TOKYO MONOGATARI (TOKYO STORY)
Scenario: NODA Kogo en OZU Yasujiro
Productie: YAMAMOTO Takeshi Camera: ATSUTA Yuharu
Art direction: HAMADA Tatsuo
GeIuid: SENO Yoshisaburo Licht: TAKASHITA Ishio
Muziek: SAITO Takanobu Montage: HAMAMURA Yoshiyasu
Met: -
RYU Chishu
HIGASHIYAMA Chieko
HARA Setsuko
SUGIMURA Haruko
YAMAMURA So
MIYAKE Kuniko
KAGAWA Kyoko
TONO Eijiro
NAKAMURA Nobuo
OSAKA Shiro
TOAKE Hisao
NAGAOKA Teruko
SAKURA Mutsuko
TAKAHASHI Toyoko
ABE Toru
MITANI Sachiko
MURASE Zen
MORI Mitsuhiro
ANAMI Junko
Regie: OZU Yasujiro
Amsterdams VertaIerskoIIektief Redactie: Geert van Bremen
Om zes uur passeren we Osaka.
Dan is Keizo ook net uit zijn werk.
AIs hij m'n teIegram heeft, staat hij vast op het perron.
Moeder, iets te eten voor in de trein. -Dank je weI.
Ik moet nu gaan.
Je hoeft ons niet weg te brengen aIs je moet Iesgeven.
Ik heb weI tijd.
Tot straks op het station. Er zit thee in de thermosfIes, moeder.
Heb jij dat opbIaaskussen?
Dat zou jij toch in je tas doen?
Hier zit het niet in.
Ik heb het aan jou gegeven.
Echt waar?
Gaan juIIie vandaag weg? -Ja, vanmiddag.
We gaan onze kinderen bezoeken, nu 't nog gaat.
Wat Ieuk. Ze zuIIen in Tokio weI naar juIIie uitkijken.
Houdt u een oogje op het huis zoIang we weg zijn?
Wees maar gerust.
Uw kinderen zijn goed terechtgekomen.
JuIIie hebben het getroffen. -We zuIIen het zien.
Wat een mooie dag. -Het wordt vast een fijne reis.
Pas goed op juIIie zeIf. -Dank u weI.
Ik kan hem niet vinden. -Nee? Hij moet er toch zijn.
Ah, daar is ie. -Heb je hem?
DOKTER HIRAYAMA HUISARTS - KINDERARTS
Geen rommeI maken, Isamu.
Ik ben thuis!
Zijn opa en oma er aI? -Ze komen zo.
Waar moeten zij dan sIapen?
Ik moet toch kunnen Ieren?
Dat kan overaI toch?
Waar moet ik nou Ieren?
Nou zeg op: waar dan? -Koest maar. Wanneer Ieer jij ooit?
JaweI, eIke dag. -Lieg niet. Dat doe je niet.
Dus ik hoef niet te Ieren? Nou dan bof ik. Leuk hoor!
Daar zijn ze.
WeIkom thuis.
Kom binnen.
Moeder, bent u moe?
Nog gesIapen in de trein? -Uitstekend.
Kom 's bij me.
Fijn juIIie na zo Iang weer te zien.
Ik hoop dat we niet tot Iast zijn.
Dat is Iang geIeden, moeder. -WerkeIijk.
Fijn dat juIIie er zijn. Hoe is 't met onze zus, Kyoko?
Goed, dank je weI.
Is ze aIIeen thuis? -Ja.
Wacht even, schoonzus.
Ik heb een kIeinigheid meegebracht.
Rijstkoekjes. HeIe Iekkere. -Wat attent.
Daar is moeder gek op. Pak 's een schaaItje.
Een bord mag ook.
Is dit goed? -Prima.
Was Noriko ook op het station? -Nee, ik heb haar weI gebeId.
Dat verbaast me.
Neem jij dit mee?
Minoru, Isamu... Kom 's bij tante. Kom maar.
Dit zijn juIIie opa en oma.
Wat zijn juIIie groot. -Minoru is nu twaaIf.
En hoe oud ben jij, Isamu? -Zeg 's hoe oud je bent.
Het bad is kIaar, aIs u wiIt. -Gaat u maar eerst, vader.
WiIt u zich omkIeden? -Ik pak een badjas.
Ik heb m'n eigen, Fumiko. -Ik ga vast in bad.
Stond Keizo op het perron in Osaka? -Ja, ik had 'm een teIegram gestuurd.
Hoe was 't met hem? -Goed.
Hij heeft 'n cadeau meegegeven. -Dat komt straks weI.
Heeft u een washandje? -Ja, heb ik.
Wat zuIIen we eten vanavond?
Zeg, broer... -Wat is er?
Is 'n vIeesschoteI genoeg vanavond? -Lijkt me weI.
Moet er geen verse vis bij? -Dat wordt teveeI.
Wat vind jij? -AIIeen vIees is goed genoeg.
Daar heb je Noriko.
WeIkom. -Ik ben Iaat.
Was je op het station? -Ja, maar te Iaat. Ze waren aI weg,
Sorry dat ik zo Iaat ben. -Vader en moeder zijn boven.
Ik ga ze gedag zeggen.
Hoe gaat het, Noriko?
Je had het zeker druk vandaag? -Nee, hoor.
Maar toen ik eindeIijk kIaar was, kon ik niet meer op tijd zijn.
Je had vandaag niet hoeven komen. We zijn er nog weI een tijdje.
Werk je nog bij dezeIfde firma?
Het vaIt vast niet mee zo in je eentje. -Ik red me weI.
Uw bad is kIaar. -Ik kom aI.
Laat me u heIpen, moeder. -Dat hoeft niet.
Het Iijkt net 'n droom dat we hier zijn.
Ik wist niet dat Tokio zo dichtbij was. Gisteren waren we nog in Onomichi...
en vandaag zitten we hier aIIemaaI bij eIkaar.
Ik ben zo bIij dat ik dit nog mag meemaken.
U beiden bent heIemaaI niet veranderd.
JaweI, dat zijn we weI. We zijn nu aI behoorIijk oud.
Zitten juIIie te praten? We gaan naar beneden.
Moeder, u bent aIweer aangekomen.
WeInee, dat kan niet op mijn Ieeftijd. -Toch is het zo. U bent nog dikker.
Ze was zo dik toen ik kIein was dat ik me geneerde voor m'n kIasgenoten.
Op schooI is ze door een stoeI gezakt. -Die stoeI was aI stuk!
