Εδώ...
είμαστε...
ακόμα...
μόνοι.
Είναι όλα...
τόσο αργά...
τόσο βαριά...
τόσο θλιβερά...
Σύντομα...
εγώ...
θα είμαι...
μεγάλη...
και...
θα έχει...
επιτέλους...
τελειώσει.
Ήρθα να σου πω πως σ' αφήνω.
Τα δάκρυά σου δε θα μ' αλλάξουν γνώμη.
Θυμάσαι ευτυχισμένες μέρες που πέρασαν.
Γεια σου, Henri.
Μην το λες αυτό.
Μου είπες να σου αδειάσω τη γωνιά, κι αυτό έκανα.
Έχω την Pimpernel μαζί μου.
Πάμε στα βουνά.
Μην το λες αυτό.
Μη!
Γεια σου, Henri.
Η Maitι είμαι.
Μου είπες να σου αδειάσω τη γωνιά, κι αυτό έκανα.
Πήρα την Pimpernel και το αυτοκίνητο.
Πηγαίνουμε στα βουνά. Κάτι ακόμα:
Έχω όλα τα ποιήματά σου και τους απαίσιους πίνακές σου.
Ξέρεις πού θα τα πετάξω όλα;
Στο ποτάμι, Henri. Στο ποτάμι.
Μην κλείνεις. Άκουσε αυτό.
Δες, Pimpernel! Όλα τα φώτα έσβησαν.
Τι ημερομηνία έχουμε;
24 Μαϊου, 1983.
Είναι 10:20
Thomas!
Γεια.
Φριχτή ζέστη.
Μ' αρέσει εδώ.
Το ποτάμι, ο αυτοκινητόδρομος...
Εντάξει.
Είναι εξαιρετικό κορίτσι.
Ναι.
Φυσικά, ξέρεις πώς συνέβη.
Ξέρεις την ιστορία.
Είναι κουφή απ' το ένα αυτί... το αριστερό.
Κοιμόταν απ' το καλό της αυτί.
Της είπα, "Είσαι έρωτας".
Σαστισμένη, γύρισε σ' εμένα...
και με ρώτησε πώς το ήξερα.
Έκανα τον κινέζο...
κι έτσι έμαθα τι και πώς.
Θα μάθαινα έτσι κι αλλιώς.
Η Florence είναι ελεεινή ψεύτρα. Νόμιζε πως είπα...
"Έχεις εραστή".
Το διεπίστωσα γρήγορα.
Ανακουφίστηκα που τον γνώριζα.
Ακόμα κι αν ήταν ο καλύτερος και ο μόνος μου φίλος.
Και τώρα έφυγε.
Γαμώτο, ποτέ δε σκέφτηκα ότι θα φτάναμε σ' αυτό.
Δεν είναι καθόλου του χαρακτήρα μου.
Είναι τρελό.
Τα αγαπημένα χρώματα της Florence.
Πήρε τα πάντα, η σκύλα.
Πού πας;
Έξω.
Γιατί δε μου μιλάς;
Mireille...
Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω γι 'αυτό τώρα.
Τότε πήγαινε να μιλήσεις κάπου αλλού.
Ξέχασα τα κλειδιά μου. Άφησέ τα στο κουτί αν βγεις έξω.
Δε βγαίνω έξω.
Δε μ 'αγαπάς πια.
Τι είπες;
Με άκουσες, Bernard.
Ναι. Αλλά μην το λες αυτό, Mireille.
Γιατί το λες αυτό; Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο.
Σου είμαι αδιάφορος, αλλά αυτό δεν είναι αδιάφορο για μένα.
Μ' αρέσει να σ 'αγαπώ, μα το κεφάλι μου είναι άνω κάτω.
Μας πήρε λίγο χρόνο για να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο εξίσου.
Παρακολούθησα την αγάπη σου να φτάνει τη δική μου. Κι όταν το έκανε...
μια μελωδία άρχισε να γυρίζει στο κεφάλι μου.
Ξέρεις πως αρέσει να φιλιόμαστε.
Όμως αυτή η μελωδία πήγε...
"Τι κάνει αυτή εδώ; Ποιο είναι αυτό το τέρας;"
"Πως τολμά να μ' αγγίζει με το στόμα της;
"Θα νομίζει πως μ΄αρέσει!
"Η ανάσα της βρωμάει" Ξέρω πως μυρίζεις όμορφα...
αλλά έχω πείσει τον εαυτό μου πως βρωμάς.
Όταν σε κοιτάζω, δεν είναι η ομορφιά σου που βλέπω...
μα ο χώρος που καταλαμβάνεις: όρθια, καθιστή, ξαπλωμένη.
Όπως σε κοιτάζω η μελωδία πηγαίνει...
"Δε θέλω αυτό το κορίτσι πια".
Δε θέλω κανείς άλλος να σε έχει...
κι όμως δε θέλω να μ' αγαπούν.
