens.
Oké.
Ik geniet al drie jaar niet meer van eten.
Want als je kanker hebt en chemo krijgt...
verdwijnt je eetlust helemaal.
Maar ik zou net zo lief verder leven zonder smaakpapillen...
zolang ik maar verder mag leven.
Nu praten we meestal even over het seksleven van Stef.
Ja.
Stef heeft een nieuwe vriendin. - Ja.
Stef belde laatst, en ze zei:
"Ze heeft me gevingerd."
Eigenlijk... - Nee, zo ging het niet.
Jullie belden mij...
om te vertellen dat Meg jou vingerde.
Hebben we dat verteld? - Ja.
Ja, dat verzin ik niet. - Maar wij bellen toch niet...
Vanwege de kanker.
Wacht even. Waarom hebben we besloten om dit aan Stef te vertellen?
Dat vertellen we normaal niet aan onze vrienden.
Wat is er nou precies gebeurd?
Jij belde me en je zei...
dat Meg jou die avond zó hard zou gaan vingeren...
dat de kanker eruit zou komen.
Dat heb ik niet gezegd.
Het staat op mijn telefoon, dus we zullen eens horen.
Ik moest lachen om dit bericht. Ik heb m'n auto aan de kant gezet...
om ervan te genieten.
Of nee... Om me te concentreren.
Hé Stef. Met Meg en mij.
We hoorden dat Heather je het nieuws al heeft verteld.
We willen even doorgeven...
dat Meg me vanavond gaat vingeren zodat ik weer beter word.
Meg denkt dat ze haar vinger er wel omheen kan krijgen...
en dan doet ze een schietgebedje terwijl ze me vingert.
Oké, wacht even. - Zie je wel? Je zei het echt.
Maar ik heb dit bericht ingesproken...
omdat Heather je had verteld over een uitzaaiing in mijn bot...
En dat is verdrietig nieuws voor jou...
en voor m'n andere vrienden.
Dus op zulke momenten spreek ik altijd dit soort berichten in.
Ik was inderdaad niet verdrietig. - Dus het plan heeft gewerkt.
Maar nu moet je ook jouw antwoord afspelen.
Oké.
Andrea en Meg, ik moest wel even huilen...
maar toen kreeg ik weer hoop. En ik werd extra hoopvol...
toen ik hoorde dat je vanavond gevingerd wordt.
Misschien kun je je beter laten 'duimen'.
Want ik ben pasgeleden ook geduimd...
en ik heb geen kanker...
dus misschien komt dat wel daardoor.
Het voelt iets minder prettig...
en ik snap niet dat het steeds gebeurt. Misschien moet ik m'n mond opentrekken...
en zeggen:
"Nee."
Ik hou heel veel van jullie allebei.
Stef valt altijd op oudere vrouwen.
Haar vriendin is al 70. - Niet waar. Ze is geen 70.
Ik dacht dat je dat zei. - Ze is pas 65.
Dat is jong. - Nogal.
Waarom maak je je daar druk over? - Omdat het 20 jaar scheelt.
Dus Stef houdt echt van haar.
Ja. - Je houdt echt van haar.
Ze wil niet dat zij eerder sterft.
Ik vind het echt interessant...
die angst om met iemand te daten...
die mogelijk niet zo lang meer te leven heeft.
Ik heb nooit eerder meegemaakt...
dat ik meer tijd met iemand wou.
Dat is lief van je, Stef. Ik heb dat met Meg heel erg.
Ik wil alle tijd met haar meemaken.
Ik wil er zijn als haar boek uitkomt.
We hadden pas een hele coole ervaring.
Heb ik je al verteld wat we op die dag hebben beleefd?
Op welke dag?
Toen we te horen kregen dat er een uitzaaiing in m'n bot zat.
Op dat moment dachten we allebei...
dat ik misschien nog maar een paar maanden te leven had.
Dat kan nog steeds zo zijn.
Maar zo dachten we er die dag over.
En toen...
hebben we veel gehuild.
En toen kwam Meg met deze video.
Ik vond een verouderingsapp...
en die heb ik gekoppeld aan het lied...
"You're Still The One" van Shania Twain.
Dat lied werd ook afgespeeld toen ik Andrea ten huwelijk vroeg.
Still going strong
Still the one You're still the one I run to
The one that I belong to
You're still the one I want for life...
Ik hou gewoon van deze persoon.
Ze is een stoer wijf.
Ik ben zo verliefd op deze persoon.
Maar... ja.
Het was alsof ik mezelf ineens heel helder kon zien...
doordat ik die oudere Meg zag.
Ik zag alle jaren van liefde in haar gezicht.
En ik zag dat ze ons had gesteund door al die jaren heen...
tot aan de toekomst.
Ik voelde dat ik al die tijd bij haar was.
Wanneer een mens sterft...
"TINCTUUR"
...mist de ziel het lichaam.
Ze rouwt omdat er geen handen meer zijn om iets vast te houden.
Ze mist het verlegen stemmetje dat hardop moest voorlezen
op de eerste schooldag.
De ziel mist ook de gestoten teen,
de losse tand,
en het elektrisch botje.
De ziel vraagt zich af
waarom dat botje zo werkt. Ze vindt het maar raar.
De ziel mist bovendien de dorstige tuinwangen
die bewaterd worden door verdriet.
De ziel mist elke gewisselde tand
die graag een wens wil worden.
Wanneer een mens sterft, doorzoekt de ziel het universum
naar iets blozends.
Het universum wordt steeds sneller doorzocht, want het geduld raakt op.
De laatste zenuw vecht voor z'n leven,
de stembanden hunkeren om te worden gehoord.
De ziel mist honger,
leegheid,
woede,
de gespannen vuist,
de op elkaar geklemde tanden,
het lichaam dat de liefde bedreef
als een hongerige geest die uit het graf wil opstaan.
De ziel mist de vergankelijkheid van de ouderdom...
Happy birthday to you
And many more - And many more
De ziel mist elke dag
dat het lichaam ziek was,
het heden wordt opgeëist,
het hier wordt opgebouwd uit koorts.
Koorts is een gebed van het lichaam
dat brandt en smeekt om een gewone dag.
De ziel mist wat het lichaam niet kon loslaten.
Want er was niets anders dat alles zo stevig kon vasthouden.
Andrea is op de spoedeisende hulp...
want diens duim is er zojuist afgevallen.
Ik geef hem zo aan de verpleegster...
want ik denk dat dit ernstiger is...
dan de tumoren.
Niets in het heelal kan dit bevatten.
Geen komeet, geen sterrenstelsel,
geen lichtstraal kan dit wonderlijke landschap doorgronden.
De warmte van schaamte,
de vingertoppen die aan de eerste grijze haar trekken
en die dan weggooien.
"Dat is onvoorstelbaar"
zeggen de sterren.
Vertel nog eens over kippenvel.
Vertel nog eens over pijn.
Ik geef een poëzie-workshop op een evenement voor dichters.
De organisatoren willen dat ik vertel waarom ik ben begonnen met poëzie.
Ik ben opgegroeid in een kleine stad in de bossen van Maine.
Het was een echte arbeidersstad.
De mensen zijn er niet rijk, maar het is er zo prachtig.
Ik heb in m'n jeugd nooit artistieke mensen ontmoet.
Ik kende geen dichters of schrijvers.
Ik had er geen idee van dat je je brood kon verdienen met kunst.
Toen ik in de twintig was, verhuisde ik naar Colorado.
Daar was een poëzie-club.
Ik vond dat leuk...
omdat het veel opener was dan andere poëziegroepen.
Je had er geen universitaire titel voor nodig.
Maar ik droeg nooit iets voor. Dat durfde ik echt niet.
Ik had een vreselijke angst voor spreken in het openbaar.
Toen maakte m'n ex, Bethy, het uit.
Toen leek het alsof ik niks meer te verliezen had.
Het kon me niet meer schelen. Ik ging op het podium staan...
en ik was heel erg zenuwachtig.
Het papiergeritsel klonk luider dan m'n stem.
Ik heb dit gedicht...
een tijdje geleden geschreven.
Het was emotioneel...
en ik had niet het gevoel dat ik, hoe zeg je dat...
een soort van 'deftig' moest doen.
Ik vocht met m'n knokkels zo wit als de sterren.
Blauwe plekken in de vorm van Salem.
Ik vond het belangrijk om poëzie te schrijven...
die iedereen begrijpt, ook zonder hoge opleiding.
En gedeeltelijk om die reden...
kleur ik de wereld soms mooier dan hij is.
Ik had namelijk geen interesse...
om dure woorden te leren.
Ik ken zó weinig woorden dat toen m'n eerste boek uitkwam...
de uitgever zei:
"Alle gedichten bevatten dezelfde woorden. Alleen de volgorde is anders."
Toen zei ik: "Meer woorden ken ik niet".