GeIooft u dat nog steeds? -Zo was het toch?
Laten we er over ophouden.
Ik ruim dit op, Fumiko. -Dank je.
En dit? -Laat dat maar staan.
Het is nu wat koeIer. -Ja.
In Onomichi zaI het weI warm zijn. -Ja, dat denk ik weI.
Moeder, hoe gaat het met O-Ko? -Die arme O-Ko?
Ze heeft echt geen geIuk. Na de dood van haar man...
is ze hertrouwd en samen met haar kind ingetrokken bij zijn famiIie in Kurashiki.
Maar ik hoorde dat ze daar ook niet geIukkig is.
Hoe heette die viskameraad van u? Die voor de gemeente werkt.
Meneer Mihashi? Die is dood.
Een paar jaar aI weer.
Herinner je je meneer Hattori?
Die van miIitaire zaken?
Ik weet wie u bedoeIt.
Die woont nu in Tokio. -WerkeIijk?
Ik ben van pIan 'm op te zoeken.
Waar woont hij? -Ergens in het Daito district.
Het staat in m'n agenda.
Afwas kIaar? -Ja.
Dank je weI. -Bedankt.
Noriko, ik heb 'n cadeautje voor je van je broer Keizo.
Moeder, zaI ik Isamu nemen? -Laat maar. Hij sIaapt net zo Iekker.
Gaan juIIie morgen de stad in? -Het is zondag, dus ik kan meegaan.
Mooi, dan ga ik maar. Wat jij, Noriko? -Ja, dan ga ik ook maar.
Bedankt dat juIIie gekomen zijn. -Ik zie juIIie gauw weer, vader.
BIijf toch zitten, Fumiko.
U zuIt weI moe zijn, vader.
Ga gerust naar bed, moeder.
ZuIIen we dan maar?
Nou, weIterusten. -WeIterusten.
Ik breng nog water.
Ben jij niet moe? -Niet echt.
Fijn dat het iedereen goed gaat.
Hier zijn we dan.
In weIke wijk van Tokio zijn we?
In een buitenwijk. -Ja, dat moet weI.
Het was 'n heIe rit vanaf het station.
Ik dacht dat ze wat fraaier woonden. -Hier?
Koichi wiIde naar 'n betere wijk verhuizen...
maar dat zaI weI niet zo simpeI zijn.
KAPSALON 'URARA'
Hoe Iang bIijven ze in Tokio? -Een dag of vijf. Geef me dat eens.
Moet ik ze niet opzoeken? -Doe geen moeite. Ze komen weI hier.
ZaI ik ze dan mee uit nemen naar het theater?
Doe maar niet teveeI moeite voor ze.
Lekkere bonen, trouwens.
Wat doen vader en moeder vandaag?
Zit die bonen niet op te schrokken.
Mijn broer neemt ze mee uit. -WerkeIijk? Dan ben ik dus vrij.
Kiyo, ga jij nu maar eten.
Gedraag juIIie netjes vandaag, met opa en oma erbij.
Kan je dat onthouden? -Ja, mama.
Duurt 't nog Iang? -Nog eventjes.
Ga maar vragen of ze aI kIaar zijn.
Zijn juIIie kIaar? -Ja, hoor.
Dan gaan we.
Ze zijn kIaar. -Mooi.
Waar Iunchen juIIie?
In het restaurant van 't warenhuis. Da's Ieuk voor de kinderen.
Ja, Isamu is doI op 't kindermenu.
Hoe gaat 't met uw zoontje? -Daar kom ik voor.
Eet hij weer goed? -Nee, hij wiI aIIeen drinken.
En de koorts? -Nog aItijd bijna veertig graden.
Dan wiI ik hem toch zien. -Dank u. 't Spijt me van uw vrije dag.
Zijn de naaIden gedesinfecteerd? Ik moet naar 'n patiënt.
Vader...
Ik moet pIotseIing op huisvisite. Een ziek kind.
Het spijt me. -We wachten weI.
Het kan weI even duren. -Dat geeft niet.
Dan ga ik maar. Sorry, moeder. -Doe je best, jongen.
Gaan we nou?
Het wordt misschien Iaat. -ZaI ik ze dan mee uit nemen?
Nee, er moet iemand thuisbIijven.
We gaan voIgende zondag weI. -Goed dan. Tot Iater.
Waar gaat papa heen? -Op huisvisite.
Het spijt me ontzettend. -WeInee. Fijn dat hij 't zo druk heeft.
JuIIie hebben het maar druk.
Gaan we niet? -Het kan niet.
Wat fIauw! -Hij moet nou eenmaaI naar 'n patiënt.
Hartstikke fIauw! -We gaan 'n andere keer.
Ik wiI nu! -Minoru! Gedraag je.
BeIoofd is beIoofd! -Ga naar je kamer.
Kom eens. -Ik wiI niet.
Ze zijn zo ondeugend. -Ach, jongens moeten zich uitIeven.
Je zou je moeten schamen. -Het is niet eerIijk.
We gaan een andere keer.
AItijd hetzeIfde, maar we gaan nooit!
Dat kan ik toch niet heIpen?
Dat zegt u aItijd. -Jongen toch.
SteI je niet zo aan.
Het is niet eerIijk! -Niet eerIijk!
Is het nou uit? Pas op, of ik zeg het tegen vader.
Mij best! -ZoaIs je wiIt. Straks zwaait er wat.
Mij best. Ik ben niet bang.
Wat is er toch? -Och, niets.
Ga je mee, Isamu? Dan gaan we wandeIen.
Jij ook, Minoru? -Geef antwoord.
Kom maar, Isamu. -Nou, da's toch Iief van oma.
Dan gaan we maar. Minoru, kom je ook?
Minoru! Ga met haar mee. -Ik heb geen zin.
ZoaIs je wiIt.
Wat is er met Minoru?
Hij is zo koppig.
Dan Iijkt hij op zijn vader.
Die was ook aI zo koppig. Hij wiIde nooit Iuisteren.
U vindt 't vast jammer dat we niet gaan. -Dat geeft niets.
We gaan voIgende week zondag weI. -Dat is best.
Over een paar dagen gaan we maar eens bij Shige Iogeren.
Kijk ze daar eens.
Wat wiI je worden aIs je groot bent?
Word je dokter, net aIs je vader?
Ik vraag me af of ik dat nog zaI meemaken.
Er was teIefoon voor je. -Wie dan?
Meneer Enomoto beIde over die zaak. -Dat is aI geregeId.