Τις λίγες φορές που μιλάμε τώρα, δε σε παίρνω στα σοβαρά.
Μιλώ κι ακούω, αλλά σε παρακολουθώ.
Βλέπω το καβούκι σου και σε προσβάλλω σιωπηλά, για να βλάψω τον εαυτό μου.
Μετά σε λυπάμαι...
και τον εαυτό μου.
Κι έτσι μας μισώ.
Πιο μοναχικοί μαζί απ' ότι χωριστά, ποιος θα μπορούσε να μας αγαπήσει;
Είμαστε κολλώδεις μαζί.
Θέλω να είναι όπως πριν...
να σταματήσει όλη η κατασκοπεία...
να σταματήσουν όλες οι δολιοφθορές...
Αντίο, άγγελε. Δε θ' αργήσω να γυρίσω στο σπίτι.
Τ' όνομά μου είναι Bouriana.
Το πρόβλημα με τους μοναχικούς είναι ότι ποτέ δεν είναι ποτέ μόνοι.
Τι θα πάρεις;
Μια μικρή λεμονάδα.
Όχι μικρά ποτήρια μετά τις 10 μ.μ
Τι θα' λεγες για ένα μεγάλο;
Λοιπόν;
Ένα ποτήρι γάλα.
Bouriana...Ναι, θα περιμένω.
Δώσε μου μια μπύρα.
Τι οφείλω;
7 φράγκα.
Περιμένω.
Συγγνώμη.
Να σε κεράσω έναν καφέ;
Ευχαριστώ.
Σωστά, είμαι ο Bouriana.
Αυτός ο κύριος πληρώνει τον καφέ μου.
Bouriana. "B" όπως Bouriana...
"O" όπως Ouriana, "U" όπως Uriana...
"R" όπως Riana, "l" όπως lana...
"A" όπως Ana, "N" όπως Na...
και "A" όπως Alfred. Alfred Bouriana!
Eίμαστε σε μεγάλη ένταση...
Ο συναισθηματικός σου εκβιασμός...
είναι σαν να κάνεις έρωτα στο σκατόσπιτο...
Δεν μπορείς να με κοροϊδέψεις! Είναι πολύ αργά για την αγάπη σου!
Δε με ρίχνεις έτσι!
1970-1976: Γυμνάσιο.
Η F. με απατά. 26/3/83.
1η κλοπή από κατάστημα: 1968.
1ο ψέμα στη F. : 13/3/81.
Η τράπεζά μου.
Πάρκο Luxembourg - Aναγνώσεις: 1977-1979.
Γέννηση: Νοσοκομείο Cochin - 1960.
1η νύχτα με τη F. : οδός Pascal, 7, στις 2/1/81.
Νοσκομείο - Απρίλιος '80 - Κήλη.
1ο φιλί με τη F. - 22/12/80.
Γνώρισα τη F. : 2/6/80.
1η απόπειρα φόνου: 25/5/83.
Ο αέρας είναι τόσο ακίνητος.
Ας φορέσουμε φρέσκο πουκάμισο!
Τώρα είσαι τρελή
Πώς γίνεται να θέλεις να κάνεις έρωτα...
όταν ο κόσμος είναι τέτοιο χάος;
Είσαι τυφλή;
Είσαι τόσο χαριτωμένη...
αλλά είσαι απλώς ζώο!
Τρέφεσαι με σάπια κρέατα...
περιτυλιγμένα με τρυφερότητα.
Σ' αρέσει;
Εμένα όχι!
Το μυρίζεις;
Πρέπει να είσαι κρυωμένη!
Ή αλλιώς θα ξερνούσες!
Με ρωτάς τι έχει συμβεί μεταξύ μας;
Ολόκληρη η ζωή, αυτό έχει συμβεί!
Δεν είναι αρκετό αυτό για σένα;
Κάνε πιο 'κει, έρχομαι!
Κοίτα! Σου'ρχεται!
Έρχομαι, έρχομαι!
Έρχομαι
Έρχομαι!
Δεν μπορείς να φύγεις, Anna. Ζούμε μαζί.
Ένα, δύο, τρία, και τέσσερα.
Ναι Alex; Ο πατέρας σου είμαι.
Καλημέρα... Είσαι καλά;
Καλά.
Τι ώρα είναι;
6:39
Το τηλέφωνο με ξάφνιασε...
Ήταν ένα είδος deja vu...
σαν ανάμνηση του παρόντος...
Γι' αυτό... είμαι ζαλισμένος.
- Αύριο, είμαι... - Ξέρω. Γι' αυτό...
- Ας το αφήσουμε. - Καλώς.
- Άκουσες για τη θεία Violette; - Όχι.
Δεν πέθανε.
Γιατί να πέθαινε;
Την κρατούν ζωντανή με το σταγονόμετρο.
Ο εφιάλτης ενός υδραυλικού!
Είναι τρομερό!
Αυτό δεν είναι νέο.