Waarom zou je iets onbegrijpelijks schrijven?
Of iets wat emotioneel ongrijpbaar is?
Mijn hart is een kapotte diepvrieskist.
Daarom blijft er niets bevroren.
Dus nee, ik ben niet altijd aan het huilen
maar ik verkleur wel buiten de lijnen.
Ik had toen nog nooit iemand op een podium...
horen praten over suïcidaliteit.
Dus ging ik openlijk schrijven over m'n eigen...
...strubbelingen met zelfmoord.
Aan elke dag dat je niet uit bed kon komen,
aan het midden van je pols
aan iedereen die ooit heeft willen sterven,
wil ik vertellen dat het soms helend kan zijn
om jezelf er steeds weer aan te herinneren
dat anderen zich ook zo voelen.
Die gedichten waren vaak wat hoopvoller.
Omdat ik wist dat ik tegen mensen sprak...
die echt in de put zaten. En ik denk dat het hen troost bood.
Andrea denkt bij diens gedichten niet aan wat die er zelf kan uithalen.
Die beschouwt zichzelf niet als degene in de schijnwerpers.
Die vraagt zich echt af: "Wat kan ik creëren voor anderen?"
Ik denk dat het daardoor zo succesvol blijft.
VANAVOND MR ANDREA GIBSON
Ik trad een keer ergens op...
en daar zat toevallig een muziekmanager in de zaal.
Die zei dat ze nog nooit een dichter had gemanaged.
Ze vroeg of ik het wou proberen. Toen zei ik: "Ja."
Gibby, veel plezier.
Ik ben nerveus.
Heilig, dat wil ik zijn.
Maar ik wist toen nog niet dat heilig al mij was.
We waren stomverbaasd dat er mensen kwamen kijken.
Ik weet niet of ik dit van die mag zeggen...
maar Andrea was de rockster van de dichters.
UITVERKOCHT
Eén van de eerste dichters die op tournee ging langs rockclubs.
De show was luidruchtig en energiek...
er zaten dronken mensen in het publiek, je zag overal vrijende stelletjes, en...
X-O-X-O-X-O...
Totale chaos.
Dan begon ik met een gedicht...
en dan ging het publiek dat gedicht ook opzeggen.
O mijn god, het leek wel een droom.
Als iemand vroeg...
wat m'n beroep was, dan zei ik: "Ik ben een dichter".
Ik kan het niet geloven.
Dat ik zoveel geluk had in dit leven.
En toen ontmoette ik Meg.
Meg droeg ook gedichten voor.
Ik had die dag een optreden en zij gaf ook een voordracht.
Iemand vraagt welke anticonceptie je gebruikt,
en dan zeg je: "De homo-methode".
Toen ik haar hoorde, dacht ik: zij is ongelooflijk.
Het is alsof ik iets in de steek laat,
vooral mezelf...
De dichters vormen een hechte gemeenschap.
Iedereen kent elkaar.
We kwamen elkaar steeds tegen bij dichtwedstrijden...
en schrijversbijeenkomsten. We waren lange tijd gewoon vrienden.
Gewoon gezellig.
Na een wedstrijd in Oakland hebben we samen gedanst.
Ze droeg een kattig jurkje, zo'n jurk met allemaal katten erop.
Maar ze kon heel goed dansen en dat had ik haar nog nooit zien doen.
Ik vond haar een geweldige danser...
en dat ben ik zelf ook.
Ik zweet nogal als ik dans, want ik dans heel uitbundig.
Ik weet niet zeker of ik nog verder wil vertellen...
Die veegde gewoon met diens handen langs mijn armen...
en likte daarna diens handpalmen af.
En ik had zoiets van: dit is bizar...
en erotisch tegelijk.
Best wel grof, eigenlijk.
Het is niet alsof dit iets gewoons is dat je zomaar bij iedereen doet.
Maar toen stapte ik de lift in met een vriendin van ons...
en die zei: "Dit verbaast me niks."
Andrea was altijd al gek op jou. Al jaren. En ik dacht: hoe dan?
Ik dacht: dat is de homo-versie van James Dean. Waar gaat dit over?
Maar volgens haar was ik precies Andrea's type.
Want ik had rondingen en droeg rode lippenstift.
Ik had nooit kunnen dromen dat ik iemands type zou kunnen zijn.
Want ik ben altijd heel onzeker geweest over m'n lichaam.
In m'n jeugd ging ik altijd naar een speciaal kinderkamp om af te vallen.
En toen ik Andrea ontmoette...
was ik ongeveer 25 kilo zwaarder dan nu.
Ik zag m'n lichaam als een obstakel om de liefde te kunnen vinden.
Andrea stuurde een bericht: "Wil je een keertje mee uit?"
Ik antwoordde: "Ja hoor, met wie dan?"
Em, wat vind je van Megan en mij?
Ik denk dat ze waarschijnlijk de liefde van je leven is.
Wat? - Waarom?
Meg was fan van Lana Del Rey...
en ik had kaarten voor de eerste rang bij Red Rocks...
dus ik heb haar gevraagd om mee te gaan.
En toen vlogen we naar Colorado.
Het voelde alsof ik in The Princess Diaries was beland.
"Ik zit in een vliegtuig."
Hé Squash, jij gaat zo m'n vriendin Megan Falley ontmoeten.
Vind je dat leuk?
We werden wakker op de ochtend van het concert...
en ik ging even googelen hoe ver het was en hoe laat het begon.
Maar toen zagen we... dat het al 13 mei was.
En er stond: "Concert op 12 mei."
Dus we hadden de show gemist.
Ik deed net of ik heel verdrietig was...
om aandacht te krijgen van Andrea. Ik keek zo.
Toen zei die: "Kom maar eens langs om je naakte lijf te laten zien."
Dat was de eerste keer dat ik m'n lichaam zag als een soort kado...
en niet als iets dat ik wilde verbergen.
En...
Die kuste mijn buik, en dat was nou juist het deel van mijn lichaam...
waar ik sinds mijn kindertijd zo onzeker over was.
En die zei steeds maar weer: "sexy, sexy, sexy."
En voor mij voelde dat...
alsof iemand een wond kuste en me beter maakte.
Ik neem geen afscheid.
Moet ik dan zo maar weggaan? - Nee.
Wil je dat ik ontslag neem? - Ja.
En wat moet ik dan doen?
Voor mij zorgen.
Toen ging er een soort knop om in mijn hoofd.
Want als Andrea van mijn lichaam kon houden, zou ik dat dan ook kunnen?
Dus in de corona-periode ging ik memoires schrijven in plaats van poëzie.
Memoires over m'n lichaam.
Maar toen kreeg m'n partner kanker en ik dacht:
wat zit ik nou memoires te schrijven over de maat van mijn broeken?
Wat is er nou eigenlijk...
Hé schatje. Vind je me knap?
Ik vind je knapper dan wie dan ook...
waar dan ook.
Echt waar?
En toen viel diens haar uit door de chemo.
Toen vroeg ik: "Mis je je beroemde haardos?"
Of zoiets, en toen zei die:
"Ik hoef alleen maar een lichaam. Maakt me niet uit hoe dat eruitziet."
Dat hele verhaal van onzekerheid over mijn lichaam viel ineens op z'n plek.
Dat was gewoon een soort...
moment van bezinning.
Het besef dat je eigenlijk niets anders zou moeten voelen dan aanvaarding...
en dankbaarheid voor je lichaam, vooral als het gezond is.
Ik zag de wereld en mijn wonden weer in het juiste perspectief.
Hallo, monstertje.
Ik hou heel veel van jou.
Oeps, niet kussen vandaag.
Nog vier dagen wachten, dan mag het weer.
Ik moet ook wachten.
Meg moet ook wachten.
Komen die woedeaanvallen vandaag of morgen pas?
Op beide dagen een beetje.
Soms wat later, soms in de avond.
Na afloop van de chemo krijg ik altijd kapsones door de steroïden.
Ik zeg altijd iets heel grappigs...
tegen Meg als ik een woedeaanval heb.
Dan zeg ik: "Op zijn allerminst." - "Op zijn allerminst."
Ik word er helemaal gek van.
Als ik zo'n aanval heb, dan zeg ik...
Dan zegt Andrea: "Breng me op zijn allerminst een glas water."
Dan denk ik: meen je dat?
"Kun je op zijn allerminst een smoothie voor me maken?"
En dan heeft ze die dag al duizenden dingen voor me gedaan.
En ik weer: "Op zijn allerminst..."
Ik probeer het nu niet meer te zeggen...
en ik weet niet waarom ik het zeg. "Op zijn allerminst."
Als ik die zin hoor, word ik knettergek.
Ik ga een nieuw liefdesgedicht voor je schrijven...
met als titel "Op zijn allerminst".
Ik vind m'n kapsel nu niet mooi...
maar dat lange haar ben ik ook beu.