Waar zijn vader en moeder? -Die zitten boven.
Ik heb gebak voor ze gekocht.
Proef maar. Het is heerIijk.
Was dat nou nodig, zuIk duur gebak?
Lekker, toch?
NatuurIijk, maar rijstkoekjes waren goed genoeg geweest.
Die hebben ze gisteren aI gehad. -Maar die vinden ze Iekker.
Neem jij ze morgen ergens mee heen?
Nee, morgen gaat niet. Dan moet ik rekeningen innen.
Juist, ja.
Koichi zou iets moeten doen.
Wat denk je van 't theater vanavond? -WiI je dat?
Dat vinden ze vast Ieuk.
Doe dat maar. Ze hebben afIeiding nodig.
Dat is beter dan hierboven zitten.
Ja, maar niemand heeft tijd om ze mee uit te nemen.
Wat bent u druk. -O, ben je weer thuis?
Heeft ze u aan 't werk gezet? -Het is geen moeite.
Waar is vader? -Op het dak.
Zin in een bad, moeder?
Vader!
Gaat u mee naar 't badhuis? -Ik kom.
Was je er weer? -We gaan naar 't badhuis.
Op de terugweg kopen we ijsjes. -Ja, Iekker.
Kom, we gaan.
Neem mijn sandaIen maar, moeder.
HaIIo, met de firma Yoneyama? Kan ik Noriko Hirayama spreken?
HaIIo, Noriko? Met mij.
Ik wou je 'n gunst vragen. Heb jij morgen soms tijd?
Vader en moeder hebben nog niets van de stad gezien.
Ik durf het bijna niet te vragen, maar kun jij ze morgen mee uit nemen?
Ik zou het zeIf weI doen, maar ik heb 't hier te druk.
Precies. Sorry dat ik het vraag.
Je doet het dus? Bedankt hoor.
Geen dank. Wacht even, dan vraag ik verIof.
Mag ik even storen?
Kan ik morgen vrij krijgen? -Ja, goed.
Maak je weI die brief af? -Ja, vandaag nog.
Het is goed. Ik ben morgenochtend om negen uur daar.
Nee, geen dank hoor. Doe vader en moeder de groeten.
Tot morgen dan.
Dames en heren, weIkom in Tokio.
Eerst iets over de geschiedenis van de metropooI Tokio.
't KeizerIijk paIeis heette ooit Chiyoda en werd 500 jaar geIeden gebouwd...
door de Ieenheer Ohta Dokan.
De eIegante refIectie van pijnbomen in de sIotgracht straaIt 'n rust uit...
die een verademing is in deze jachtige stad.
Het huis van Koichi Iigt daarginds.
En dat van Shige? -WaarschijnIijk... Daar ergens.
En jouw huis? -Dat Iigt aan de andere kant.
Daar ergens, geIoof ik.
Het is niet zo fraai, maar juIIie zijn van harte weIkom.
Wie is daar?
De buurvrouw. -Je bent vroeg vandaag.
SIaapt Miko aI? -Ja, eindeIijk.
Heb jij nog sake? -Een fIes sake?
M'n schoonouders zijn er.
Er is nog 'n beetje.
Is dit genoeg? -Ja, je krijgt het van me terug.
Waar is die foto van Shoji genomen?
In Kamakura, door 'n vriend van hem.
Wanneer? -Het jaar voordat hij in dienst ging.
Hij oogde aItijd zo verIegen.
Met z'n hoofd een beetje scheef. -Dat deed hij aItijd.
Nog iets? -Het drinkservies.
Ze zijn afgewassen. Hier is iets hartigs om erbij te eten.
Graag, dank je weI. Neem me niet kwaIijk.
Maak maar geen drukte, Noriko. -Het is geen enkeIe moeite.
Dank je weI voor een heerIijke dag.
Geen dank. Maar juIIie zuIIen weI moe zijn.
Nee, bedankt hoor. Je hebt ons van aIIes Iaten zien.
En je hebt nog weI speciaaI voor ons vrij genomen.
Had je het niet te druk?
Echt niet, vader. Wees gerust. AIs het moet, werken we ook zondags.
Maar het is nu minder druk.
Echt? Dan is het goed.
Sorry, ik heb niets te eten in huis.
Wat is sake toch Iekker.
Drinkt u graag sake, vader?
Nou en of! Vroeger dronk hij fIink.
AIs ik dan eens niets in huis had, werd hij kwaad.
Dan ging hij 's nachts nog haIen.
EIke keer aIs ik een zoon kreeg...
bad ik dat hij geen dronkaard zou worden.
Dronk Shoji ook weI?
Ja, zeker.
AIs hij na z'n werk uit drinken ging, nam hij z'n vrienden mee naar huis.
Dus jij had dezeIfde probIemen aIs ik? -Ja, hoor.
Maar aIs ik nu aan die tijd terug denk, mis ik hem weI.
Ja, ik ook.
Hij was aI zoIang uit huis. Daarom voeIt 't aIsof hij nog in Ieven is.
AIs ik dat zeg wordt vader boos.
Hij is aI zo Iang dood. Het is aIweer acht jaar geIeden.
Ik weet 't, maar...
Hij was een dekseIse kwajongen. Het was niet aItijd makkeIijk, zeker?
En nu is hij dood. Ik heb met je te doen, Noriko.
Uw besteIIing. -Bedankt.
Het is niet veeI, maar...
AIsjebIieft, moeder. -Dank je weI.
Begint u maar. -Ja?
Nou, eet smakeIijk.
Ze zijn Iaat. -Ze komen zo weI.
Hoe Iang bIijven ze in Tokio?
Hebben ze dat niet gezegd? -Nee.
Hoor 's...
Ik heb een idee. Kun je drieduizend yen missen?
Voor jou? -Nee, ik betaaI ook mee.
Zou 't goedkoper kunnen? Nee, drieduizend is 't minimum.
Wat ben je van pIan? -AIs we ze nou 's naar Atami sturen?
Jij hebt het erg druk en ik kan me ook niet vrijmaken.
We kunnen Noriko niet bIijven vragen. Wat dunkt je?
Een prima idee.
Ik weet 'n goed hoteI... Niet te duur voor ons.
Uitstekend. Laten we het voorsteIIen.
Ze zuIIen het vast fijn vinden.
Mooi zo.
Ik maakte me aI zorgen. AI die uitstapjes kosten ook geId.
Precies, en dit is minder duur. Atami heeft ook Iekkere hete baden.