Βασίζομαι σ' εσένα.
Αν γεράσω - Μπαμ!
Ποιος θέλει να γίνει κατάκοιτο φυτό;!
Θυμήσου τη συμφωνία μας:
Να φυτέψεις μια σφαίρα στο μυαλό μου! Υποσχέσου!
Δεν αστειεύομαι, Alex! Ορκίσου!
Το έκανα ήδη.
Εκτός αν πεθάνω πρώτος, φυσικά.
Κόψ' το, μαλάκα! Σκατά!
Bernard, καλέ μου...
Δίνω ένα πάρτυ στο σπίτι μου την Παρασκευή,
για να γιορτάσουμε τη 10η επέτειο του θανάτου του Stan.
Φέρε τη Mireille μαζί σου.
Πιο γρήγορα!
Η σειρά σου τώρα.
Η σειρά σου. Παίξε μαζί μου λίγο.
Ύστερα θα γυρίσουμε και θα ξεκινήσουμε.
Κι ύστερα τι;
Τι είναι;
Χάθηκα.
Δεν ήταν καλό;
Όχι ιδιαίτερα. Κάτι δεν πάει καλά...
Τι;
Δεν ξέρω.
Τι συμβαίνει;
Δε μ' αρέσει τόσο υγρό.
Το σαλιώνεις πολύ. Νοιώθω σαν...
Είσαι σαν τον Alex. Σ' αρέσει στεγνό τόσο που σχεδόν πονάει.
Δεν πονάει.
Προτιμώ να τ' αγγίζω όταν δεν είναι τόσο υγρό.
Είναι καλύτερο με σάλιο.
Για εσένα.
Μη με απογοητεύεις από τώρα... Τόσο σύντομα...
Νόμιζα πως σ' άρεσε έτσι.
Μα έκανα λάθος.
Να μου το λες όταν δε σ' αρέσει αυτό που κάνω, ώστε να μη χάνω το χρόνο μου.
Τι δε μου αρέσει;
Όταν σε παίρνω στο στόμα μου και βάζω σάλιο.
Εννοώ όταν το κάνω σ' εσένα.
Αλλά εμένα μ' αρέσει όταν είναι υγρό.
Υπέθεσα πως σου αρέσει ό,τι αρέσει σ' εμένα. Έκανα λάθος.
Όχι...
Όπως το να βάζεις δάχτυλο σε...
Δε μου άρεσε αυτό με τον Alex στην αρχή...
Τώρα μ' αρέσει. Αλλά σφίγγεσαι πριν καταφέρω να μπω.
Άρα δεν κάνουμε τίποτα έτσι.
Ξέρεις γιατί.
Ξέρω. Μ' αφήνεις μόνο να βάζω το δάχτυλο όταν σε γλείφω.
Αλλά τελειώνω πολύ γρήγορα έτσι.
Και μετά παραπονιέσαι.
Όχι. Όταν θέλω να σου δώσω απόλαυση...
δε με πειράζει αυτό.
Έτσι λες.
Μ' αρέσει πολύ να σ' ακούω να βογγάς...
ακόμα κι απαλά.
Κι αν δεν ήσουν τόσο παθητικός...
όσο ο Alex... θα το έκανα ακόμα συχνότερα.
Επιστρέφω αμέσως.
Κλεφτάκο!
Εγώ είμαι ένας ύπουλος καιροσκόπος, το παιδί των θυσιών...
Εγώ και η σκατομαλακία μου, οι φουσκάλες και τ' ανικανοποίητα παπούτσια μου...
Μας κρίνουν από τα παπούτσια μας.
Τα πόδια του ήταν συχνά πονεμένα...
συνήθιζε να βάζει παγάκια στα παπούτσια του, το δοκίμασα μια φορά.
Βοηθούσε στην αρχή, αλλά στη συνέχεια πονούσαν ακόμη περισσότερο.
Τα πόδια μου μεγάλωναν...
Το ίδιο κι η ψυχή μου... γινόμουν υπέροχος με κάθε τρόπο!
Παρακαλώ;
Είμαι φίλος του Bernard.
Bernard;
Ω! Του Bernard!
Μόλις έφυγε.
Το καημένο το αγόρι είχε στομαχόπονο.
Η Mireille είναι ακόμα εδώ. Έλα μέσα.
Την ξέρεις τη Mireille, την κοπέλα του;
Δουλεύεις νύχτες στο ταχυδρομείο με τον Bernard;
Όχι. Είμαι... ωκεανογράφος.
Έχουμε μερικούς πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους εδώ απόψε...
Αυτό το μικρό αγόρι...
έχει το υψηλότερο IQ για την ηλικία του, σ' ολόκληρη την Ευρώπη. 258
Αυτός ο ανθρωπάκος εκεί είναι το ανθρώπινο ρολόι.
Τη φωνή του ακούς όταν καλείς 463.84.00.