Dus ik neem van nu af aan altijd een kort kapsel.
Dan zie ik er ook stoer uit.
Want ik vind wel...
dat de buitenkant en binnenkant bij elkaar moeten passen.
Hoe moet m'n buitenkant worden om bij m'n binnenkant te passen?
Lief.
Briljant.
Mooi.
Op zijn allerminst.
Op zijn allerminst...
Ik ga zo dadelijk m'n bloeduitslagen openen...
om m'n tumormarkers te bekijken.
De kanker van Andrea kan via het bloed gemeten worden.
Het heet CA-125, oftewel Cancer Antigen 125.
Via deze marker kan eierstokkanker in het lichaam worden gemeten.
Dus nu kijk ik al drie jaar om de drie weken...
of de kanker aan het groeien is.
Zo kan ik dus eigenlijk zien of ik...
stervende ben.
Ons leven draait nu voortdurend om cycli van drie weken.
En naarmate je dichterbij komt...
bijvoorbeeld een week vóór het volgende bloedonderzoek...
krijg je weer dat beklemmende gevoel...
en dat komt telkens weer terug.
HUBBY
De vorige keer was mijn CA-125-waarde 16.
Soms weet ik niet wat ik ervan moet denken...
vooral niet als de waarde iets van...
in de 20 is, of zo.
Het is lastig om daar een conclusie aan te verbinden.
Als het 16 of lager is, dan zijn we best tevreden.
Ik vind niet dat getallen gelijkstaan aan emoties.
Oké.
Ik wil niet dat je meekijkt.
Maar schat, hoe moet ik inloggen?
Hier.
Het is hoog.
Wat is de waarde? - Hij staat op 21.
Wat is jouw gevoel hierbij?
Ik denk dat de kanker is uitgezaaid naar andere delen van mijn lichaam.
En dat de behandeling dus niet meer werkt.
En ook dat...
tenzij er een wonder gebeurt...
ik binnenkort zal overlijden.
Wil jij dit doorgeven aan m'n vrienden?
Want ik ben er nooit echt gerust op...
als zij het nog niet weten.
Ik denk dat het voor m'n moeder het moeilijkst is.
Zij heeft al een zus verloren aan eierstokkanker...
en daarna stierf haar eigen moeder aan een gebroken hart.
Ik zie er erg tegenop om dit aan haar te vertellen.
Ik weet ook niet precies wat dit betekent.
Maar ik weet wat de diagnose is...
en dus weet ik dat deze behandeling z'n werking zal verliezen.
Nu, of anders heel binnenkort.
En...
als ik dat accepteer
wordt alles ineens veel lichter.
Want als ik het niet accepteer, ben ik alleen maar bezig...
met dat ene getal.
Maar als ik tegen mezelf zeg: "Oké, zo is het nu eenmaal"...
dan ben ik bezig met leven.
Dit moment komt bij ons allemaal.
Bij iedereen die hier is.
Iedereen zal dit ooit krijgen.
Ik zeg altijd tegen Andrea: "Ik kan dit niet zonder jou."
Godzijdank doe je dit samen met mij, want zonder jou red ik het niet.
Dat is zeker zo.
Ik kan niets hiervan zonder jou.
Ik heb een nieuwe bucket list.
Een soort van lijst met wilde avonturen.
"DE KLEINE DINGEN"
Er komt geen bungeejump, wingsuit of luchtballon in voor.
Geen paspoortstempels,
niet zwemmen met dolfijnen.
Want dat is allemaal meeslepend
maar nooit zo veelbetekenend
als wat de meeste mensen "de kleine dingen" noemen.
Dat zijn mijn grootste, kleinste dromen.
Naast de treurduif zitten die huilt om haar verloren liefde.
De kleding van een vriendin repareren
met de vingerhoedjes van m'n oma.
M'n piano beplakken
met liefdesgedichten.
Wil je even de gereedschapskist pakken? Die hebben we nodig.
Ook m'n boormachine? - Die hebben we misschien ook wel nodig.
Er zijn hier vier eekhoorns die gaan vechten als ik nootjes strooi.
Daarom heb ik deze huisjes gekocht.
De eekhoorn die haar nest herstelt in de enige boom die de storm doorstond.
Ja, goed zo. - Ja, ja, ja.
De brievenbus herstellen die door de sneeuwploeg werd overreden.
Ik ging naar buiten en de brievenbus was verdwenen.
En ook alle post die erin zat.
Heb je wel gezocht?
Hoezo? Heb jij hem gezien dan?
De brievenbus herstellen die door de storm werd omgeblazen.
Een beetje vreemd dat er zo'n kinderding bij zit.
Is dit kinderspeelgoed?
Nee, het is een brievenbus. - Kijk hier dan eens naar.
Ik zei toch dat het van Fisher Price was.
Is het echt van Fisher Price?
De brievenbus herstellen die door een beer was aangevallen
en dat dan honderd keer.
Gibby had een esthetisch fraaie oplossing bedacht.
"Welterusten" zeggen tegen m'n moeder op elke avond van het jaar.
Oké mama, slaap lekker. Doei. - Ik hou van je.
De deur van het ziekenhuis open houden voor een vreemde
nadat ik vlak daarvoor slecht nieuws had gekregen.
Hartelijk bedankt voor alles.
De verpleegster te vaak bedanken.
Ontzettend bedankt.
Er zit een spin.
Die zet ik even buiten.
Een spin over m'n levenslijn voelen lopen
terwijl ik haar voorzichtig naar buiten draag.
Slapen op een hemelbed onder de sterren
en nieuwe sterrenbeelden bedenken.
De tweelingsterren...
Mary-Kate en Ashley Olsen.
Die ken ik niet.
Onthouden hoe het maanlicht aan de hemel schijnt
en Megs gezicht beroert.
Ik wil vragen of ik toestemming heb...
om je wakker te maken als ik verdrietig ben.
Dat mag altijd van mij.
De warme armen van Meg
om me heen voelen als ze achter me zit op de brommer.
We zijn er bijna, Idge. Echt bijna. Je kunt dit. Je bent heel dapper.
Dansen als je verdrietig bent.
De zee voelen in een opzetzwembad.
Liefhebben ondanks pijn.
Mijn telefoon vergeten.
Je alles herinneren.
Vóór de kanker was ik erg depressief.
Toen ik de diagnose kreeg, leek er iets totaal veranderd te zijn.
Het was alsof ik bestond uit dankbaarheid en liefde.
Ik voelde me gelukkig dat ik een rustiger leven kreeg.
Puppy, puppy.
Vóór de diagnose reisde ik de hele wereld rond.
Ik was bijna nooit thuis.
Ik deed de ene show na de andere.
Maar de afgelopen drie jaar, sinds mijn kankerdiagnose...
doe ik dat niet meer.
Hallo liefies. Ik heb net gehoord dat de kanker terug is.
Dus nu moet ik m'n herfsttour afzeggen.
Aan iedereen die een kaartje heeft gekocht...
Ik hou van jullie. Heel erg bedankt.
Ik zal jullie op de hoogte houden van de gebeurtenissen.
Dus nu heb ik al jaren geen show meer gedaan.
Mijn weerstand is zo laag...
dus Meg en ik zitten in quarantaine.
Het voelt als een reëel risico.
Maar om heel eerlijk te zijn, mis ik het optreden ontzettend.
Zou je weer een live show willen doen?
Ik zou het heel erg vinden als ik doodga zonder nog een show te hebben gedaan.
Ik wil dolgraag een show doen.
Maar mijn gezondheid is nog nooit zo kwakkelig geweest als nu.
Dus... ik weet het niet.
Alexa, doe de slaapkamerlamp uit.
Oké.
Wat vond je het leukste van vandaag?
Nou, op een gegeven moment...
vroeg Ryan of ik een show wou doen.
En dat...
Dat wil ik zo graag.
Echt heel, heel erg graag.
Toen ik eraan dacht, werd ik meteen enthousiast.
En wat was 't leukste van jouw dag?
Er waren meerdere leuke momenten.
Oké.
Maar dit is het leukst.
Dit moment?
Dat is niet eerlijk. Dat had ik ook gekozen als ik dat geweten had.
Als je wat geweten had? - Dat dat een optie was.
Bethy? Hoi. - Hoi.
Heb je zin om naar de vuilstort te gaan?
Jazeker.
Ik heb zó veel zin om naar de stort te gaan.
Denk erom, dit heb ik gisteren bedacht...
dat ze je kunnen horen als je fluistert.
Oh. - Ze horen me nu al.
Dus je moet nooit tegen me fluisteren dat je ze niet aardig vindt.
Oké.
Weten ze dat wij elkaar kennen? Of denken ze dat ik een Uber-chauffeur ben?
Ze weten dat je m'n ex bent...
en dat we nu beste vrienden zijn.
Nou, allereerst moet je weten...