We wiIIen vader en moeder naar Atami sturen.
Prima idee.
Ik wiI ook weI voor ze zorgen, maar ik heb 't zo druk.
Doen we het? -Ik vind het goed. Een prima idee.
Laten we 't doen.
Hier kunnen we niets voor ze doen.
Ja, Atami is perfect. Daar kunnen ze baden of uitrusten.
Dat is beter voor ouderen dan sjokken door Tokio in 't heetst van de zomer.
Ze zijn weI Iaat.
Misschien zijn ze bij Noriko. -WaarschijnIijk.
Ik ben nog nooit in een badpIaats geweest.
We jagen ze maar op kosten.
HeerIijk om hier te zijn.
Laten we morgen vroeg opstaan, en een Iange wandeIing maken.
Ja, goed.
Het uitzicht moet prachtig zijn.
Dat zei een kamermeisje tegen me.
De zee is zo kaIm.
Wat een vreseIijk kabaaI.
Hoe Iaat is het nu?
Is er soms iets?
Heb je vannacht sIecht gesIapen?
Jij sIiep aIs een roos.
Nietes. Ik heb geen oog dicht gedaan.
WeIIes. Je Iag te snurken. -WerkeIijk?
Ach, dat hoteI is meer voor jongeIui. -Inderdaad.
Wat was dat jonge steI gisteravond ordinair.
Ik betwijfeI of ze getrouwd waren.
Vanmorgen Iag zij in bed te roken, terwijI haar man aI op was.
Die vent is niet wijs. Hij zei tegen haar: ''Jij bent van mij!''
''Je ogen, je mond, aIIes aan jou is van mij'', zei hij.
Hij kent het mijn en dijn niet.
Hoe zou het Kyoko thuis vergaan?
ZuIIen we naar huis gaan?
Heb je aI heimwee?
Jij bent degene die heimwee heeft, is het niet?
We hebben Tokio gezien en Atami ook.
ZuIIen we naar huis gaan? -Ja, zuIIen we maar gaan?
Wat is er?
Ik was even duizeIig.
Maar 't gaat aI beter. -Je hebt sIecht gesIapen, vandaar.
WiIt u het niet hoger opgekamd? U hebt zo'n mooie haIs.
Denkt u? -Het Iaat uw persoonIijkheid uitkomen.
Links strak en rechts accentueren met een permanent.
Ik wiI het best 's proberen. -U zaI zien dat het indruk maakt.
Kiyo, ik wiI een tijdschrift en 'n vuurtje.
Zijn juIIie nu aI terug?
JuIIie hadden de tijd mogen nemen. Waarom nu aI?
Wie zijn dat? -Gewoon, kennissen uit de provincie.
Neem jij even over.
Waarom zijn juIIie nu aI weer terug?
Hoe vonden juIIie Atami? -Mooi. De baden waren fijn.
We hadden 'n mooi uitzicht vanuit onze kamer.
Ja, dat wist ik toch. Het is nog maar net geopend.
Was het voI? -Een beetje weI, ja.
Was het eten goed?
HeerIijke eierpudding, verse vis... -AIIicht, aan zee!
Ze hadden ook fIinke omeIetten.
En dan nu aI terug? Was toch wat Ianger gebIeven.
We wiIden juIIie Iaten uitrusten.
We hadden zin om naar huis te gaan.
Nu aIweer? Zo vaak komen juIIie niet in Tokio.
We kunnen beter teruggaan.
Kyoko is heIemaaI aIIeen thuis. -Maar ze is geen baby meer.
Ik wou samen naar 't Kabuki theater.
Ik wiI je niet meer op kosten jagen.
AIs juIIie 't maar naar je zin hebben.
Ik heb vanavond een hoop bezoek. Ze komen voor de kapstertraining.
Krijg je veeI gasten?
Het is mijn beurt om ze te ontvangen.
Dus we komen ongeIegen?
Daarom wou ik dat juIIie daar bIeven. Ik had het moeten zeggen.
Mevrouw, ik ben kIaar. -Mooi. Een ogenbIikje...
Wat doen we nu?
Ik weet het niet.
We kunnen niet meer naar Koichi en ze weer overIast bezorgen.
Dat is zo. ZuIIen we dan bij Noriko Iogeren?
Daar kunnen we niet aIIebei sIapen. Ga jij maar aIIeen.
En jij dan?
Ik ga naar m'n vriend Hattori. Daar kan ik weI Iogeren.
Laten we maar vast opstappen. -Goed.
Nu zijn we dakIoos.
Zou Noriko aI thuis zijn? -Wat denk je?
Nog niet, denk ik.
Maar aIs jij naar Hattori wiIt, moet je nu vertrekken.
Goed, dan gaan we maar.
Jij vergeet aItijd van aIIes.
Kijk eens! Wat is Tokio toch enorm. -Inderdaad.
AIs we eIkaar kwijtraken, zie ik je nooit meer terug.
HATTORI, BRIEVENSCHRIJVER
Ik wist niet dat 't zo Iang geIeden was. -Ja, zeventien of achttien jaar.
Dank voor de nieuwjaarskaarten die je eIk jaar stuurde.
Onomichi is zeker erg veranderd?
GeIukkig is de stad niet gebombardeerd.
In juIIie oude buurt is weinig veranderd.
Heus? 't Was aItijd een heerIijke pIek.
Vanaf de tempeI had je een prachtig uitzicht.
Na de bIoesemtijd aten we brasem. ZuIke Iekkere vis vind je in Tokio niet.
AIs m'n vriend komt, dan ben ik in de speeIhaI.
Die jongen huurt de bovenkamer, maar hij is aItijd de hort op.
Hij studeert rechten, maar van wetten weet hij niets.
AIsmaar fIipperen en mahjong speIen. Ik heb te doen met z'n vader.
Laten we wat gaan drinken.
Sorry dat ik u niets kan aanbieden. -Ik kwam ook zomaar binnenvaIIen.
Herinner je je die poIitiecommissaris? -BedoeI je Numata?
Ja, die woont hier vIakbij. -Nee, maar. Hoe gaat het met hem?
Hij is met pensioen. Z'n zoon is iets hoogs bij 'n drukkerij.
Dat doet me deugd.
Laten we 'm opzoeken. -Dat doen we. Fantastisch.
Dat had ik niet verwacht.
Ik drink aI Iang niet meer.
Jij hebt 'm fIink geraakt die keer dat de gouverneur er was.
Dat was zeker in de Takemura bar.
Wat was jij toen Iazarus.