Αλλά τον πήρε η κατηφόρα έκτοτε.
Αυτός είναι ο Henri Bestouches, καλλιτέχνης και ποιητής.
Είναι πολύ άρρωστος. Έχει μια σφαίρα καρφωμένη στον εγκέφαλό του.
Να, η Mireille εκεί με την Elizabeth.
Η κυρία με το λευκό πουλόβερ, η Josette Lemercier...
ήταν Miss Universe στα τέλη των '50s.
Ο όμορφος άντρας κοντά στο παράθυρο...
είναι ο Jerry Bridgeman.
Αστροναύτης των Η.Π.Α που περπάτησε στο φεγγάρι.
- Κι εσύ είσαι ο...; - Alex.
Εγώ φεύγω, Alex.
Πρώτα ήρθαν οι λέξεις. Όχι, τα συναισθήματα...
Συγγνώμη. Δεν καταλαβαίνω.
Λέει, "Οι νέοι είναι πολύ σιωπηλοί"
"Έχετε ξεχάσει πώς να μιλάτε".
"Ίσως πιστεύετε πως οι άνθρωποι δεν αξίζει να μιλούν".
Δεν είναι αυτό.
"Κάνεις λάθος. Ίσως φοβάσαι."
Θέλει να ξέρει αν σ' αρέσουν οι ταινίες.
"Ήμουν μηχανικός σκηνής όταν οι ταινίες ήταν βωβές, όπως εγώ."
"Εγώ έσπρωξα τα πρώτα τροχήλατα."
"Θυμάμαι εκείνον το σταρ των απογευματινών προβολών, Jonas."
"Έκανε όλο το συνεργείο να γελάει."
"Κάθε φορά που γύριζαν μια ερωτική σκηνή..."
"ο σκηνοθέτης έλεγε στους ηθοποιούς..."
"να λένε τρυφερά λόγια ο ένας στον άλλο πριν φιληθούν."
"Ο,τιδήποτε, αρκεί να βλέπει κανείς τα χείλη τους να κινούνται."
"Στη μέση μιας ερωτικής σκηνής, λοιπόν, ο Jonas..."
"θα έκανε προκλητικά σχόλια για το στήθος της παρτενέρ του..."
"ή θα της έκανε πρόταση την ώρα του γυρίσματος."
"Ο Jonas, που ήταν ευγενικός..."
"και ντροπαλός με τις γυναίκες στην πραγματική ζωή..."
"γινόταν λιοντάρι μπροστά στην κάμερα."
Λέει...
"Όταν παίζονταν οι ταινίες..."
"κατά τη διάρκεια των ερωτικών σκηνών..."
"ένα ή δυο άτομα στο θέατρο θα γελούσε."
"Ήταν άνθρωποι κωφοί..."
"που μπορούσαν να διαβάσουν χείλη και τις αισχρολογίες του Jonas."
"Οι βωβές ταινίες ήταν καλύτερες επειδή... επειδή... "
Πιο αργά, Sylvain.
Με συγχωρείς.
Δεσποινίς, σας παρακολουθούσα όλη νύχτα.
Συνέθεσα αυτό για εσάς.
Θα σας το παίξω.
Είμαστε λίγο μεγάλες για ν'αλλάξουμε τις συνήθειές μας.
Σκατά!
- Λένε πως το σπασμένο γυαλί... - Λένε πως το σπασμένο γυαλί...
- Καλύτερα να το σηκώσουμε. - Καλύτερα να το σηκώσουμε.
Τι είπε;
Είπε, "C'est la vie".
Έτσι είναι η ζωή.
Ήμουν 9 όταν περπάτησες τα πρώτα σου βήματα.
Για χρόνια, ζούσα μόνο στο απώτερο διάστημα.
Μα δε νομίζεις ότι είναι απελπιστικά γαμημένα τώρα;
Καταλαβαίνεις;
Πόσων χρονών είσαι, Jenny;
18. Κι εσύ;
Έκλεισα τα 53...πρόσφατα.
Θα γίνω 28 στις 22 Αυγούστου.
Ξέρεις τι με στενοχωρεί;
Που έχω καταφέρει τόσο λίγα στη ζωή μου.
Είναι τα 37α γενέθλιά μου σήμερα.
37 καταραμένα χρόνια!
Σε κάνει να σταματάς και να σκεφτείς.
Όταν ο Μότσαρτ ήταν στην ηλικία μου, είχε πεθάνει εδώ και δύο χρόνια!
Πόσο θλιβερό!
Αλλά υπάρχει μια διέξοδος:
να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα!
- Μπορώ να τηλεφωνήσω; - Ελάτε μαζί μου.
Axel.
Thomas; Εγώ είμαι.
Συνήλθες απ' το κολύμπι σου;
Η Florence είναι αυτή που ακούω;
Είναι ένα γράμμα για τους δυο σας κάτω από την πόρτα.
Οι δίσκοι στην τσάντα είναι για τη Florence.