O mijn god, dit zegt ze altijd. Altijd.
...dat ik beroemd ben door mijn breuk met Andrea.
Ja hoor.
Wie kan nou zeggen: "Ik heb het uitgemaakt met Andrea Gibson"?
Veel mensen.
Veel mensen, jij bent echt gestoord. Ik was de eerste.
Jouw poëzie begon door mij.
Waarom heb je die gedumpt?
We kwamen erachter dat we te veel op elkaar lijken.
We zijn allebei jongenstypes en we begrepen nog niks van gender, toch?
Niet echt.
Twee jongens kunnen ook daten...
Het was gewoon te...
Het was niet ons ding. - Dat klopt.
Toen ik uit de kast kwam, vonden m'n ouders het lastig...
om queer-zijn te begrijpen...
en om erop te vertrouwen dat ik gelukkig kon worden als queer persoon.
Ik was echt bang om Bethy's ouders te ontmoeten...
want ik wist dat zij erg katholiek waren.
Maar toen ik hun huis binnenliep...
waren ze heel hartelijk.
De vader van Bethy is pasgeleden gestorven aan kanker.
Hij kreeg de diagnose en vijf dagen later was hij dood.
Toen heb ik Andrea opgebeld en gezegd: "Ik durf niet in die kamer te blijven."
Want dat voelde... Het was geen verdriet.
Het was een onbehaaglijk gevoel over wat er komen zou.
Andrea zei: "Stel je hart open voor liefde.
Alles wat je nu voelt, noem dat maar 'liefde'...
of het nu angst is, of verdriet.
Alles wat je voelt, noem je 'liefde'."
Dat heeft m'n ervaring rondom het verlies van m'n vader wel veranderd.
AFVAL
Heeft iemand die stoel weggegooid? Dat is nog een goede stoel.
Die witte? - Ja.
In één van Andrea's gedichten staat:
Veel queer personen zijn vrienden met hun exen
omdat ze veel familie zijn verloren.
Dus als ze mensen tegenkomen die ze als familie beschouwen
doen ze er alles aan om die nooit kwijt te raken.
Wil je die even pakken, Bethy?
Er zijn er twee van.
De meeste beste vrienden zijn ex-vriendinnen van me.
Zoals Bethy.
Bethy heeft nu een zoon...
en die noemt Andrea "tanoom".
Een soort combinatie van "tante" en "oom".
En het huis waarin we wonen...
heeft Andrea gekocht met Emily, een ex van 25 jaar geleden.
Toen ik hier kwam wonen trok ik in bij Andrea en Emily.
En toen kwam Heather er ook nog bij, een ex-vriendin van acht jaar daarvoor.
M'n liefdesverdriet-gedichten gaan meestal over Heather.
Zij is nu m'n manager en een van m'n beste vriendinnen.
Dus ja, een heleboel exen.
En die beschouw ik zelf ook als familie.
Oké "bone", even ter zake nu.
We hebben weer contacten benaderd voor een eventuele nieuwe live show.
Ik denk dat het wel anders gaat zijn dan wat je eerder gedaan hebt.
Mensen komen met het vliegtuig.
Ik denk dat het echt een soort evenement wordt.
Het zou wel eens mijn laatste show kunnen worden.
Dus het wordt erg emotioneel...
want dan kunnen al m'n vrienden komen...
om me erdoorheen te slepen.
Ja. - Maar ik ben heel nerveus.
Ik wil niet nog meer shows afzeggen.
Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad om een hele tournee af te zeggen.
Dus we zien wel. - Ja.
Andrea helpt me bij het redigeren van mijn memoires.
Dat doen we allebei heel verschillend.
Ja, ik heb heel veel tijd nodig om te schrijven.
En als Meg schrijft, dan verzint ze weer een of ander briljante...
prachtige...
tekst in hele korte tijd.
Daar komt het door, Meg. Jij kent zo veel woorden.
Maar op een zekere dag ontdekken we dat al die woorden die volgens Meg bestaan...
eigenlijk geen woorden zijn. - Oké.
Laten we stemmen. Wat is er vreemder...
dat ik veel woorden ken als dichter en schrijver...
of dat Andrea als staatsdichter maar vijf woorden kent?
Besef je wel hoe goed je moet zijn als schrijver...
om met vijf woorden net zoveel gedichten te schrijven als ik?
Sorry, hoor.
Maar jij hebt veel meer gereedschap...
terwijl ik als het ware een huis heb gebouwd met één schroevendraaier.
Oké. Dus... - Waar gaat dit hoofdstuk over?
Dan kan ik me voorbereiden.
De tijd vóór de operatie. - Oké.
"Ik kon mijn blik niet afwenden van Andrea's buik.
De onderbuik, die voorheen strak en plat was...
was in de laatste paar weken zó erg uitgezet...
en dusdanig gezwollen dat alles nu veel echter aanvoelde...
en ook veel ernstiger.
Die had een hangbuik, net als ik.
Ik heb m'n buik altijd gehaat, maar ik ben nooit bang geweest...
dat daar stilletjes iets heel duisters kon groeien, onder de oppervlakte."
Dat heb je mooi geschreven, schat.
Ik vind dat je het knap hebt verwoord.
Maar ik mis nog wel iets.
Wij horen: "Ik wil Andrea niet verliezen"...
en dat voel jij ook zo...
maar dat gevoel breng je niet goed over.
Vertel daar eens wat meer over. Wat je zegt, is waar...
maar soms denk ik dat ik iets overbreng, terwijl dat niet zo is.
Voor mij voelde het alsof dingen op hun plaats vielen...
en dat was wat ik probeerde...
Wat je moet overbrengen...
is waarom jij, als m'n partner...
degene die het dichtst bij me staat...
degene bent die overeind blijft. Hoe kan het dat je niet instort?
Ik ben heel blij dat je niet instort, maar je moet dat wel benoemen.
Jij bent de hoofdpersoon, niet ik.
Nu gaan we naar het deel over mijn eetverslaving...
toen we met chemo begonnen. - Oké.
Misschien is het daar duidelijker. - Lees maar verder, dan zien we wel.
"De kankerzorg bleek octopudaal. Mijn telefoon..."
Wat de fuck is dat? - Waar klinkt het naar?
"Octopudaal"? - Ja.
Ik heb geen flauw idee wat dat betekent, Meg.
Sorry, maar daar begrijp ik niks van.
Octopudaal betekent volgens mij "zoals een octopus."
Ik wou het beschrijven als iets met heel veel armen.
Acht armen.
Ik zet er wel een aantekening bij over "armen van verantwoordelijkheid"...
zodat de plebejers het ook begrijpen. Betekent dat woord wel wat ik denk?
De plebejers zijn een ras van ruimtewezens die in Atlantis woonden.
Echt niet.
Wel waar. Dat is wel waar.
Niet waar, het is iemand van het gewone volk in het oude Rome.
"De gewone man" of "Jan met de pet".
Oké, lees maar verder. - Oké.
"Bij de apotheek liet ik een medische wietpas zien.
'Verzorger' stond er achter mijn naam.
Mijn nieuwe identiteit, zwart op wit en door de staat gevalideerd."
Dat was drie jaar geleden. Onze relatie kwam onder druk te staan.
Toen we hoorden dat het kanker was, wilde die onze relatie verbreken.
Die had zoiets van: "ik wil dit niet met jou samen doen."
Maar toen zei ik: "Ik ga niet weg."
De volgende dag was onze relatie weer helemaal hersteld.
TROUW MET ME
We zijn nu negen jaar samen.
Ik weet niet of jullie het al gemerkt hebben...
maar Meg is een uniek persoon.
Ze heeft bijna heel haar leven zorgeloos doorgebracht.
Dat is aangeboren.
En de momenten dat ik me wel zorgen heb gemaakt...
zijn compleet nutteloos gebleken.
Dus op die zeldzame momenten dat ik me zorgen maakte...
vroeg ik me af: waarom doe ik dit?
Naar mijn idee zijn er zo veel verschillende mogelijkheden...
van dingen die kunnen gebeuren.
Dat Andrea dood zou kunnen gaan, is een stukje mogelijkheid.
Een ander stukje mogelijkheid is dat er nieuwe medicatie komt...
die nog een jaar werkt, en dan weer iets nieuws, dat nog eens vijf jaar werkt.
Het is ook mogelijk dat er tijdens die nieuwe medicatie...
een pil tegen kanker wordt uitgevonden...
en dat die nog heel lang blijft leven.
Je weet het gewoon niet.
Ik beweer ook niet dat ik weet hoe het zal lopen.
Als het er op uitdraait dat ik zoiets groots moet verwerken...
dan doe ik dat, en daar neem ik dan de tijd voor.
Maar ik vind het zinloos om bij voorbaat al verdrietig te zijn.