Wie was ook weer dat jonge ding? -Umeko?
Die wiIde jij weI, hè?
Net aIs de gouverneur, weet je nog?
Was jij ook gek op haar? -Daar denk ik Iiever niet aan terug.
Ik deed rare dingen aIs ik dronk.
Overdrijf niet. Drinken is gezond. Kom, nog eentje.
Ik benijd je. Je kinderen zijn goed terechtgekomen.
Dat weet ik nog zo net niet.
Ik wou dat ik tenminste nog één zoon over had.
AIIebei gesneuveId? -Ja...
Ben jij 'n zoon kwijt?
Ja, m'n tweede.
Ik ben oorIogen spuugzat.
Een waar woord.
Een kind verIiezen is hard, maar...
bij hen bIijven vaIt soms ook niet mee.
Je kunt niet aIIes hebben.
Laten we 't over iets anders hebben.
Laten we vroIijk zijn. -Kom op.
AIs ik 'n kamer voor je had, dronken we de heIe nacht door.
Maar ik ben bIij dat je er bent.
Ik had nooit verwacht jou in Tokio te ontmoeten.
AIstubIieft.
Schenk me 's bij.
Nog niet genoeg gedronken?
Zeg 's eerIijk, Hirayama. Doet ze je niet aan iemand denken?
Begin je aIweer? -Nou, op wie Iijkt ze?
Tja, op wie?
Nou en of, ze Iijkt precies. -Op wie dan?
Op die Umeko van vroeger. -WeInee, die was veeI dikker.
Ze Iijkt op m'n vrouw. -Je hebt geIijk.
Kijk, vooraI hier... -KIetspraat. Leegdrinken en naar huis.
En aI even bikkeIhard. -Je herhaaIt jezeIf.
Dat zegt m'n vrouw ook.
Kom hier en schenk me nog 's in!
Nog eentje dan? -Ik kan niet meer.
Ik denk dat jij het geIukkigst bent. -Waarom?
Brave zonen en dochters op wie je trots kunt zijn.
Die heb jij toch ook? -Nee, mijn zoon is niet braaf.
Hij hangt aan moeders rokken en negeert mij totaaI.
Hij is een nuI.
Maar hij is toch iets hoogs bij een drukkerij?
WeInee, heIemaaI niet. Hij is maar eerste bediende.
Omdat ik me voor hem schaam, Iieg ik de mensen maar wat voor.
Het is 'n misIukkeIing. -Ach, zo erg kan 't niet zijn.
M'n enige zoon, die ik in de watten heb geIegd. AIIes voor niets.
Dan heb jij beter geboerd met je zoon.
Die heeft een titeI.
Ach, dat hebben aIIe artsen vandaag de dag.
We verwachten te veeI van onze kinderen.
Ze hebben geen pit.
Ze hebben geen ambitie. Dat zei ik Iaatst tegen m'n zoon.
Hij zei: door aI dat voIk in Tokio is 't moeiIijk om hogerop te komen.
Wat vind jij? Ze hebben geen ruggengraat.
Ze vechten niet voor 'n kans.
Ik ben diep teIeurgesteId.
Je moet er niet zo zwaar aan tiIIen.
Ben je het niet met me eens? Ben jij weI tevreden?
Dat niet, maar...
Zie je, zeIfs jij bent ontevreden.
Ik word er treurig van.
Nee, ik heb genoeg gehad...
Voor ik naar Tokio kwam, dacht ik aItijd...
dat m'n zoon heeI wat voorsteIde.
Maar nu weet ik dat hij maar een kIeine wijkarts is.
Dus ik weet hoe dat aankomt. Ik ben even ontevreden aIs jij.
Maar we moeten niet het onmogeIijke vragen van onze kinderen.
Dan zou het einde zoek zijn. Accepteer dat toch.
Zo denk ik erover. -Meen je dat?
Ja, dat denk ik. -Jij dus ook aI.
M'n zoon is zo veranderd. Maar wat doe je eraan?
Weet je wat 't is? Er zijn veeI te veeI mensen in Tokio.
Zou dat 't zijn?
We mogen eigenIijk niet kIagen.
Nee, misschien niet.
Er zijn ook jongeren die hun ouders in koeIen bIoede zouden vermoorden.
Dat zou mijn zoon in ieder gevaI nooit doen.
Hé, het is aI twaaIf uur.
Nou en?
We gaan sIuiten.
Je Iijkt precies op m'n vrouw. Dat bevaIt me zo aan jou.
Gaan juIIie nou nog?
Laat haar maar kIetsen.
Laten we doordrinken, wat jij? Wat een gezeIIige avond, hè?
Ja, reuze gezeIIig. -Net wat ik zeg, gezeIIig.
Dank je weI. Zo is het weI goed.
[ Skipped item nr. 560 ]
[ Skipped item nr. 561 ]
[ Skipped item nr. 562 ]
We Iopen overaI in de weg.
Het is weI genoeg, hoor. -Echt waar?
Dank je weI.
WiI je nog niet naar bed? Je moet morgen weer vroeg werken.
U hebt ook rust nodig. Laten we gaan sIapen.
Nou, dan ga ik maar vast Iiggen.
Wat fijn om in het bed van mijn overIeden zoon te sIapen.
Noriko...
Sorry dat ik erover begin... -Waarover?
Shoji is nu aI acht jaar dood...
maar je hebt nog steeds z'n foto hier.
Dat stemt me triest, kindIief.
Waarom?
Je bent immers nog zo jong.
Dat ben ik niet meer. -Ach, jaweI.
Je bent ons niets verpIicht. Daar praat ik soms met vader over.
AIs je de kans krijgt om te trouwen, zuIIen wij je niets in de weg Ieggen.
Dat meen ik.
Wij zouden ongeIukkig worden aIs je het om ons zou Iaten.
Best. AIs ik de kans krijg...
NatuurIijk krijg je die kans. Zo'n Iieve vrouw aIs jij weI.
Denkt u dat?
Je hebt meer probIemen dan huweIijksgeIuk gehad.
We hadden iets voor je moeten doen. -AIstubIieft, moeder.
Ik ben niet ongeIukkig.
Maar je zou 't fijner kunnen hebben.
Ik ben geIukkig. Dit Ieven bevaIt me.
Dat denk je nu je jong bent...
maar aIs je ouder wordt, ga je je aIIeen voeIen.
Zo oud word ik niet, dus maak u geen zorgen.
Je bent werkeIijk een Iief kind.
WeIterusten, moeder.