Αυτά είναι όλα. Ciao.
Καληνύχτα, Nicolas.
Καληνύχτα, Pimpernel.
Ξέρετε τα ονόματά μας, κε. Αρκούδε;
Φυσικά.
Θα έρθετε να παίξετε μαζί μας αύριο, κε. Αρκούδε;
Μόνο αν πάτε για ύπνο αμέσως τώρα!
Καληνύχτα, Nicolas και Pimpernel.
Καληνύχτα σε όλους τους μικρούς μας φίλους.
Ώρα για "υπναντίο".
Φιλήστε τους γονείς σας για καληνύχτα...
και θα γυρίσουμε πίσω αύριο το βράδυ.
Καληνύχτα.
Τα λέμε αύριο.
Είσαι σαν τον Bernard στα πάρτυ:
πάντα στην κουζίνα, μόνος.
Θα σου φέρω ένα ποτήρι.
Όλα τα ποτήρια είναι στο καθιστικό.
Αυτό το φλυτζάνι είναι το μόνο που έχει μείνει.
Το προσωπικό μου φλυτζάνι.
Είμαι ο μόνος που έχει πιει ποτέ από αυτό.
Ούτε καν ο αδελφός μου ο Stan δεν το έχει ποτέ χρησιμοποιήσει.
Μου το αγόρασε στην Ιταλία.
Ο Stan ταξίδεψε παντού.
Όποτε χωριζόμασταν, ακόμα κι ως παιδιά...
θα συναντιόμασταν με τηλεπάθεια τα βράδια.
Στις 10 μ.μ ακριβώς...
θα σκεφτόμουν πολύ έντονα τον Stan...
κι εκείνος θα σκεφτόταν πολύ έντονα εμένα.
Πριν 3 χρόνια, ξέχασα το τηλεπαθητικό μου ραντεβού μαζί του.
Ήταν στη Γερμανία, σ' επαγγελματικό ταξίδι.
Δεν τον ξαναείδα ποτέ.
Πέθανε σ' ένα γερμανικό αυτοκινητόδρομο...
στο αυτοκίνητό του...
Εντελώς νεκρός!
Πρόσεχε πολύ με το φλυτζάνι μου...
Alexander.
Mireille;
Τα μαλλιά σου...
Την επόμενη φορά που θα κάνεις κάτι τέτοιο...
παρακαλώ μην το κάνεις στο σπίτι μου.
Το έκανες κρυφά απ'τον Bernard.
Θα γίνει έξω φρενών.
Τον Bernard δε θα τον πειράξει, σε διαβεβαιώ.
Μην ανησυχείς.
Κι εσύ, επίσης!
Δεν είναι ωραίο να πίνεις μέσα απ' τη ρωγμή;
Θα καταλήξω ένας χαμένος.
Κι όμως άξιζα μια ευκαιρία.
Ήθελα να είμαι κάποιος εξαιρετικός:
ιπτάμενος, ταξιδιώτης, μουσικός...
Δε γίνεται να ξαναγεννηθώ;
Θα καταλήξω ένας χαμένος. Κι όμως άξιζα μια ευκαιρία.
Ήθελα να είμαι κάποιος εξαιρετικός:
ιπτάμενος, ταξιδιώτης, μουσικός...
Δε γίνεται να ξαναγεννηθώ;
Είναι η πρώτη μας συνάντηση.
Μόνον οι πρώτες φορές έχουν σημασία για μένα.
Μετά δε θα διαρκέσεις για πολύ.
Αν είχα παιδί, θα το αγνοούσα με το που θα μιλούσε.
Για χρόνια, λαχταρούσα να κάνω έρωτα.
Και μετά το έκανα πράγματι. Εννοώ...
Όχι, το αντίθετο.
Ποτέ δεν προσπάθησα να εκπληρώσω τα καλύτερα όνειρά μου.
Μόνο να τα ξανα-ονειρευτώ.
Θέλετε λίγο τσάι;
Φυσικά.
Υπάρχει μόνον ένα φλυτζάνι.
Η ετικέτα έχει κοπεί.
Θα μπορούσε να 'ναι ο,τιδήποτε.
Σε είδα στο μπάνιο νωρίτερα.
Ήταν εντυπωσιακό.
Ωστέ εσύ είσαι ο κατάσκοπος.
Το δοκίμασα συχνότερα αφότου ήρθα στο Παρίσι.
Δεν το έχεις κάνει ποτέ;
Είμαι πολύ χαρούμενος για κάτι τέτοιο.
Πολύ χαρούμενος;
Ναι, εννοώ, πάρα πολύ φοβισμένος.
Από πού είσαι;
Απ' το Blois. Στην κοιλάδα του Λίγηρα.
Ήρθα εδώ πριν από ένα χρόνο να μείνω με το φίλο μου, έναν παριζιάνο.
Ήθελα να παίξω σε διαφημίσεις, αλλά δε βγήκε πουθενά.