Misschien komt het daardoor dat als Andrea pijn heeft...
dat ik me dan zwaarder voel. Want voor mij voelt dat als:
"Op dit moment heb je pijn, op dit moment kan je niet lopen...
en dat voelt op dit moment zwaar."
Ik weet niet hoe de mensen over me denken.
Misschien dat ik in de ontkenning zit, of dat ik supersterk ben.
Ze zit een beetje in de ontkenning.
Is het kracht of onderdrukking?
Ik maak me wel zorgen om Meg...
want voor haar is het ook heel zwaar.
Daarom heb ik haar verteld dat ik vrees...
dat ze van nu af aan...
alleen nog maar blij kan zijn als ik er niet bij ben.
Soms voel ik me wel schuldig als ik iets voor mezelf doe.
Het is lastig om tijd voor mezelf te nemen, zelfs om te schrijven.
Want dat voelt dan als tijd voor mezelf...
terwijl m'n geliefde in de kamer ernaast is.
Maar dan bedenk ik weer...
dat ik ook dingen nodig heb in m'n leven.
Soms voelt het alsof ik op meerdere plekken tegelijk moet zijn.
Dat is een moeilijk dilemma. Als iemand zou zeggen...
"Andrea gaat over een maand dood..."
God verhoede. Maar als iemand dat zou zeggen...
dan zou ik geen dag meer besteden aan het schrijven van m'n boekje.
Dan zou ik constant bij Andrea blijven.
Ik probeer een goede balans te vinden.
En soms voelt het of... Dat ik eigenlijk...
te jong ben om hier mee bezig te zijn.
De meeste mensen van 35 jaar...
hoeven nog niet zo'n last te dragen.
Ja.
Hallo. - Dag dr. Alldredge.
Hoe voel je je? - Best oké. Wel wat pijn.
Ik ga het je laten zien.
Hier zie je de onderzoekstafel.
Dit zijn de botten van het bekken en hier is dat gebied...
dat eruitziet als een lymfeknoop.
Aan de oppervlakte zie je spierweefsel.
Ja.
Het kan zijn dat dit die diepere pijn veroorzaakt.
U mag van mij op m'n lichaam aanwijzen...
waar die pijn dan moet zitten. Wilt u dat doen?
Ja, ik denk dat het ongeveer hierboven moet zitten.
Ja, dat is... ja. - Zit de pijn daar?
Dus voor wat betreft de volgende stap...
kunnen we de Elahere blijven gebruiken...
en dan Avastin erbij nemen.
Avastin geeft wel een kleine kans...
op de bijwerkingen die we hebben besproken.
Zoals een infectie in de buikholte...
of een verandering van je stem. Daar hebben we het ook over gehad.
En dat vonden we allebei een groot risico.
Dat klopt toch, hè? Want ik weet dat je je stem graag wilt beschermen.
En als je deze risico's onacceptabel vindt...
dan doen we het niet. Dat mag ook. - Oké.
We kunnen nog andere dingen inzetten om hier tegen te vechten.
Zoals een gebed? Of een lied?
Bijvoorbeeld. En ook chemo. - Ja?
En ook westerse medicijnen.
Er zijn ook diverse klinische studies naar dingen die je mogelijk...
nog weer extra maanden kunnen opleveren. - Ja.
Dus er zijn nog meer opties. - Oké. Fijn.
Heel erg bedankt. - Graag gedaan.
"Een paar maanden extra" was niet leuk om te horen.
Ik huil nu omdat...
Dit klinkt misschien raar, maar...
als ik dood ga, heeft Meg m'n steun nodig...
om die gevoelens te verwerken.
Ik vind het een afschuwelijk idee dat ik haar niet...
erdoorheen kan helpen.
Daar hadden we het gisteren nog over.
Ik zei: "Als ik dood ga, vind ik het een naar idee dat ik niet kan zeggen:
Meg, dit ga je niet geloven."
"Je gaat niet geloven wat er dan gebeurt."
Ik ging Avastin gebruiken.
Deze nieuwe chemo komt boven op de chemo die ik al had.
De ergste bijwerking daarvan is dat je je stem kunt kwijtraken.
Maar voor mij voelde dat van: oké...
je moet alles even laten vallen, want anders ga je dood.
Toen ik wakker werd op de dag na het eerste infuus...
kon ik niet meer praten.
M'n keel was zó ontstoken dat ik bijna niet meer kon ademen.
Ik raakte in paniek, want ik wou Meg roepen, maar dat lukte niet.
En...
als je...
jezelf zó slecht voelt...
en niet om hulp kan roepen, dat vond ik erg beangstigend.
Ik was bang.
Van alle bijwerkingen was dat de zeldzaamste.
En die kreeg ik.
Het voelt voor mij als iets bijbels, een soort allegorie.
Ik dacht: wat is dit?
Het lijkt wel een soort ruilhandel. Oké, neem dit medicijn...
dan blijf je leven...
maar je verliest wel je stem...
je gave, je communicatiemiddel en het doel van je leven.
Dat voelt oneerlijk.
Ik heb er meer belang bij dan wie ook ter wereld...
dat Andrea blijft leven. Het is niet aan mij...
maar ik zou de keuze om met deze medicatie te stoppen...
wel begrijpen vanwege het stemverlies.
Ik moet mezelf erbij neerleggen dat ik niet meer kan praten.
Dat ik zelfs geen gedicht meer kan voorlezen.
We moeten al m'n optredens en al m'n voordrachten afzeggen.
Ik ben gesproken woord dichter.
Dat kan ik nu niet.
Het is nu echt compleet onmogelijk om een show te doen.
Gib. - Ja, schatje?
Wil je even komen? - Is alles in orde?
Ja. - Oké.
Ik wil je iets laten zien.
Oké.
O, mijn god. Dat is geweldig.
STAATSKAMPIOENSCHAPPEN MAINE 1993
Voor de Bleu Devils, nr. 32, Andrea...
Kijk, dat ben jij.
Kijk mij dan. Wat ben ik klein. - ...onderschept door Gibson.
Hup, Gibby. - Gibson gooit...
Wat...
Ach gossie...
En het is voorbij.
Calais heeft het Klasse C Kampioenschap voor meisjes gewonnen.
Twintig punten. Wat een avond, wat een toernooi.
Past de trofee wel in je koffer? - Zeker wel.
We hebben hem speciaal uitgestoft deze week.
Calais is een basketbalstad.
Ik heb daar nog nooit iemand gezien die openlijk queer was.
Er werd wel over queer-zijn gesproken...
maar niet op een positieve manier.
Ik werd als kind gepest.
Ik kreeg opmerkingen over mijn gender...
want ik zag er meestal uit als een jongen.
Ik voelde me ook een jongen in m'n jeugd.
Ik bedoel... Dit is eigenlijk belachelijk...
maar ik stopte altijd smurfenpoppetjes in m'n onderbroek, als opvulling.
De grote smurf had nogal wild haar...
en die had precies de juiste vorm.
Je vindt niet alle jongens leuk.
"JOUW LEVEN"
Alleen de jongens die je zelf wilt zijn:
David met zijn gebeeldhouwde kaak.
Chris, de basketbalheld met een tic.
Hij knippert 15 keer voordat hij gooit.
Je zit urenlang te staren in de spiegel
want je wilt graag een ster zijn, net als hij.
Mary Levine noemt je een pot
en je kunt haar niet vertellen dat ze zowel gelijk als ongelijk heeft.
Dus ga je naar haar huis en beloof je haar nagels rood te verven
met bloed van haar gehavende gezicht als ze dat nog één keer zegt.
Je wilt gewoon je haar afknippen
en alles uitspugen wat je niet in de mond wilt nemen,
zelfs je eigen naam.
Je draait om de waarheid heen.
Het harde leven is jouw leven.
Jouw leven in de kleedkamer
waarbij je je gedwongen voelt om naar de vloer te blijven kijken.
Je leven op het schoolgala die sneeuwstorm op de terugweg
je laatste paar hakken smeet je in de sneeuw.
Je beschouwt jezelf als enige jongen
voor wie je ooit je jurk zou openscheuren.
Op de middelbare school zat ik nog in de kast.
Ik was verliefd geworden op één van m'n beste vriendinnen, Mandy.
Zij was al uit de kast en dat had mij ook wakker geschud.
Toen heb ik haar verteld dat ik verliefd op haar was.
Dat voelde alsof ik de sleutel naar het universum had gevonden.
Maar ik vond het ook eng. Ik was heel bang.
Mandy...
"EERSTE LIEFDE"
Alleen jij begrijpt hoeveel tijd ik nodig had
om een outfit te kiezen
toen we voor het eerst naar een queer bar gingen.
In Portland, Maine,
de grootste stad waar ik ooit geweest was.
Ik was heel blij en ook bang
dat we gezien of vermoord zouden worden
onderweg ernaartoe.