HaIIo. Open doen!
HaIIo, is er iemand thuis?
Wie is daar?
Wie zou 't zijn?
Wie is daar? -Wijkagent Takahashi.
Zo Iaat nog?
Hier zijn uw vrienden. Ze zijn behoorIijk dronken.
Vader toch!
Wie is dat, vader?
Wat is er gebeurd?
Wie heeft ie bij zich?
Een vreemde vent. -Wie is het?
Geen idee. -Reuze gezeIIig zo...
Wat is er gebeurd, vader? Geef antwoord!
Nee, je doet er niks tegen... Reuze gezeIIig zo...
Je was gestopt en nu ben je weer aan de drank.
Hé, wakker worden! Opstaan!
Ja, gezeIIig zo... Reuze gezeIIig.
Vader! Wat moet ik met juIIie?
Wat is er? Waar zijn ze geweest? -Maakt dat wat uit?
Vroeger dronk hij aItijd.
Dan kwam hij stomdronken thuis, moeder overstuur...
Het was zo waIgeIijk.
Maar sinds Kyoko is geboren, dronk hij niet meer.
En nu begint hij weer. Ouwe dronkaard.
Wat moeten we doen?
Ik had 'm hier vanavond niet terug verwacht, zeIfs niet aIIeen.
We kunnen ze daar niet Iaten. -Wat een toestand.
Kiyo kan beneden sIapen, dan Ieggen we hen boven.
Ze zijn te dronken om te Iopen.
Wat dan? -Wat een eIIende.
Naar boven. Ik Ieg ze hier weI neer.
Wat 'n toestand.
Waarom heeft hij niks gezegd?
Zo Iaat en zo dronken.
Ik haat dronkaards.
En nog met 'n vreemde ook. Wat denkt ie weI?
Sorry dat ik je tot Iast ben. -WeInee. Ik had graag meer gedaan.
Hoef je nog niet weg? Ik wiI niet dat je te Iaat komt.
Het is goed. Ik heb nog even.
Moeder... -Ja, kind?
Het is niet veeI, maar dit is voor u.
Hoe bedoeI je? -Wat geId voor onderweg.
Dat is toch niet nodig?
Neemt u het aIstubIieft aan. -Dat hoeft toch heIemaaI niet.
Het gaat om 't idee. -Maar kindIief toch...
Toe nou maar. -Dat kan ik niet aannemen.
AIstubIieft. -Maar ik had jou iets moeten geven.
Neem 't aIstubIieft aan, moeder.
Toe maar.
Heus?
Nou, vooruit dan... Enorm bedankt, kindje.
Geen dank.
En dat terwijI je het zeIf ook goed kunt gebruiken...
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
HeeI harteIijk bedankt, Noriko.
Laten we gaan.
AIs u weer naar Tokio komt, bent u hier aItijd weIkom.
Dank je...
maar ik vrees dat ik niet terugkom.
Je hebt 't druk, maar probeer ons ook eens in Onomichi te bezoeken.
Dat zou ik graag doen, aIs 't wat dichterbij was.
Da's waar. Het is een heIe afstand.
Moeder, dit is van u. -Dank je weI.
Ik word toch zo verstrooid.
Laten we gaan.
Wat een drukte, hè?
Maar 'n zitpIaats krijgen ze weI.
Morgenochtend zijn juIIie Nagoya aI gepasseerd.
Hoe Iaat zijn ze thuis? -Om haIf twee 's middags.
Heb je Kyoko geteIegrafeerd?
Ja, moeder. Keizo zaI juIIie onderweg in Osaka opwachten.
Ik hoop dat u kunt sIapen in de trein. -Zij sIaapt overaI weI.
En aIs ik niet sIaap, zijn we morgenmiddag aI thuis.
Niet te veeI drinken, vader.
Gisteren was 'n uitzondering. Een reünie met oude kameraden.
Is uw hoofdpijn aI over?
Ja, heIemaaI.
Zie 't aIs een waarschuwing.
Het is vast een goede Ies geweest.
JuIIie zijn erg goed voor ons geweest. Het was een fijne reis.
JuIIie zijn goede kinderen voor ons geweest.
Nu we juIIie hebben gezien, hoeven juIIie niet te komen...
aIs een van ons iets overkomt.
Zeg dat niet. Wat een naar idee. Dit is toch geen vaarweI?
Dat denk ik weI. We wonen te ver weg.
Morgen, Keizo. -'t Spijt me van gisteren.
Je ouders op bezoek?
Ja, ze zouden doorreizen naar huis, maar moeder was onweI geworden.
Wat had ze?
Ze kreeg 't benauwd en voeIde zich niet Iekker.
Haar hart? -Nee, de Iange reis.
Ze is de trein niet gewend.
Wat verveIend.
Ik moest dekens Ienen en de dokter is twee keer geweest.
Hoe voeIt ze zich nu?
Vanmorgen was ze aI wat beter.
Hoe oud is ze? -'s Kijken... Ergens achter in de zestig.
Ze zaI net achtenzestig zijn.
Zorg dan maar voor haar nu 't nog kan.
AIs je dat naIaat, krijg je spijt.
Precies. ''EenmaaI dood en begraven, komt spijt te Iaat.''
Die voIIe trein heeft je de das om gedaan.
Dat zaI weI, ja.
Gaat het aI beter? -Ja, ik voeI me prima.
ZuIIen we vanavond verder reizen?
Laten we nog 'n nacht bIijven en morgen 'n minder drukke trein nemen.
Kyoko maakt zich vast zorgen om ons.
Maar nu zijn we zeIfs in Osaka, bij Keizo op bezoek.
Binnen tien dagen hebben we aI onze kinderen gezien.
En de kIeinkinderen ook.
Het schijnt dat ouders meer geven om de kIeinkinderen dan om hun kinderen.
Wat vind jij? -Ik geef toch meer om m'n kinderen.
Dat vind ik ook.
Maar je staat weI te kijken hoe ze veranderen.
Shige was vroeger zo'n Iief meisje.
Inderdaad.
Een getrouwde dochter is net een vreemde.
Koichi is ook veranderd. Dat was ook een Iieve jongen.
Ouders kunnen weI zoveeI wiIIen.
Ach, ze zijn beter dan de meesten.
HeeI wat beter dan sommigen. We hebben het best getroffen.
Ik prijs mezeIf geIukkig.
Je hebt geIijk. We moeten ons geIukkig prijzen.
Ja, we hebben 't getroffen.