Παρολίγο να με προσλάβουν από μια μάρκα σοκολάτας...
αλλά ύστερα είδαν τα δόντια μου...
Στη συνέχεια, ήταν μια εταιρεία καλλυντικών...
αλλά με τις ρυτίδες μου...
Ποιες ρυτίδες;
Στο μέτωπό μου.
Κατάλαβα.
Πέντε τέτοιες. Τις έχω από τότε που ήμουν παιδί.
Κάνω ταινίες.
Ταινίες ή video;
Για τώρα, αυτό που κάνω είναι να ονειρεύομαι τίτλους...
για τις ταινίες που σκοπεύω να κάνω.
Αν ήμουν στη θέση σου...
Πρέπει να πάω στο στρατό αύριο.
Αν ήμουν στη θέση σου, δε θα πήγαινα!
Σωστά. Γιατί να πάμε, όταν είμαστε ήδη βετεράνοι;
Είναι ο καιρός της εμμηνόπαυσης.
Και βιάζομαι.
Παρόλ' αυτά είμαι έτοιμος για τους κατακτητές.
Είχα ετοιμάσει μια καλή ατάκα για τους ψυχιάτρους του στρατού.
Τους είπα πως ήμουν ακατάλληλος για να υπηρετήσω...
επειδή δεν μπορούσα να κοιμηθώ σε δωμάτιο με άλλους τύπους.
Δεν έπιασε.
Είπαν πως ο στρατός δεν ήταν για ύπνο. Έτσι φεύγω αύριο.
Ερωτεύεσαι...
Ερωτεύεσαι συχνά;
Ναι, εύκολα.
Το φαντάστηκα.
Αλλά ο πραγματικός εραστής μένει..
Νοιώθω πιο κοντά στους ανθρώπους όταν έχω φύγει.
Η αγάπη είναι τόσο παλιά όσο και τα βουνά...
Οι εραστές φθείρονται.
Η επιθυμία δεν είναι εύκολο να σε βρει...
και δεν έρχεται χωρίς κόστος στις μέρες μας.
Υπάρχει μπόλικο πάθος, μα σπαταλιέται στις λεπτομέρειες.
Και δεν ταξιδεύει. Ούτε κι εγώ.
Mireille...
Πηγαίνω τώρα.
Εντάξει.
Με ποια είσαι ερωτευμένος αυτή την εποχή;
Είμαι μπροστά σε νέο καρδιοχτύπι.
Δε θέλω να το χάσω.
Η καρδιά μου είναι περήφανη για τον πόνο της.
Τ' όνομά της είναι Florence.
Την γνώρισα πριν από δύο χρόνια, αλλά έπαιζα μαζί της πριν από αυτό.
Τώρα με άφησε για το καλύτερό μου φίλο, τον Thomas.
Η ίδια παλιά ιστορία.
Δεν έχω ποτέ απατήσει κανέναν.
Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία.
Έφυγε.
Μου άφησε ένα σημείωμα στο μπάνιο:
"Φεύγω για να σε ξεχάσω".
Με τη θανατηφόρα πρόζα της.
Ζούσαμε στο δωμάτιό μου.
Κοιμόμασταν στο μονό κρεβάτι μου.
Και ζούσαμε απ' το επίδομα ανεργίας της.
Κι όμως, μ' αγαπούσε τις Κυριακές...
Ακόμα και τις Δευτέρες... και τις Τρίτες...
Μου τα πάντα για τα νιάτα της. Είχε πολλές ερωτικές περιπέτειες...
Μία όταν ήταν πολύ νέα με ένα αγόρι που πέθανε.
Ο θάνατός του σχεδόν την κατέστρεψε.
Ποτέ δεν τα πήγα καλά μαζί της...
Το περασμένο καλοκαίρι, ήμασταν σε ένα νησί του Αιόλου.
Της έδωσα το πρώτο μου χαστούκι.
Θα μπορούσα να είχα κρατηθεί, αλλά αποφάσισα να μην το κάνω.
Δεν προσπαθώ ν' αλλάξω. Δεν κατάλαβε...
πως κρατώ αρχεία τη δειλίας μου, των αδυναμιών μου.
Μ' αρέσει να κατασκοπεύω τον εαυτό μου σαν να ήμουν ξένος...
ένα ξένο σώμα, όπως λένε οι επιστήμονες.
Αν άλλαζα, θα διεστρέβλωνα το πείραμα.
Μπορώ να καταλάβω το είδος των ταινιών που κάνεις.
Eίναι εύκολο να πάθεις αυτο- εμμονή όταν είσαι μόνος.
Έχω πολλά σχέδια, αρκετά για δύο ζωές.
Μ' αρέσει να βλέπω τη ζωή μου ως μια βιογραφία.
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1960. Πέθανε στο Παρίσι το 2040. Δε θα φύγω.
Την περασμένη εβδομάδα είδα ένα όνειρο.