We zaten meer dan een uur op de parkeerplaats
totdat ik me bedacht en jij me naar huis bracht
terwijl er mascara druppelde op m'n splinternieuwe jongensshirt.
Ik had zoveel schaamte...
maar alles waarmee ik op dat moment worstelde...
verwerkte ik tot poëzie.
Toen ik voor het eerst over m'n gender schreef...
vond ik het doodeng om op het podium te gaan staan.
Maar nadat ik dat gedicht voor het eerst had voorgedragen...
viel alle schaamte van me af.
Gesproken woord poëzie was mijn redding.
De keuze voor jouw leven
"JOUW LEVEN"
en hoe je daardoor iemand werd voor wie het nu eenvoudig is
om diens gender te beschrijven. Je zegt: ik ben gelukkig op de weg
niet links of rechts, maar in het midden.
op de gele streep die door het centrum loopt
als een godvergeten zonnestraal.
Iedereen zal zeggen dat je een misdrijf bent van de natuur.
En nadat je alle opties hebt overwogen, kies je voor een veroordeling.
Je kiest ervoor om je hele leven
de geheimen waar niemand recht op heeft aan iedereen te vertellen.
Totdat er niemand meer is die je kan beledigen
en men je noemt zoals je bent
een heilige, fonkelende ster
een lichtstreep op de snelweg
en je valt telkens weer
voor je harde leven,
je perfecte leven,
je zoete, mooie leven.
Nadat er kanker was vastgesteld...
werd ik benaderd door de middelbare school in Calais.
Ze vroegen of ik een afstudeertoespraak wilde houden...
voor de leerlingen...
Voor de leerlingen die geslaagd waren.
Tijdens m'n hele leven...
en in m'n hele carrière heb ik me nog nooit zo vereerd gevoeld...
als toen ik daar werd uitgenodigd.
Ik heb verteld over mijn jeugd als queer persoon
en over de problemen die ik had op die school toen ik nog in de kast zat.
Het voelde alsof de cirkel toen rond was.
CALAIS HIGH SCHOOL
Het voelde heel erg helend...
en ook heel belangrijk voor m'n jongere zelf.
Ik voelde dat m'n jongere zelf me kon horen...
en dacht van:
is dit nu hoe we zijn geworden?
En daar was het heel blij mee.
Als iemand mij vroeger aansprak met het foute voornaamwoord...
dan sprong ik uit m'n vel.
Ik was er enorm gevoelig voor hoe anderen tegen m'n gender aankeken.
Maar nadat ik de diagnose kreeg...
veranderden al m'n gedachten over m'n gender...
in een gevoel van genderloosheid.
Ik herken mezelf niet meer aan m'n gender.
Het is alsof je hele identiteit van je afdruipt.
Die valt er gewoon af.
Ik sta nu meer in contact met het deel van mij...
dat voor eeuwig is.
Want mijn gender kan ik niet meenemen naar de andere kant.
Ik zit er niet meer mee hoe mensen me noemen.
Want ik heb geen...
Ik voel me gewoon mezelf.
Ik word nog steeds wel eens boos over genderdingen...
maar dan gaat het over de ervaringen van m'n non-binaire en trans vrienden.
Dus dit is een gevoelig onderwerp...
want ik wil niemand het idee geven...
dat er iets mis is met ze,
als ze verdriet hebben omdat ze fout zijn aangesproken.
Dan leef ik met ze mee. Ik ben er alleen zelf niet meer mee bezig.
Ba, ba, ba. De zee, de zee, de zang, de win, de win, de wind.
Ik probeer het geluid van het gedicht te bepalen...
maar dit zijn niet de woorden.
Maak je geluid voor het ritme?
Om te voelen hoe het gedicht moet klinken.
En dan woorden zoeken die in die klanken passen.
Ik vond het heel moeilijk dat ik m'n stem verloor door de nieuwe behandeling.
Ik dacht al dat ik het plan misschien moest veranderen...
en ermee moest stoppen.
Maar ik besloot om ermee door te gaan...
zelfs al zou ik m'n stem voor altijd kwijt zijn.
En wonder boven wonder, zodra ik het had geaccepteerd...
en dacht: oké, dan maar geen stem...
kon ik de volgende dag opeens weer praten.
Dat was echt gek.
Morgen krijg ik weer chemo.
Ik hoop echt dat deze behandeling aanslaat...
want ik wil die show nog steeds doen.
Een show om het leven te vieren.
Ik denk dat het m'n laatste show gaat worden.
Al hoop ik natuurlijk van niet.
Dus ik doe alles wat ik maar kan voor m'n gezondheid.
Basketbalspelers hebben iets wat ze altijd doen.
Voordat ze na de training het veld afgaan, maken ze altijd nog één doelpunt.
En dus...
wil ik deze tijd aan het eind van m'n leven...
ook met een doelpunt afsluiten.
Maar ik moet eerst weten hoe ver de kanker is gegroeid...
om te bepalen of de show door kan gaan.
Ik heb rugpijn tijdens het rijden.
Dat bot daaronder doet erg veel pijn.
En daar vragen ze altijd naar, want dat kan weer een gezwel zijn.
Ik ben verdrietig.
Waarom? Omdat ik pijn had?
Omdat je bang was.
Ben je bang?
Nee, jij was bang.
In deze kamer kregen we te horen dat het ongeneeslijk was.
Ik word gespannen van jou...
omdat je vandaag zo anders doet.
Je voelt natuurlijk wat je voelt...
maar ik ben niet gewend dat je zo doet.
Dan denk ik dat er iets is wat ik niet weet...
en jij wel.
Nee.
Weet jij iets? - Nee.
Ook niet intuïtief?
Nee, ik weet helemaal niks. Ook niet intuïtief.
Ik denk alleen...
Ik ben bang dat je niet zomaar rugpijn hebt.
Ik heb vandaag zo'n pijn waarvan ik denk:
Dat voelt aan als de pijn van een groeiende tumor.
Ik wist niet hoe kanker eruitzag in iemands leven.
Dat je elke maand weer denkt van:
leven, dood, leven, dood.
Ik leef, ik ga dood.
Het is elke drie weken een soort van lugubere loterij.
En soms besef ik niet eens...
hoe zwaar het allemaal is.
Het zit erop. Je mag naar huis.
Heel erg bedankt. - Dank je wel.
Ik heb het gevoel dat er een olifant op m'n borst zit.
Ik krijg bijna geen lucht.
Ik moet de e-mail openen.
Ik kijk naar de klok en ik weet dat m'n moeder om 19 uur naar bed gaat.
Mag ik dat ding even hier openen, dat getal?
Beter niet in de auto.
We zijn over 22 minuten thuis.
Oké.
Ik ga naar binnen om het getal te lezen.
Het is tien.
Is dat echt zo?
Is dat echt zo, schat?
Is dat echt zo?
Is het echt zo?
O, mijn god.
Ik moet m'n moeder bellen.
Hoe kan ie nou op tien staan? Hoe kan dat?
Hoe?
Ik ga iedereen bellen.
Weet je zeker dat ik goed heb gekeken? - Ja.
Zeker weten? - Ja.
Hoi.
Mam, mijn bloedwaarde is helemaal...
Mijn CA-125 is helemaal gedaald tot tien...
en alle immuunwaarden zijn ook veel beter.
Ik ben zo blij. Ik ben zo blij. - Ja?
O, wat goed. Ik vroeg me al af...
Ik maakte me zorgen omdat ik nog niks van je gehoord had.
Wat was de waarde? Ik kon het niet verstaan.
Een tien, en de vorige keer stond hij op 21.
O jee, toch. - Geweldig.
Oké, lieverds. Ik hou van jullie.
Ik ook van jou.
We hebben Andrea's bloeduitslagen, en de tumormarker is flink omlaag gegaan.
Yes!
Dat ga ik vieren met een glas wijn.
Doe dat maar, Gay. Ik neem een glas medische marihuana.
Over drie weken is de kanker misschien weer gegroeid...
maar de komende drie weken...
Ik heb gewoon weer drie weken.
En die drie weken lijken zó lang.
Ik ben heel erg blij.
Ik mag blij zijn van mezelf.
Ik kan gewoon een show doen, man.
Dit is zo... Ik kan het niet geloven.
Hoi. - Ha, Bone.
Hoe voel je je? - Ik voel me best goed.
Ik ben erg enthousiast over de show.
We zijn nu aan het kijken naar eind mei als datum.
En naar je medische afspraken...
want daar moet je ook voldoende tijd voor overhouden.
Voelt het voor jou goed als we rond die tijd een datum prikken?
Ik heb eigenlijk maar één zorg.
Hoe langer ik het uitstel, hoe meer ik ga denken: leef ik dan nog wel?
Ben ik dan nog gezond genoeg?
Oké.
Maar ja, laten we er maar voor gaan...
dat ik gewoon nog leef...