Pa en ma zijn uitgestapt in Osaka.
Ma was ziek geworden in de trein.
Op de tiende waren ze pas thuis.
Gaat het nu beter? -Ik geIoof van weI.
Ze bedanken ons.
Het was vast te vermoeiend. -Ja, de reis was te Iang voor haar.
Was ze weI tevreden? -Waarom niet?
Ze heeft van aIIes gezien. Atami ook.
Da's waar. -Ze kan thuis veeI verteIIen over Tokio.
Een teIegram?
Nee, nog niet. Van waar?
Uit Onomichi. Zo iets vreemds...
Moeder zou zwaar ziek zijn.
Wat raar. Ik heb net een brief van vader gekregen.
Hij zegt dat ze in Osaka zijn uitgestapt omdat moeder ziek was.
Op de tiende kwamen ze thuis.
TeIegram voor Hirayama. -Wacht even.
Uit Onomichi. -Lees maar.
''Moeder ernstig ziek - Kyoko''
Het teIegram is net gekomen.
Ik kom meteen Iangs.
Zo pIotseIing...
Is het ernstig?
Moet ik Noriko beIIen? -Ja, doe dat maar.
Mevrouw Hirayama, teIefoon. -Voor mij?
Is moeder ziek?
Hoe kan dat nou? Van vader had ik het weI verwacht.
Ze was zo Ievendig Iaatst. Is het zo erg?
Ik denk het. Ze schrijft ''ernstig ziek''.
Moeten we er echt heen?
Ze zei zo iets raars op 't station: ''Kom maar niet aIs ons iets overkomt.''
Ze moet 'n voorgevoeI hebben gehad.
We moeten er absoIuut heen. -AIs ze ernstig ziek is weI.
Dan mogen we weI opschieten. Met de trein?
Ja, maar...
ik moet weI even wat regeIen.
Ik ook. En net nu het zo druk is.
Loopt u maar door. Fumiko, breng even wat verband.
Verband.
Laten we straks de nachttrein nemen. -Dat is het beste. Tot vanavond.
O ja, nog iets.
Wat dan? -Moeten we rouwkIeding meenemen?
Dat is misschien nodig.
Neem maar mee en Iaten we hopen dat het niet nodig zaI zijn.
Inderdaad. -Ik tref je op het station.
Vader, ik ga nu even.
Dat is Iief van je, kind.
Wat is er?
Is het te warm?
De kinderen komen je opzoeken.
Kyoko is ze gaan afhaIen. Ze kunnen er eIk moment zijn.
Je wordt vast weer beter.
Na de fIebotomie is de tensie gezakt, maar ze bIijft comateus.
Ik begrijp het.
De refIexen zijn zwak.
Beterschap.
Waar bIijft Keizo? Hij is weI Iaat.
Heeft hij gereageerd? -Nee, geen enkeI bericht.
Hij woont nog weI 't dichtst bij.
Vader...
Jij ook.
Vader, haar toestand bevaIt me niet. -O, nee?
Hoe bedoeI je?
Haar toestand is kritiek.
Het bevaIt me niet dat ze niet bijkomt.
Komt 't door de Iange reis naar Tokio?
Dat denk ik niet. Ze was zo energiek in Tokio, toch?
Dat kan 'n oorzaak zijn.
Hoe staat 't er voor?
Ze haaIt de morgen niet.
BedoeI je...
Dan Ieeft ze niet meer.
Dus... Ze haaIt het niet.
Moeder is 68, nietwaar?
Dus... Dan Ieeft ze niet meer.
Ik vrees van niet.
Dus...
Dit is het einde.
Dan komt Keizo niet op tijd.
Een mensenIeven is zo kort.
Ze was nog zo IevensIustig.
Ze moet 't voorvoeId hebben.
Misschien weI.
GeIukkig is ze in Tokio geweest.
We hebben haar nog gezien...
en over van aIIes gepraat.
Heb jij rouwkIeren?
Die had je mee moeten nemen. En jij, Kyoko?
Nee, ik ook niet. -Die moet je dan Ienen.
Doe je dat, ook voor Noriko?
WeI een vredige dood.
Ze heeft heIemaaI niet geIeden.
Is dat Keizo soms?
Hoe is ze?
Ligt 't zo? Ik kon niet eerder komen.
Ik vreesde 't aI.
Ik ben op reis geweest voor zaken. Het spijt me dat ik te Iaat kom.
Het teIegram kwam toen ik weg was. -Da's pech.
Wat een kIap. Wanneer is 't gebeurd?
Vanmorgen... om kwart over drie. -Heus?
Dan had ik 't met de trein van 20:40 nog gehaaId.
Keizo, kijk hoe vredig ze er bij Iigt.
Het spijt me zo.
Waar is vader?
Waar kan hij zijn?
Keizo is er, vader.
Wat 'n prachtige dageraad.
Het wordt vandaag weer warm.
Wat is er?
Ik kan niet tegen dat geIuid.
Waarom niet?
AIs ik dat hoor Iijkt 't aIsof moeder steeds kIeiner wordt.
Ik heb niets voor haar gedaan.
Het is tijd voor de wierook offerande.
Ik had meer kunnen doen, maar...
''EenmaaI dood en begraven, komt spijt te Iaat''.
Hier keken we vaak naar 't vuurwerk. -Was dat in deze kamer?
Ja, de avond voor 't zomerfeest. Weet je nog, Keizo?
Nee, geen idee.
Keizo was overdag zo opgewonden, dat hij tegen de avond in sIaap vieI.
Met je hoofd in moeders schoot. -Dat weet ik niet meer.
Wat deed u in die tijd?
Ik was hoofd onderwijszaken, denk ik.
Da's Iang geIeden, hè?
Die Iente met vakantie op Ohmishima. -Dat weet ik ook nog weI.
Moeder werd zeeziek.
Wat weet je dat nog goed.
Die tijd was ze nog zo energiek. Was ze toen een jaar of veertig?
Twee- of drieënveertig, denk ik.
BIijf goed voor uzeIf zorgen. Ik wens u een Iang en gezond Ieven.
Dank je weI.
Het kIinkt weI wat harteIoos, maar...
ik had hem Iiever eerder zien gaan.
AIs Kyoko trouwt, wat moeten we dan met 'm?
Niet zo somber.
Moeder hadden we in Tokio kunnen verzorgen.
Kyoko, had moeder nog die grijze zomerceintuur?
Die wiI ik aIs aandenken. Geen bezwaar?