Στ' όνειρό μου, κοιμόμουν κι ύστερα ήμουν ξύπνιος...
και βρήκα ένα βιβλίο ανάμεσα στο σεντόνι και την κουβέρτα...
ένα βιβλίο που δεν είχα ξαναδεί ποτέ πριν.
Το ξεφύλλισα. Ήταν η αυτοβιογραφία μου.
Αλλά ήταν ημιτελής. Είχα πεθάνει ενόσω την έγραφα.
- Θέλεις λίγο; - Δεν πίνω.
Η Florence ήταν τρελά ερωτευμένη μαζί μου...
Πιο πολύ απ' ότι εγώ μαζί της.
Τώρα εκείνη είν' αλλού κι εγώ είμαι εκτός.
Όταν έφυγε πριν από τρεις ημέρες, είχαμε...
Πήρε όλα τα πράγματα της.
Ήθελε να πάρει τα γράμματα που της έγραψα.
Είπα πως ήταν δικά μου.
Εγώ τα έγραψα. Είναι δικά μου.
Στο τέλος, ενέδωσα.
Δεν ξέρει πως τα έχω φωτοτυπίσει.
Αυτό το μαντήλι είναι το μόνο που έχω απ' αυτήν.
Αλλά... είναι εκείνη παντού.
Πράγματι το πιστεύεις, Mireille;
Ξέρεις το όνομά μου;
Στο στρατό, να σε κατατάξουν στην κατασκοπεία.
- Θέλεις ένα; - Δεν καπνίζω.
Πάω έξω για έναν περίπατο.
Θα έρθω μαζί σου.
Μ' αρέσει να περπατώ μόνη.
Κι εμένα.
Τότε μπορούμε να πάμε μαζί.
Στη πραγματικότητα, δεν πολυβγαίνω έξω.
Φοβάμαι μη με σπρώξουν κάτω από το μετρό...
ή να με ανατινάξουν ή να ανακαλύψω πως έχω καρκίνο.
Στα 15, δε φοβόμουν.
Τώρα είμαι αρκετά μεγάλος για να με βασανίσουν σε πόλεμο.
Είχα έναν εφιάλτη.
Τα μεσάνυχτα;
Kαι τώρα αυτό;
Να, πόσες νύχτες και μια μέρα
Να, πόσον καιρό έλειπες μακριά
Υποτίθεται πως ήταν η τελευταία φορά που χωριζόμαστε
Η τελευταία προσπάθεια της καραβοτσακισμένης μου καρδιάς
Είπες ότι θα ήσουν πίσω την άνοιξη
Εποχή για γλύκες και ψιθύρους
Είπες θα συναντιόμαστε σε μπουμπουκιασμένο κήπο
Και στους δρόμους του Παρισιού θα περιπλανιόμαστε.
Σ' αγαπώ και σ' αγαπώ ακόμα, σ' αγαπώ και πάντα θα σ' αγαπώ
Αλλά αν επιλέξεις να πάρεις το δρόμο σου
θα θυμάμαι την αγάπη μας ως μια ευτυχισμένη ημέρα
θα την κοπανήσω, μ' ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου
Θα πάω ν' απολαύσω τον ήλιο κάπου αλλού
Οι θλίψεις, δε θα με κάνουν να παραιτηθώ της ζωής μου
Δεν είμαι τόσο υπομονετική όσο η σύζυγος ενός ναύτη.
Γύρισε πολύ αργά στο σπίτι.
Κοιμόμουν.
Για πολύ καιρό, καθόταν στο κρεβάτι, στο σκοτάδι.
Ο ήχος του κλειδιού με ξύπνησε...
αλλά προσποιήθηκα πως κοιμόμουν.
Ένιωσα τα μάτια του πάνω μου. Ήταν άσχημη κατάσταση.
Δεν ήταν η πρώτη φορά.
Μετά...
έπεσε στο κρεβάτι...
και μου έκανε έρωτα προσπα- θώντας να είναι ευγενικός...
...τόσο ώστε να μη με ξυπνήσει.
Του αρέσει να το κάνουμε μ' αυτόν τον τρόπο.
Μερικές φορές μου λέει...
"Αφέσου, κάνε τη νεκρή."
Όταν τον γνώρισα...
στην αρχή, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα μου...
ένιωθε άνετα μαζί μου.
Τώρα μ' επικρίνει για διάφορα.
Πράγματα που δεν καταλαβαίνω.
Για εκείνον, όλα έχουν σημασία:
το παρελθόν μου, το μέλλον μου, το παρόν μου κι ο θάνατος μου...
Συχνά αναρωτιέμαι τι θα σκεφτόταν ο πατέρας μου γι' αυτόν...
και για μένα σήμερα.
Είμαι... είμαι αυτό που είμαι.
Είναι πολύ αργά.
Σήμερα είναι που φεύγω.
Όλοι φεύγουν. Είμαστε οι τελευταίοι...