En als dat niet zo is, zit ik er toch niet meer mee dat ik er niet bij ben.
Want dan...
ben ik in een... - Gibby als hologram.
veel mooier theater. - Je leeft dan gewoon nog.
Dan ben ik in een theater in de wolken.
"Lieve gemeenschap, Ik heb deze jaren gekoesterd.
Ik heb mijn rust gekoesterd, mijn schrijftijd en mijn thuistijd.
Maar ik ben gesproken woord dichter...
en ik mis de live shows heel erg.
Dus het nieuws dat ik nu ga delen, vind ik echt geweldig.
Ik ga optreden in het Paramount Theater in Denver.
Ik ga gedichten voordragen en verhalen vertellen over waar ik voor sta.
Er komt ook een speciaal gastoptreden.
De voorverkoop-code is 'kippenvel'."
Niet doen, Ryan.
Gib. - Meg, hij is afgebroken.
Hoe is dat gebeurd?
Ik deed hem gewoon open. Ik deed niks verkeerd.
Dit is toch niet te geloven?
God, je doet opeens wel erg serieus.
Alsof je het gaat hebben over kanker of zo. Jezus.
Wil je even kort vertellen waar je op dit moment mee zit?
Ja, ik denk dat ik dadelijk een opvlieger krijg.
Ik ga proberen te praten tijdens de opvlieger.
Eén van mijn zorgen is...
dat ik niet kan voorlezen als ik een opvlieger heb.
Maar waar ik het meest bang voor ben...
is dat de behandelingen die ik krijg...
een nadelige uitwerking hebben op m'n podiumoptreden.
Meg, ik heb geen stem meer.
Goed.
Goed. Dat is ons nieuwe motto.
Nou leven, verkloot alles maar. Goed. Pak m'n stem maar af.
Je denkt zeker dat ik geen show kan doen zonder stem. Mooi wel.
Drie jaar chemotherapie heeft wel m'n gezichtsvermogen...
en m'n geheugen aangetast, dus misschien kan ik me geen gedicht meer herinneren.
Dat zou nog niet zo erg zijn als ik een monitor kon gebruiken...
maar die monitor kan ik niet zien.
Dat dus...
Ik moet de gedichten weer uit m'n hoofd gaan leren.
Als kind dacht ik altijd dat 100 het allerhoogste getal was.
Ik was dan ook totaal verbijsterd toen m'n moeder 'honderd en één' zei.
Honderd en wat?
Ik was twintig jaar oud en dacht dat er voor seks een vent nodig was
en ook het woord 'neuken'.
Waarom wil ik haar niet zien terwijl ze paaldanst op de tractor
en ons gazon maait in een bikini?
17 stappen naar de microfoon.
Ze haalde diep adem voordat ze begon te spreken.
Ik ben nog lang niet klaar voor Cupido dat nare naakte kereltje
dat scherpe pijlen schiet.
Nog lang niet klaar voor alle onrust
die liefde bij me losmaakt.
Of ben jij soms de liefde van jouw leven?
Ik denk: o, mijn god, laat het niet waar zijn.
Want ik ben absoluut m'n type niet.
Ongelooflijk dat je die kent. Dat is niet normaal.
Ik ben aan het twijfelen of ik al dan niet...
Omdat er zoveel mensen komen die met zelfmoordgedachten worstelen...
Maar dat heb ik niet meer, dus probeer ik te bedenken...
hoe ik erover kan praten en schrijven nu ik dat zelf niet voel.
Het is best raar, want tijdens een groot deel van mijn leven...
had ik het gevoel dat ik dood wou gaan, maar nu niet meer.
Rond mijn twintigste sneed ik mezelf.
Ik was zó depressief.
Op een dag was ik er helemaal klaar mee.
Ik rende naar de keuken...
en pakte een heel, heel erg scherp keukenmes.
Maar ik kon het zelf niet aanzien toen ik het deed.
Het moest snel gaan. Dus toen deed ik zo...
Shit, dit is moeilijk om over te praten.
Ik bloedde heel erg.
Op een halve centimeter na had ik een slagader geraakt.
Dan was ik gewoon dood geweest.
Maar tot aan dat moment...
weet ik niet of ik zelfmoord echt als een mogelijkheid zag.
Maar na dat moment wel.
Maar toen ik wist dat ik kanker had...
en wakker werd na een operatie...
was ik ineens niet depressief meer.
Ik werd wakker...
in een soort staat van berusting.
Ik vond het oké als ik dood zou gaan...
maar niet door mijn eigen handelen.
MOOI LICHT
Ik kan niet geloven dat we naar een theater gaan.
Een groot theater.
Ik weet niet eens meer hoe dat voelt.
Oké.
Holy shit.
ANDREA GIBSON UITVERKOCHT
Hoi. Hoe gaat het?
Welkom. Geniet van de show.
SPECIALE GAST: TIG NOTARO
Hoi, Tig.
Ik vind het spannend. De hele wereld heeft op deze avond gewacht.
Zo voelt het, ja. Ze worden helemaal wild.
Ik wil het publiek zien. - Er is nog niemand.
Maar dat komt door mij. - Oké.
Oké. Ik ga even de sfeer opsnuiven.
Even kijken of ik de trap op kan lopen zonder een paniekaanval te krijgen.
Er zijn daar wel mensen.
Dank je wel. Mijn naam is Tig.
En...
Kan ik daar wel ademen?
Ik wil wat kleur op m'n wangen doen...
zodat de mensen niet bezorgd zijn.
Ik wil daar blakend van gezondheid gaan staan.
O, mijn hemel.
Ik kan niet geloven dat dit echt is.
Ik kan het niet geloven.
Je weet toch dat ik nooit bang ben voor gevoelens?
Maar nu ben ik wel bang, omdat het er zoveel zijn.
Zal ik je eens iets vertellen?
Iedereen is er om je te steunen en van je te houden.
Ik het meest.
Binnen.
Nog vijf minuten.
Nog vijf minuten. Tot ziens. - Oké, dank u wel.
Je gaat gewoon knallen.
Het moment waarop iemand dat zegt, is zo intens.
Vijf minuten.
Nog vijf minuten, Andrea.
Al deze lijnen in m'n gezicht
Vertellen het verhaal van wie ik ben
Zo veel verhalen waar ik was
En hoe ik werd zoals ik ben
Maar die verhalen zeggen niets
Oké.
Om ze aan te vertellen, het is waar
Ik ben gemaakt voor jou
Ik klom over de bergen heen
En zwom door elke oceaan
Ik ging over alle grenzen heen, verbrak elke regel die er geldt
Maar schat, dat deed ik allemaal voor jou
Zelfs toen ik geen rooie cent meer had
Voelde ik me heel erg rijk met jou Met jou
Ik ben voorbestemd voor jou
Ik kan niet geloven dat ik hier sta.
Dank je wel.
Bedankt dat jullie hier zijn.
Toen ik begon met de eerste ronde chemotherapie...
verloor ik bijna al m'n lichaamshaar.
Zelfs het trotse-feministe-haar op m'n benen was ter aarde neergestort.
Bij m'n eerste Braziliaanse waxbeurt...
bleek wax totaal overbodig.
Maar m'n wenkbrauwen bleven staan.
Als twee harige rupsen die niet van m'n gezicht af wilden vlinderen.
Ik werd een keer gebeld door m'n moeder, die zei:
"Andrea, je zult niet geloven wat er gebeurd is.
Toen je vader wakker werd, was z'n rechterwenkbrauw ineens verdwenen."
Dit was drie jaar geleden, beste mensen...
maar de wenkbrauw van m'n vader is nog steeds niet teruggegroeid.
M'n vader verloor zijn wenkbrauw om de mijne te behouden.
Je hoeft niet in wonderen te geloven om dat te geloven.
Je hoeft alleen maar in liefde te geloven.
Ik was zeker geen natuurtalent.
Ik stond niet snel versteld of met open mond.
Ik was hard aan de buitenkant.
Bleef jarenlang onaangeroerd door de regen.
Ik nam schuilen serieus.
Natuurlijk had schoonheid me nagejaagd.
Dat gebeurt bij iedereen.
Maar ik wist te ontvluchten.
Ik verstopte mezelf in zorgen, spijt, de belofte van een hiernamaals
of het einde van een week.
Maar op een dag
in een rood pluche-theater in New Orleans
zag ik Maya Angelou het podium opkomen.
Zeventien trage stappen naar de microfoon.
Ze haalde diep adem voordat ze begon.
Ik hoorde de geboorte van God in die adem.
Ik heb nog nooit zoiets gevoeld.
Toen ik thuiskwam, zocht ik in de encyclopedie naar de naam van dat gevoel:
"kippenvel".
Naderhand dacht ik: "Dit kan ik ook".
Ik trok de beschermende folie van m'n leven
en liet alles tot me doordringen.