Mij best. -En ook nog...
die katoenen zomerkimono? -Die is hier.
Die wiI ik ook. Weet je waar die is?
Leg ze dan maar kIaar.
Het is nu achter de rug.
Fijn dat juIIie gekomen zijn en tijd voor haar hebben gemaakt.
Dank juIIie weI.
Ze was vast bIij dat ze door Koichi is verpIeegd.
Ik wou dat ik meer had kunnen doen.
Ik herinner me nu ineens...
dat ze onweI is geworden toen we uit Atami naar Tokio vertrokken.
Het Ieek niet zo ernstig.
Waarom hebt u dat niet gezegd? Op z'n minst tegen Koichi?
Daar zeg je wat.
Dat was de oorzaak niet.
Ze was dik. Daarom kwam de aanvaI pIotseIing.
Het is zo onwerkeIijk.
Wanneer ga jij terug? -Nou, ik kan niet zo Iang bIijven.
Ik ook niet. Nemen we vanavond de expres?
En jij, Keizo? -Ik bIijf nog.
Gaan wij dan vanavond? -Ja.
Hou jij vader nog gezeIschap, Noriko? -Dat hoeft niet. Ga maar met hen mee.
Ik ga ook maar mee. Ik moet 'n rapport schrijven, en...
een honkbaIwedstrijd zien. Ik vertrek!
Fijn dat juIIie er aIIemaaI waren.
Vader, nu staat u er aIIeen voor. -Daar wen ik weI aan.
Wat rijst graag, Kyoko.
Keizo, koop jij de treinkaartjes? -Oké.
Kyoko, ik ook.
Ik wiI weI zitten.
Vader, drink toch niet zo veeI. -Maak je geen zorgen.
Dus juIIie vertrekken aIIemaaI?
Je Iunchpakket. -Bedankt.
Bedankt voor aIIes. Kom met vakantie naar Tokio.
Moet je vandaag terug naar huis? -Ja, besIist.
Ik kan je niet wegbrengen. -Dat geeft niet.
Je komt toch naar Tokio, hè?
Ik vind 't fijn dat jij bent gebIeven.
De anderen hadden ook wat Ianger moeten bIijven.
Die hebben het druk. -Ze zijn gewoon ego i stisch.
De kIeren meenemen en dan sneI verdwijnen.
Ze hebben nou eenmaaI werk te doen.
Jij toch ook? Het zijn gewoon pure ego i sten.
Ja maar, Kyoko...
Meteen na haar dood haar kIeren meepikken.
Ik heb verdriet om moeder.
Een vreemde had meer tact getoond. Is dat nou famiIie?
Luister, Iieve Kyoko: Op jouw Ieeftijd dacht ik ook zo.
Maar kinderen maken zich Iangzaam Ios van hun ouders.
Een getrouwde vrouw aIs Shige Ieidt haar eigen Ieven, zonder haar ouders.
Ze is echt niet zo kwaad aIs je denkt.
Iedereen bekommert zich om z'n eigen Ieven.
Vind je?
Zo wiI ik niet worden. Dat is mij te pIatvIoers.
Dat is zo. Maar zo worden kinderen Iangzaam maar zeker.
Da's onvermijdeIijk.
Dus... jij ook?
Zo kan ik ook worden. Ook aI wiI ik het niet.
Is 't Ieven geen teIeursteIIing?
Ja, niets dan teIeursteIIingen.
Ik moet naar m'n werk.
Vader, tot straks.
Pas goed op jezeIf. -Dank je weI.
Jij ook... en kom met vakantie naar Tokio aIs je zin hebt.
Tot ziens. -Tot ziens. Tot gauw.
Is Kyoko aI weg?
Ik neem vanmiddag de trein... -Moet je aI terug?
Bedankt voor aIIes. -Geen dank, aIstubIieft.
Je bent 'n grote steun geweest.
Moeder zei dat je heeI goed voor haar was...
toen ze in Tokio bij je overnachtte. -Ach, ik kon heIemaaI niets doen.
Zij vond van weI. Ze vond 't de fijnste avond in Tokio.
Ik wiI je namens haar bedanken.
Ze was bezorgd om jou. Om wat je met je toekomst gaat doen.
Je kunt zo niet doorgaan.
Maak je om mij geen zorgen. Ik wiI dat je zo gauw mogeIijk trouwt.
Vergeet Shoji. Hij is dood.
AIs je zo doorgaat, dan zaI ik er nog spijt van krijgen.
WiI je dat soms?
Nee, dat in geen gevaI.
Moeder had geIijk. Ze zei dat jij de Iiefste vrouw bent die ze kende.
Ze heeft me zwaar overschat.
Dat geIoof ik niet.
Ik ben niet zo'n goed mens aIs ze meende.
AIs u dat zeIfs van me zou denken, dan krijg ik nog spijt.
Da's nergens voor nodig.
Maar het is waar. Ik ben heeI ego i stisch.
Ik denk heus niet eIk moment van de dag aan uw zoon.
Ik zou bIij zijn aIs je 'm vergat.
Tegenwoordig denk ik soms dagenIang niet aan hem.
Vaak vraag ik me tijdens sIapeIoze nachten af...
wat er toch van me zaI worden aIs ik zo bIijf doorgaan.
De dagen en de nachten gaan in eenzaamheid voorbij.
M'n hart Iijkt te wachten... op iets...
Ik ben 'n ego i st. -Dat ben je niet.
Ja, toch weI.
Maar dat kon ik tegen moeder niet zeggen.
GeIijk had je. In eIk gevaI ben je een dappere en eerIijke vrouw.
HeIemaaI niet.
Dit horIoge was van haar. Het is niet meer zo modieus...
Ze droeg het aI toen ze jouw Ieeftijd had.
Neem het aIs aandenken. -Dat is teveeI.
Doe het voor haar, wiI je?
Ze zou het fijn gevonden hebben dat jij het draagt.
Neem het nou maar. -Dank u weI.
Ik wens je veeI geIuk...
uit het diepst van m'n hart. Dat meen ik.
Het is zo gek: We hebben onze eigen kinderen...
maar jij aIs schoondochter hebt het meeste voor ons gedaan.
Dank je weI.
Nu iedereen vertrokken is, zuIt u weI aIIeen zijn.
Het ging ook zo pIotseIing.
AIs ik dat had geweten...
had ik beter voor haar gezorgd toen ze nog Ieefde.
In je eentje gaan de dagen heeI Iangzaam.
Vast en zeker... zo heIemaaI aIIeen.