Φεύγω.
Είναι σαν όνειρο για μένα, να είμαι μαζί σου.
Σαν ένα ασυνήθιστα βαθύ όνειρο.
Μόνο ο βαθύς ύπνος σε κάνει να ονειρεύεσαι έτσι.
Το να κάθομαι δίπλα σου έτσι...
είναι σαν την αιωνιότητα.
Τη στιγμή που σε είδα...
ήξερα πως ήμουν προοροσμένος να σ' αγαπώ.
Θα το πω μια και για πάντα:
Σ'αγαπώ, Mireille, περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο.
Πρέπει να ερωτευτούμε!
Χωρίς να το γνωρίζουμε, χωρίς λόγια... Είναι πολύ αργά!
Προσποιήσου πως δεν το άκουσες αυτό...
Ώρα να το βουλώσεις. Εγώ θα το κάνω.
Μετά από 20 χρόνια μάχης, σιωπή.
Το να σκέφτεσαι πως το σώμα σου θα γεράσει...
Συρρικνωμένα στήθη και περισσότερες ρυτίδες, Mireille...
Στην κοιλιά σου, κάτω από τον κώλο σου.
Για όλα φταίω εγώ...
Βλέπεις, Mireille, η αγάπη...
η αγάπη χωρίς τύψεις...
αγάπη χωρίς άσχημες δεύτερες σκέψεις...
Πες έλα, θα έρθω, πες χαμογέλα, θα χαμογελάσω...
Θα κοιμηθούμε μαζί για όσο θέλεις...
Θέλω να δουλέψω μαζί σου, να φτιάξουμε μια ασυναγώνιστη ομάδα...
Όποια κι αν είναι τα ζώδιά μας, Ζυγός ή Λέων, θα υπογράψω!
Ίσως η Florence, βλέποντας το σθένος μας, να έρθει μαζί μας...
Εσύ και η Florence κι εγώ... Θα είμαι ο ενδιάμεσος εραστής...
Θα πρέπει να είναι τόσο συγκινητικό.
Πηγαίνω μπρος και πίσω!
Μόνο μου, δε θα μπορούσες να με τραντάξεις έξω από το καβούκι μου...
Μαζί, θα αλλάξουμε τις συνήθειές μας...
Θα αφήσουμε το Παρίσι, ίσως ακόμη και τη Γαλλία.
Κι από αγάπη για μένα, Alex...
θα σταματήσεις να καταστρέφεις τον εαυτό σου
Θα σεβαστείς τη ζεστασιά από το αίμα σου...
τη γαλήνια παρουσία σου...
τη καθαρή αντίληψη σου, τα ευγενικά σου συναισθήματα...
Κάτω απ'την παρόρμηση σου, η μελαγχολία μας θα σβήσει.
Αν μπορούσε μόνο ν' αφήσω τους μονολόγους, Mireille.
Ψυχική διάρροια!
Να μη ρίχνω τα βάσανά μου στη μουσική.
Να μη θάβω τον εραστή μου με λέξεις!
Αλλά αν το βουλώσω, θα αυτοκτονήσει!
Τα φιλιά δε θα σφραγίσουν τα χείλη μας...
Βοήθησέ με ν' ανοίξω φτερά, Mireille... ζυγίζω ένα τόνο!
Μην κοιτάς, είμαι ένα φυτό!
Δε θα ζήσω ποτέ ξανά, Mireille. Ποτέ!
Συγγνώμη, πηγαίνω στην τουαλέτα.
Περίμενε, νεαρέ.
Δεν μπορείς να μπεις προτού ξεκινήσουμε.
Είναι κατειλημμένη.
Μου αλλάζεις αυτό;
Θα παίξω ένα τελευταίο παιχνίδι.
Δεν είναι δύο φράγκα.
Είναι τρία.
Το κόστος ζωής ανεβαίνει.
Η ζωή όχι.
Προσπάθησε ξανά, Earthling!
Μα τι απάντηση είν' αυτή;
Κουράστηκα, ποτέ ξανά!
Δε θα μου το ξανακάνουν. Τελευταία φορά.
Δεν είναι καν κουρασμένος.
Μα θα γυρίσει στο σπίτι του, να βρει την ερωμένη του.
Έπαιξε άσχημα. Έχασε τα πάντα.
Αλλά θα ξανά παίξει αύριο.
Θα κοιμηθεί στο κρεβάτι της, στην αγκαλιά της.
Καληνύχτα.
Προσπάθησε πάλι...
Earthling!
Mireille...
Ο Alex είμαι, έχασα το τραίνο μου.
Μπορώ να μιλήσω στη Mireille;
Δεν είμαι εδώ, Bernard.
Δεν είμαι εδώ καθόλου.
Mireille, είμαι ο Alex.
Alex, βοήθησέ με...
να βγω απ' όλο αυτό...
Bernard!
Bernard... Σου γυρίζω την πλάτη μου.