Caitlin Clark op de televisie
in haar derde seizoen met de Hawkeyes
een haarscherpe pass als een vlucht zwaluwen
die door de verf vliegen als de kwast van Michelangelo:
222 bultjes kippenvel.
Mijn jongste zus die voor het eerst in 14 jaar weer nuchter was
belt op om te vertellen dat ze zag dat onze moeder groene ogen heeft:
505 bultjes kippenvel.
Op een bepaald moment kreeg ik ze overal van:
een welgemeend excuus, een liefdesgedicht van een vijand
de maan die opkomt boven de Continental Divide.
En toen ineens was niets in de wereld meer stervende.
Heb je dat ooit gevoeld?
Een fractie van een seconde dat er niets ter wereld meer doodgaat?
888 bultjes kippenvel.
Ikzelf in m'n huis na vier maanden chemotherapie
ik kijk naar de wimpers die op m'n jukbeenderen vallen
en ik besef dat dat 400 wensen zijn die ik anders niet zou mogen doen.
Ik kan niet meer ontsnappen aan de magie.
Schoonheid heeft me gevangen en laat me nooit meer los.
En voor wat betreft het wereldrecord
als iemand na mij dat verbreekt
en dat zal zeker gebeuren,
dan vind ik dat zo leuk
dat ik het zonder proberen
gewoon opnieuw zal verbreken.
Jee, Gibby.
Mijn vriendin zei: "En wat nou als je zelf de liefde van je leven bent?"
"BOOMERANG VALENTIJN"
Ik dacht: o mijn god, ik hoop dat dat niet waar is
want ik ben absoluut m'n type niet.
Dus om 12:31...
"LEVENSBESTENDIG"
...toen hij besloot van niet, toen hij besloot z'n eigen leven te redden,
deed ik dat ook.
Mijn hele hart en ziel kwam levensbestendig thuis.
Het volgende gedicht is voor Megan, en...
wat een...
Als ik kanker 'de grote K' noem...
"BESCHERM ENGEL VIS"
...is zij de enige die weet dat ik de grote kust bedoel
waar we op onze eigen Titanic stapten en niet zonken.
En haar hart was de deur
die zo wijd openging dat de scharnieren werden afgerukt
en me drijvende hield
zelfs toen ik ontwaakte na de operatie
en haar moest vragen wat ze gevonden hadden.
En aan wie poëzie lichtzinnig vindt
heeft nog nooit iemand iets onuitsprekelijk hards verteld,
op een prachtige manier.
Bedankt, jullie allemaal, voor het komen.
Ik kan niet verwoorden hoeveel dit voor me betekent.
Super bedankt. Ik wens jullie nog een prachtige avond.
Ik hou van jullie, ontzettend veel.
Dank jullie allemaal, vanuit de grond van mijn hart.
Heel erg bedankt.
Bedankt.
O, mijn god.
Ik heb geen idee.
O, mijn god.
Huil je vanwege de liefde?
Ja.
Schat, dat was zó goed. Zo ontzettend goed.
Het was geweldig.
Ik voelde zoveel emoties, dat het leek alsof ik zou...
Ik was een soort ballon van emoties en ik dreigde te ontploffen.
Ik voelde me kwetsbaarder dan ooit tevoren.
Mijn tumormarker was de laatste keer lager dan ooit.
Dus in plaats van weer aan een volgende chemokuur te beginnen...
wou ik eerst een scan laten doen.
En nu wacht ik op de uitslag.
Ik heb vannacht de hele tijd rondgelopen.
Ik had veel pijn.
Het voelt alsof mijn heupbeen hierachter aan het afbreken is.
En toen kwamen de scanresultaten op m'n telefoon...
maar ik heb ze nog niet geopend.
Het ligt dit keer extra gevoelig, want...
Wat was dat?
Daar zit ie. - Wat?
Dat was echt lief.
Ik denk dat ie mij kwam helpen.
Er woonden twee treurduiven in onze tuin. We noemden ze The Lovebirds.
Die hebben hier maanden gewoond.
Maar nu, sinds een paar weken...
is er steeds maar één treurduif.
Dat is het geluid van de treurduif.
Toen heb ik het opgezocht...
en toen stond er dat treurduiven hun hele leven samen blijven.
En als één van beide sterft...
blijft de treurduif vaak wel een jaar lang rouwen...
en zoeken naar...
zijn of haar partner.
Wat er nu zou kunnen gebeuren en wat ik heel leuk zou vinden...
is dat er een andere treurduif aan komt vliegen...
en dat alles dan weer goed komt.
Misschien heeft de andere treurduif een mooiere boom gevonden...
en roept hij: "Kom hierheen."
Want die boom is...
Nee.
Voor jou zou ik altijd in een lelijke boom blijven wonen.
Ik pak de scanresultaten wel even, dan openen we ze hier.
Ik ben misselijk.
Ik ook.
Ja, het zit overal.
Mag ik het eens lezen? - Even wachten.
Ik wil eerst zelf nog even kijken.
"Opname met Level 2 cervicale lymfe...
knopen bilateraal met onzekere significantie.
Intervalprogressie van metastatische ziekte...
in borst, buikholte en bekken."
Dat is dus wat ik voel.
Het zit overal.
Ik vind het eng dat er een in mijn buikholte zit.
Als ik zulk nieuws krijg...
ben ik meteen weer terug in het hier en nu.
En dat is veel gemakkelijker.
Daar ben ik blij om voor jou.
Ik ga liever terug naar die kleine, hoopvolle momenten.
Maar ik heb nog steeds hoop.
Is dat zo?
Fuck. Ik wou echt niet dat er kanker zit in heel m'n lijf.
Dat wou ik echt, echt niet.
Toen ik deze laatste uitslag kreeg...
dacht ik:
Hier ga ik dood aan, en dat duurt niet lang meer.
Ik wilde een stukje gaan rijden met Meg...
om te zien of ik...
mezelf kon overgeven aan m'n leven.
Zodat ik weer vreugde zou voelen.
Dus we gingen een eindje rijden, en...
En ik liet het over me heen komen.
Plotseling gleed alle zwaarte van me af.
Alsof de hele wereld van kleur was veranderd.
Ik weet nog dat ik in het begin dacht:
Nog twee jaar te leven.
Ik dacht: zo weinig nog maar.
En nu... Nu denk ik:
Holy shit, dat is veel.
Eén seconde is zo veel.
Een minuut kijken naar Megs gezicht is zo veel.
En ik krijg nog twee jaar?
Eigenlijk heb ik heel veel langer geleefd...
in de laatste jaren dan in alle jaren daarvoor.
Het was gewoon fucking... wauw.
Ik...
Wauw, ik heb dit leven gekregen.
En...
Ik weet dat ik vandaag niet doodga. Dat weet ik vrij zeker.
Dus, wauw...
dan krijg ik ook nog morgen.
En wat gebeurt er daarna?
Ik weet het niet.
Ik wil het mysterie beleven, snap je?
Ik wil...
dat ik tijdens m'n allerlaatste seconde denk:
Had ik er zo nog maar een miljoen.
Geef me de jaren van licht
Maar alle donkere jaren ook
Verdriet is de zanger in mijn band een inzittende van mijn bus
En een weg naar de waarheid
Kijk naar de nachtschade
Die groeit op de donkerste plaatsen
Zouden we zonder al die tegenslag wel ooit zijn aangekomen
In deze hemel op aarde die ik niet wil verlaten?
Pak een geluksmuntje op van de grond
Dan trouw ik met je vanwege het geld
Ik heb geen verdoving nodig als mijn verstandskies eruit moet
Ik wil alles voelen
Eerst zout, dan zuur, dan zoet
Ik wil je kussen en 'liefde' schrijven op de stenen van mijn muur
En die aan je voeten leggen
Net als mijzelf
Eerst zout, dan zuur
Dan zoet
Klop op mijn deur, schat
En zie daarboven de perfecte lucht
Met daarin de zon en de maan en het onweer in juni
Terwijl de vogels en de regen leren vliegen
Het hoeft niet perfect te zijn
Ik wil gewoon de waarheid voelen
Ik wil de pogingen koesteren En ook de levenden en de doden
En grote fouten maken zoals aardige mensen dat doen
Pak een geluksmuntje op van de grond
Dan trouw ik met je vanwege het geld
Ik heb geen verdoving nodig als mijn verstandskies eruit moet
Ik wil alles voelen
Eerst zout, dan zuur, dan zoet
Ik wil je kussen en 'liefde' schrijven op de stenen van mijn muur
En die aan je voeten leggen
Net als mijzelf
Meer heb ik niet nodig meer heb ik niet nodig
Het leven is bloedende liefde het leven is bloedende liefde
Eerst zout, dan zuur
Dan zoet
Zo zoet
Het leven is bloedende liefde
Zo zoet, zo zoet
Zo zoet
Vertaald door N.F.G. van Ooyen-Beesems